[SF] More than word (HBD TOP)
posted on 06 Nov 2009 16:47 by jannalizอ่า ... เฮียขาา
หนูขอโทษที่อัพช้า ...
สุขสันต์วันเกิดเฮีย นะค๊าาาา !!~
*เอากล้วยโบกๆใส่หน้า*
*
*
Series :: Birth Day Fiction
Title :: [SF] More than words
Author :: JanNaLiz
Status :: Short Fic
Paring :: T.O.P. X GD
Genre :: Romance (เรอะ ?)
Rate :: NC (เท่าไหร่ดี ?)
Note :: หลายๆคนคงจะสงสัย ว่าทำไมท็อปต้องจับจียงมัดเอาไว้ ก่อนจะมีซัมติงต่อกัน (ฮ่าๆๆๆ) ... ฟิคเรื่องนี้ อาจจะมีคำตอบที่ทุกคนเฝ้ารออยู่ก็ได้ค่ะ (ปล. ทุกเรื่อง มันคือจินตนาการของผู้เขียน กรุณาใช้วิจารณญาณอย่างแรงนะคะ) *ปิดหน้าปิดตา*
More than words
*
*
*
ถ้าหาก ...
ดาวตกในวันเกิด มีอานุภาพ ทำให้ควอนจียงได้ไปเที่ยวดาวแม่มาแล้วล่ะก็ ...
คืนนี้ ...
ดาวจะช่วยอะไรผมซักอย่างเป็นของขวัญวันเกิด
.
.
.
จะได้ไหม ??
*
*
*
Rrrrrrr Rrrrrrr
เสียงโทรศัพท์ที่ดังก้องกังวานในยามวิกาลแบบนี้ ... หึหึ ก็คงจะมีอยู่คนเดียวสินะ ที่จะโทรมาหาผมเพื่อส่งผ่านความรักและความคิดถึงให้กันในวันที่ ‘เรา' ต้องห่างไกลกันแบบนี้
"ว่าไงครับ ... ที่รัก"
ผมรับสายด้วยมือที่สั่นเทาเพราะความหนาวเหน็บ อากาศที่นี่เย็นมากซะจนคิดถึงใครบางคนที่ป่านนี้ ... อาจจะนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงนุ่มๆ พร้อมกับผ้าห่มหนาๆ ไหนจะ ... ไอ้หมาย่นไปทั้งตัวนั่นเป็นผ้าพันคออีกชั้นซะด้วย
"สุขสันต์วันเกิดนะ ไอ้กอลิล่าหน้าหื่น !!!"
หึหึ เสียงหวานๆของควอนจียงยังคงหล่อเลี้ยงชีวิตของผมได้เป็นอย่างดี ไม่ว่าจะต้องไปอยู่ที่ไหน เวลานี้ผมรู้สึกหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งจากการถ่ายละครที่ยาวนานตลอดวัน ท่ามกลางสภาพอากาศที่แปรปรวน และบรรดาทีมงานที่ต่างทุ่มเทให้กับการทำงานครั้งนี้ สำหรับผมแล้ว มันทำให้รู้สึกกดดันจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ แต่ว่า ... แค่เพียงได้ฟังเสียงเพราะๆที่กำลังจ้อน้ำไหลไฟดับอยู่ในสาย แค่นั้น ... ก็มากพอที่จะทำให้ผมยิ้มออกมาได้
"ฉันคิดถึงนายนะ กลับมาเร็วๆซักทีสิ !!"
นายจะรู้บ้างมั้ยจียง ? ถ้าฉันมีโอกาสเลือกมากกว่านี้อีกซักหน่อย ... ฉันจะไม่มีวันอยู่ห่างจากนาย ฉันไม่มีทางรับงานละครเพื่อให้เราต้องห่างกันแบบนี้ ... ฉันอยากกลับไปหานายเหลือเกิน
"นี่ จียง ... เรามา ... แสดงความรักผ่านโทรศัพท์กัน ... ซักหน่อยดีมั้ย"
~ฉ่า !!!!~
คล้ายเสียงอุณหภูมิของร่างกายเพิ่มสูงขึ้น ... จียงเงียบไปอยู่พักใหญ่ แล้วผมก็ได้ยินเสียงก๊อกแก๊กอยู่ข้างๆตัว จากนั้นก็มีเสียงของอะไรซักอย่าง อะไรที่ฟังแล้ว รู้สึกแปลกๆแฮะ
"ไม่เอาอ่ะ !! ถ้านายต้องการขนาดนั้น ก็ฟังนี่ไปพลางๆก่อนแล้วกันนะ ฉันไปนอนก่อนล่ะ"
ฮะๆ เขินอีกเหมือนเคยสินะ ... ทุกครั้งที่ผมต้องมาถ่ายละครแล้วไม่ได้กลับบ้านไปนอนกอดคนตัวเล็กนั่น จียงมักจะโทรศัพท์มาแล้วเปิดเทปที่อัดเสียงของ ‘เรา' ให้ฟังตลอด แรกๆผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องทำแบบนั้น แต่เมื่อได้ปรับทุกข์กับสมาชิกคนอื่นๆในวง ผมก็เข้าใจ
จียงคงจะเหงามากสินะ เวลาที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน
‘อ๊ะ ... ซึงฮยอน ... ฉัน ... ไม่ไหว ... แล้ว ... อ๊า !!'
‘อ๊ะ ... อ๊ะ ... อ้า ... !!!'
เสียงหวานในเทปนั่นยังคงดังลอดมาตามสายเป็นระยะ ... ไม่ได้การละ ขืนฟังต่อไป ผมจะต้องโดดงานกลับไปนอนกอดคนตัวเล็กนั่นเป็นของขวัญวันเกิดแน่ๆ
"ฟังฉันนะคนดี ... แม้ว่าฉันจะไม่ได้อยู่เคียงข้างนายทุกๆวัน ไม่ได้นอนกอดนายทุกๆคืน แต่ฉันก็ไม่เคยหยุดรักนาย และฉันก็ไม่เคยรักนายน้อยลงแม้แต่วินาทีเดียว ... นายได้ยินฉันมั้ย ?"
ไม่มีเสียงตอบรับจากคนที่ผมพูดด้วย หากแต่ ...
"ฮึก !!!"
เสียงสะอื้นเบาๆที่ดังคลอมากับเสียงครางในเทปนั่น มันก็ตอบรับความรู้สึกของผมได้ดีกว่าคำพูดซะอีก
*
*
"สุขสันต์วันเกิดนะท็อป !!!!!"
เหล่าทีมงาน นักแสดง และผู้เกี่ยวข้องกับกองถ่ายละครทุกคนพากันตะโกนอวยพรเสียงดังให้กับผม ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องอาหารของโรงแรม นักแสดงสาวรุ่นพี่คนหนึ่งก็เดินเข้ามาพร้อมกล่องของขวัญสีขรึม รอยยิ้มนางฟ้าของเธอทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะยิ้มตอบพร้อมเก็บสีหน้าขัดเขินไว้ไม่อยู่ แม้ว่า ... จะไม่มีรอยยิ้มไหนที่สวยบาดใจเท่ากับรอยยิ้มหวานซึ้งของใครคนนั้นที่ครอบครองหัวใจของผมไปทั้งดวงอีกแล้ว
"ขอให้มีความสุขมากๆ ... ขอให้ได้แฟนสวยๆด้วยล่ะ"
พี่ช่างทำผมอีกคนหนึ่งกล่าวอวยพรบ้าง ... หึ ผมอยากบอกพี่เค้าใจจะขาด ว่าผมมีแฟนสวยที่สุดในดาวแม่แล้วล่ะฮะ !!
โอยยย พูดถึงควอนจียงแล้วก็อดไม่ได้ ... ความคิดถึงมันแล่นเข้าสู่หัวใจจนปวดหนึบไปหมด
อยากพบ ... อยากเจอ ... อยากสัมผัส ...
"เฮ้ !! เป็นอะไรไปท็อป ? หน้าเศร้าเชียว ซึ้งกับงานปาร์ตี้เหรอจ๊ะ"
ช่างแต่งหน้าอีกคนเข้ามาถาม ผมจึงได้สติจากภาพของจียงที่ผุดขึ้นมาทุกครั้งเวลาที่รู้สึกโหยหาจนแทบขาดใจแบบนี้
"อ่า จริงสิ !! เมื่อกี้แดซองกับผู้จัดการของพวกนายขับรถมาที่นี่ ... พวกเขาฝากนี่มาให้นายด้วย"
เอ๋ ?? แดซองกับพี่ผู้จัดการ ??? จะไปถ่ายแฟมิลี่ฯกันเหรอวะ ?
"ขอบคุณครับพี่ ... แล้วพวกเขาไปไหนแล้วล่ะครับ"
ผมยื่นมือไปรับซองสีน้ำตาลขนาดเท่าฝ่ามือ พร้อมกับป้ายพลาสติกที่ดูเหมือนป้ายรับฝากของที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์มาถือไว้ นูน่าที่รับฝากมาอีกทีส่ายหน้าแทนคำตอบ ... ท่าทางเจ้าแดซองจะรีบไปทำงานต่อ เลยไม่ได้ฝากข้อความอะไรเพิ่มเติมมาให้ผมสินะ
ทันทีที่นูน่าคนนั้นขอตัวไปอีกทาง ผมก็รีบแกะซองสีน้ำตาลนั่นออกทันที ... ภายในนั้นประกอบไปด้วย การ์ดอวยพรขนาดเท่าๆกัน 3 ใบ มันเดาได้ไม่ยากว่าคงจะเป็นของ แดซอง ยองเบ แล้วก็ซึงรี ว่าแต่ ... ใครอีกคนล่ะ ทำไมถึงไม่ฝากมาด้วย หรือว่าจะน้อยใจกันจนลืมฝากความรักมาให้กันซะแล้ว
‘Happy birth day ครับพี่ ... ปีนี้ หวังว่าจะเบาๆมือกับ ‘มัน' หน่อยนะฮะ !!! ... YB'
ฮะๆ อันนี้จากยองเบสินะ กระดาษการ์ดสีขาวมีลวดลายจางๆรอบแผ่น พร้อมกับคำอวยพรชวนติดเรทแบบนี้
‘ของขวัญคงจะตามมาติดๆ หวังว่าจะชอบนะคร๊าบบบ ... สุขสันต์วันเกิดนะฮยอง ผมรักพี่ !!! ... แดซอง'
หวังว่าเจ้านี่มันจะให้ของเล่นคอลเลคชั่นใหม่ที่ผมไปเล็งไว้ที่ร้านนะเนี่ย หึหึ
‘ฮยองงง~ อายุมากขึ้นอีกปีแล้วน๊า ขอให้มีความสุขมากๆ แล้วอย่าลืมเอ็นดูผมเหมือนเดิมด้วยล่ะ ... มักเน่'
สรุปว่าวันเกิดกู หรือ วันเกิดมึงวะ ไอ้น้องเล็ก ??
.
.
"คุณเชวซึงฮยอนใช่มั้ยครับ ?"
ผมเงยหน้าขึ้นเมื่อมีเสียงคนเรียกชื่อ พนักงานโรงแรมคนหนึ่งกำลังตรงมาทางนี้ เบื้องหลังของเขาคือกล่องของขวัญขนาดใหญ่ที่มองแล้วเกิดความรู้สึกต่างๆมากมาย ... ถ้านี่เป็นของขวัญจากแดซอง ไอ้น้องคงจะเหมาของเล่นมาทั้งห้าง ถึงได้มีขนาดใหญ่ได้เท่านี้ หรือถ้ามันมาจากยองเบ คาดว่าคนๆนี้อาจจะส่งขนมจำนวนมหาศาล (ประเภทช็อคโกแลต)ที่ผมไม่สามารถแอบจียงกินเวลาอยู่ที่บ้านได้ เอ ... ถ้ามันมาจากซึงรี ไอ้นี่มันจะส่งลูกหลานแพนด้าที่ใกล้สูญพันธุ์ของมันมามั้ย แล้วถ้าสมมติว่า นี่เป็นของขวัญจากควอนจียงล่ะ ... สุดที่รักของเขาจะส่งอะไรมากันนะ ?
"รบกวนเซ็นต์รับด้วยครับ"
พนักงานคนนั้นยื่นเอกสารบางอย่างมาให้ผม ซึ่งผมก็รับมันมาแล้วเซ็นต์ชื่อตัวเองลงไป (จริงๆอยากจะเซ็นต์แบบตอนมอบให้แฟนๆอยู่หรอก แต่ก็เกรงใจสถานที่อยู่น่ะ)
"ขอให้มีความสุขกับของขวัญชิ้นนี้นะครับ ผมคิดว่า ... มันคงจะมีค่ามากสำหรับคุณทีเดียว"
เขาพูดเป็นนัยๆ แล้วก็รีบเดินจากไป โดยไม่เปิดโอกาสให้ผมถามอะไรเพิ่มเติม อะไรที่มีค่าสำหรับผมเหรอ ?? ถ้าหากไม่นับทรัพย์สินนอกกายที่บางอย่างก็มีคุณค่าทางใจสำหรับผมแล้ว ก็ไม่มีอะไรที่จะมีทั้งคุณค่า มูลค่า และเลอค่าสำหรับผม มากเท่ากับ ควอนจียงอีกแล้วนะ ...
ผมเดินไปดูที่ชื่อผู้ส่งแล้วก็อดที่จะหัวเราะออกมาเบาๆไม่ได้ แน่ล่ะ มันไม่ได้ถูกส่งมาจากควอนจียง ชื่อที่ปรากฏอยู่ไม่ใช่คังแดซอง ไม่ใช่ใครในบิ๊กแบงทั้งนั้นแหละ แต่ว่า ...
‘กรุณานำส่ง ... เชวซึงฮยอน ... จาก ... YG Famliy !!!'
อืม ของที่มาจากคนทั้งค่ายแบบนี้ ถ้าเปิดกล่องมาแล้วเจอของขวัญกล่องเล็กๆอีกเต็มกล่องไม่น่าแปลกใจแล้วล่ะ
*
*
"Ole~ !!!!!!!!"
วินาทีแรกที่ได้เห็น ‘ของขวัญ' ในกล่อง ...
จะมีใครรู้บ้างไหม ?
ผมแทบคลั่งตายที่เห็นควอนจียงลุกขึ้นยืนในชุดวาบหวิวที่กระตุกหัวใจแบบสุดๆ เสื้อยืดที่คนตัวเล็กสวมอยู่โครตของโครตบาง จนมองเห็นอะไรต่อมิอะไรจนหมด ไหนจะกางเกงสีดำแนบเนื้อที่มีรอยขาดเป็นหย่อมๆนั่นอีกล่ะ ... นี่ใครก็ได้บอกผมที ว่าที่นี่อากาศมันติดลบแล้วนะว๊อย !!
"คิดถึงฉันมั้ย ไอ้กอลิล่า !!!"
พอปีนออกจากกล่องได้ จียงก็ถลาเข้ามากอดผมแน่น แน่ล่ะ ที่นี่ไม่ใช่ล็อบบี้ของโรงแรม ไม่ใช่ลานกิจกรรมที่อยู่ข้างล่าง ที่นี่คือห้องพักส่วนตัวของผมที่ทางกองถ่ายจัดการให้ มันถูกแยกเป็นเอกเทศจากห้องพักของนักแสดงคนอื่นๆ เพราะทุกคนรู้ว่าผมไม่นิยมสุงสิงกับใครซักเท่าไหร่ถ้าไม่จำเป็น ซึ่งผมรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกที่ให้พี่ๆเค้าช่วยขนกล่องใบนี้ขึ้นมาบนห้อง นี่ถ้าผมตัดสินใจพลาดแกะของขวัญกล่องนี้ในห้องจัดเลี้ยงข้างล่างนั่นแล้วล่ะก็ ... ไม่อยากนึกภาพเลยว่า ผมจะต้องเดินไปคว้าปืนแล้วบรรจุลูกซองไล่ยิงชายอื่นที่คิดลวนลามจียงด้วยสายตาขนาดไหน
"นาย ... มา ... หาฉัน ?"
สาบานได้ว่าไม่ได้แกล้งทำ แต่มันพูดไม่ออก ความรู้สึกมากมายมันประดังเข้ามาจนตั้งตัวไม่ติด ... ถ้าจียงถามว่าผมอยากให้เขามาหารึเปล่า แน่นอนว่าผมอยาก แต่ว่า ... วินาทีนี้ที่เขาอยู่ตรงหน้า ผมกลับรู้สึกไม่อยากให้เขามาหาอีกเลย
เพราะอะไรน่ะเหรอ ...
"นายมาทำไม ?"
ใบหน้าหวานเปลี่ยนสีหน้าฉับพลันราวกับผมพูดคำหยาบคายที่สุดออกไป ... จียงหันหลังให้ผมทันที มันทำให้ผมได้สติแล้วเดินเข้าไปสวมกอดเขาจากด้านหลัง
"ปล่อยสิ !! ถ้าไม่อยากให้มา ก็ปล่อย !!!"
ไม่นะ !! มันไม่ใช่แบบนั้นอ่ะ ผมไม่ได้คิดแบบนั้น แต่ว่า ...
"ฉันคิดถึงนายแทบแย่ !! อุตส่าห์อ้อนวอนท่านประธานแทบตายให้หนีงานมาหานาย แต่พอเจอหน้ากัน นายกลับถามฉันว่า ฉันมาทำไม ?? นี่คือคำพูดจากปากของคนรักกันเหรอ เชวซึงฮยอน !!!"
โอว ใครก็ได้ช่วยผมที ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ มันพูดออกไปแบบนั้นได้ไงวะ แม่ง !
ว่าแต่ ... จียงอ่ะนะ ต้องอ้อนวอนท่านประธานให้โดดงานได้ ? มันเป็นไปได้เหรอวะ ??
"ฟังฉันก่อนคนดี อย่าเพิ่งโกรธสิ ... มานี่มา"
เรื่องอะไรจะรอให้จียงเดินมาหาเล่า (แล้วก็ไม่ใช่เรื่องที่จะย้อนถามด้วยว่า จียงอ้อนท่านประธานจริงๆเหรอ) คนตัวเล็กนี่กำลังทั้งโกรธ ทั้งงอน ทั้งแสดงอาการหงุดหงิดสุดขีด แบบนี้ต้องดึงเข้ามากอดแน่นๆให้หายพยศ แล้วจากนั้นค่อย ...
"หยุดนะ !! ห้ามจูบ !!!"
อ้าว ? แล้วกัน ... ทุกทีไม่เห็นเป็นแบบนี้นี่นา ดึงเข้าหาตัวได้ ผมก็ทั้งกอด ทั้งจูบ จากนั้นเราก็แค่ ... บอกรักกันด้วยภาษากายอีกนิดๆหน่อยๆเท่านั้นเอง (ไม่หน่อยอ่ะเฮีย ... เห็นข้ามคืนทุกที)
จียงในอ้อมแขนของผมเบี่ยงหน้าไปอีกทางเพื่อไม่ให้ผมสัมผัสริมฝีปากบางที่สั่นระริกนั่นได้ แต่ผมไม่ยอมแพ้หรอกนะ เอาตัวเองมาเป็นของขวัญแบบนี้ ผมจะปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไงเล่า ?
"อื้อ !! ปล่อยฉันนะ ... นายไม่อยากให้ฉันมาไม่ใช่หรือไง แล้วมาจับทำไม ... อ๊ะ ... อย่าจับตรงนั้นนะ ... ซึงฮยอน !!!"
หึหึ ปากบอกว่าไม่ ทำไมร่างกายของนายมันกลับทำตรงกันข้ามหมดเลยล่ะ ทั้งต้นคอขาวๆที่ขึ้นสีระเรื่อเวลาที่ฉันสัมผัส ทั้งยอดอกสีหวานใต้ร่มผ้าที่แค่แตะเบาๆ มันก็แข็งชันสู้มือซะแล้ว ...
"อ๊ะ !! ปล่อยนะ ... นายมัดฉันไว้อีกแล้ว ... ไหนเคยสัญญาว่าจะไม่รุนแรงอีกแล้วไง ... อา ... ซึงฮยอน !!"
ผมรวบมือทั้งสองของเขาไว้ด้วยมือข้างเดียวก่อนจะกระชากสายคล้องผ้าม่านที่อยู่ใกล้มือที่สุดมาพันธนาการจียงไว้เหมือนทุกที ... บางครั้งคนตัวเล็กนี่ไม่เคยรู้หรอก ว่าผมรู้สึกยังไง ผมถึงต้องมัดเขาไว้ก่อนจะแลกเปลี่ยนความรักซึ่งกันและกันระหว่างผมกับเขา
เสื้อคอกว้างตัวบางที่จียงสวมอยู่ถูกรูดมันออกไปได้อย่างง่ายดาย พร้อมๆกับมืออีกข้างที่ลูบไล้ไปตามเรียวขาขาวๆใต้กางเกงแนบเสื้อนั่น แค่ชั่วกระพริบตา ผมก็ถอดมันออกได้สำเร็จ วินาทีนี้จียงเหลือเพียงร่างกายขาวๆที่มีเพียงกางเกงในสีขาวเป็นปราการด่านสุดท้ายเท่านั้น ผมจงใจสัมผัสแผ่วเบาที่จุดไวต่อความรู้สึกซึ่งตื่นตัวทันทีที่ไล้มือผ่าน ขณะที่ปากอิ่มยังคงครางหวิวเป็นเชิงประท้วงไม่หยุด
"อา ... อย่านะ ... ฉ ... ฉันไม่ยอม ... ไม่ยอมนาย ... แฮ่ก ... หรอก !! อ๊ะ ... อย่า ..."
ปากว่าไม่ แต่ทำไมส่วนนั้นของนาย ถึงได้ตอบสนองฉันอย่างเต็มที่อย่างนี้ล่ะ
"ฉันสัญญาว่าจะอ่อนโยนจียง ... แต่ฉันอยากให้นายอยู่แบบนี้ก่อน ... นะ"
ริมฝีปากของผมกดแนบลงไปกับซอกคอหอมๆนั่น จียงบิดกายไปมาด้วยความเสียวซ่าน ร่างบอบบางสั่นเกร็งเมื่อผมค่อยๆรูดอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายออก แล้วใช้ปากเข้าครอบครองที่ส่วนอ่อนไหว ดวงตาคู่สวยหลับแน่นด้วยความทรมาน
"ทำไม ... นายต้องมัดฉันไว้ ... อ๊า ... บอก ... ฉัน ... อา ... ได้มั้ย ... แฮ่ก !!"
คำพูดกระท่อนกระแท่นที่จับใจความแทบไม่ได้ยิ่งทำให้ผมรู้สึกเกิดอารมณ์มากขึ้น มือข้างซ้ายของผมเอื้อมมารับช่วงต่อจากริมฝีปากที่ถอนออกจากจุดนั้น แล้วผมก็โน้มตัวลงไปจุมพิตเบาๆที่ปากของจียง ก่อนจะเลื่อนมาครอบครองยอดอกสีหวานที่ชูชันตามแรงปรารถนา ซึ่งบอกได้คำเดียว ... มันหวานมากกว่าสารให้ความหวานใดๆในโลกนี้เลยล่ะ
"บอกฉันที ... นายมัดฉันไว้ทำไม ... อื้อ !!!"
ร่างบางบิดเร่าอีกครั้งเมื่อถูกรุกรานที่ช่องทางด้านหลัง ผมสอดนิ้วเข้าไปสำรวจหาจุดที่สร้างความสุขให้จียงมากที่สุด
จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสามนิ้ว
.
.
อา ... จียงในเวลานี้ ช่าง ...
"อ๊า ซึงฮยอน ... ฉ ... ฉัน ... อา ... "
เซ็กซี่ เย้ายวน ชวนให้ผมหลงลืมทุกสิ่งรอบกาย แล้วดำดิ่งสู่เหวลึกแห่งความปรารถนา จียงกัดปากแน่น มือบางขยุ้มผ้าปูที่นอนแน่นเพื่อระบายความทรมาน แต่ผมกลับไม่สนใจท่าทีของเขา ยังคงค้นหาจุดที่สร้างความรัญจวนต่อไป
.
.
"อ๊า !!! ต ... ตรงนั้น ... อ ... อื้ออออ !!"
บิงโก !
ผมขยับนิ้วเข้าออกเป็นจังหวะอยู่พักใหญ่ จียงยังส่งเสียงครางไม่หยุด เสียงลมหายใจที่หอบกระเส่านั่นปานจะขาดใจกับสัมผัสของผม ... เอาล่ะ ถึงเวลาฉลองวันเกิดแล้วสินะ !
"อา ... อ๊ะ ... อ๊า !!!"
เขาครางเสียงดังอีกครั้งเมื่อผมถอนนิ้วทั้งสามออกไปแล้วเปลี่ยนให้มันเป็นอะไรบางอย่างที่ใหญ่กว่านั้นมาก เพลงรักของเรากำลังจะเริ่มต้น โดยผมเป็นวาทยกรที่คอยควบคุมบทเพลงให้พลิ้วไหวไปตามจังหวะการเคลื่อนที่ของร่างกาย ส่วนจียงคือแรงบันดาลใจสำคัญที่ทำให้เนื้อร้องท่วงทำนองนั้นไพเราะ โดยเฉพาะน้ำเสียงหวานซึ้งของเขาที่เปล่งออกมาแต่ละครั้งที่ผมขยับกาย ... มันช่าง ไพเราะหาใดเปรียบจริงๆนะ
"ฉัน ... ไม่ไหว ... แล้ว ... อ๊า ... ซึงฮยอน !!!"
ผมเร่งจังหวะการสอดประสานให้รวดเร็วและรุนแรงยิ่งขึ้นไปอีก เสียงครางหวานยังคงดังเป็นระยะ ดวงหน้าหวานเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็กๆที่ผุดขึ้นตามไรผม ริมฝีปากของเขาเผยอออกราวกับจะเชิญชวนให้เข้าไปค้นหาความหฤหรรษ์ที่ถูกซ่อนอยู่ ผมจึงไม่รีรอที่จะประกบปากลงไปแล้วแลกจุมพิตหวานล้ำนั่นอย่างดูดดื่ม กายเบื้องล่างของเรายังคงตอบสนองให้กันและกันเป็นอย่างดี
"ถึงพร้อมกันนะ"
ผมกระซิบข้างหูของเขาเสียงแผ่ว ทำให้แก้มใสขึ้นสีระเรื่อน่าเอ็นดู จียงพยักหน้ารับ ร่างบางยังคงสั่นคลอนไปตามแรงของผมพร้อมกับหอบหายใจถี่ๆ ... ในที่สุดจังหวะรักของเรามาถึงปลายทาง ผมปลดปล่อยความรู้สึกทั้งหมดทั้งมวลเข้าไปในร่างกายของเขา และจียงก็ปลดปล่อยจนเต็มหน้าท้องของผมเช่นกัน
"หลับซะนะคนดี นายเป็นของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดของฉัน"
ริมฝีปากของผมประทับเบาๆบนหน้าผากเนียนนั่น ซึ่งราวกับว่าผมมีเวทย์มนตร์ขึ้นมาซะอย่างนั้น ... เพราะจียงหลับตาลงทันทีที่ผมพูด เขาเข้าสู่ห้วงนิทราทั้งๆที่ยังถูกพันธนาการด้วยเชือกรัดผ้าม่านที่ผมมัดเขาไว้ ผมจึงปลดมันออกพร้อมกับหยาดน้ำใสที่เอ่อคลอเต็มสองตา ... ยิ่งเห็นรอยแดงรอบข้อมือที่เกิดจากการกระทำของผมเอง ผมก็ยิ่งกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ นี่ผมเป็นคนเห็นแก่ตัวและโหดร้ายสำหรับเขารึเปล่า ?
"นายคงเจ็บมากใช่มั้ย ที่ฉันทรมานนายแบบนี้เสมอ ..."
คำพูดมากมายจุกแน่นอยู่ที่ลำคอ ผมไม่สามารถพูดอย่างที่ใจคิดได้ทุกครั้ง อาจเป็นเพราะความเขินอาย หรือจะอะไรก็ตามแต่ที่ผมไม่กล้า ... มันทำให้ผมต้องแสดงออกในสิ่งที่ตรงกันข้ามกับหัวใจ ยกเว้นก็แต่ ... เรื่องที่มัดจียงไว้นี่ล่ะ
"เสียดายนะที่นายหลับไปซะแล้ว ... คืนนี้มีดาวตกด้วยล่ะ !!"
ผมเหลือบมองท้องฟ้ายามราตรีที่พร่างพราวไปด้วยหมู่ดาว นี่คงจะเป็นอีกคืนที่อาจจะมีปาฏิหาริย์ ... ผมจำได้ดีว่าในวันเกิดของจียงที่เพิ่งผ่านไป มีเรื่องที่กระทบกระเทือนจิตใจทั้งเขาและผมขนาดไหน ผมสัญญากับดาวตกในวันเกิดของจียงไว้ ถ้าเขากลับมาหาผมอีกครั้ง ผมจะไม่มีวันทำให้เขาเสียใจอีก
แล้วก็ ...
วันนี้เป็นวันเกิดของผมเอง
ถ้าหากว่า ...
ดาวตกในวันเกิด มีอานุภาพ ทำให้ควอนจียงได้ไปเที่ยวดาวแม่มาแล้วล่ะก็ ...
คืนนี้ ...
ดาวจะช่วยอะไรผมซักอย่างเป็นของขวัญวันเกิดจะได้ไหม ??
.
.
"ผมมีเรื่องอยากสารภาพต่อดวงดาว ถึงความรุนแรงที่ผมกระทำต่อจียงเสมอ ...
ผม ... ก็แค่คนขี้ขลาดที่ไม่กล้าบอกเขาไปตรงๆ ว่าผมกลัวเหลือเกินว่าเขาจะหายไปเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน
ในยามที่ไม่มีใครอยู่รอบกาย เรามีเพียงกันและกันเท่านั้น
ผมรู้แก่ใจดี และผมก็เชื่อว่าดวงดาวก็รู้ดี ว่าควอนจียงมีเสน่ห์ต่อทุกคนแค่ไหน
ในแต่ละวันเขาพบเจอคนมากมายที่ผ่านเข้ามาในชีวิต รวมทั้งผมด้วย ..."
"ถ้าหากผมไม่ผูกมัดเขาไว้ ...
เขาจะหายไปจากอ้อมกอดของผมไหม ?
ถ้าผมไม่รั้งเขาไว้ให้อยู่ข้างๆ ... เขาจะเดินจากผมไปไหม ?
ถ้าผมปล่อยมือจากเขาเพียงเสี้ยววินาที ... เขาจะยังอยู่ตรงหน้าผมไหม ?
ถ้าผมประกาศความสัมพันธ์ของผมกับเขาออกไป ... เขาจะยังรักและเป็นของผมอยู่ไหม ?
ถ้าผมอ้อนวอนให้เขาอย่าไป ... เขาจะยังรับฟังผมไหม ?
และ ถ้าผมขอมอบชีวิตของผมให้เขาไป ...
เขาจะ ‘ยอมรับ' มันไหม ?"
.
.
"ผมรู้ว่าความรักของเราสองคนเป็นได้แค่รักที่ต้องแอบซ่อนไว้ ...
อาจมีใครหลายคนที่รับรู้และเข้าใจเรา แต่จะมีซักกี่คนที่จะเชื่อมั่นว่าเรารักกันด้วยความบริสุทธิ์ใจ ไม่ใช่อารมณ์ชั่ววูบที่เผลอไผลไปตามความปรารถนาที่เพิ่มพูนจากความใกล้ชิด แม้ผมจะไม่สามารถแสดงออกต่อหน้าคนมากมายได้ว่าผมรักเขามากแค่ไหน
แต่ผมก็รักเขาจากหัวใจของผม ... รักทั้งๆที่ไม่มีโอกาสจะประกาศให้ใครรู้
รักทั้งๆที่รู้ดี ว่าซักวันเราอาจจะต้องจากกัน
ซึ่ง ...
ผมไม่อยากให้ถึงวันนั้นเลย"
.
.
"ผมอยากขอพรต่อดวงดาว ...
แม้ความรักของผมจะถ่ายทอดออกมาเป็นคำพูดไม่ได้
แต่ผมก็อยากให้ควอนจียงรับรู้ความรู้สึกทุกอย่างของผมด้วยหัวใจ ...
แล้วมันจะมากไปมั้ย ถ้าหากผมจะขอพรอีกซักข้อ"
ผมประสานมือไว้ในท่าอธิษฐาน ถ้าจียงลืมตาขึ้นมาก็คงจะหัวเราะเยาะในความงมงายของผมแน่ แต่ขอร้องเถอะ ... ค่ำคืนนี้ช่างสั้นเหลือเกิน ผมไม่รู้ว่าพรุ่งนี้เราจะยังมีกันและกันอยู่รึเปล่า ไม่รู้ว่าลืมตาขึ้นมาผมจะมีเขาอยู่ในอ้อมแขนไหม
"ชีวิตที่เหลืออยู่ของผม ... ผมขอมอบให้จียงโดยไม่มีเงื่อนไข
และถ้าหากดาวจะประทานพรให้ผมอีกซักข้อ ...
ผมก็ขอให้เราสองคนได้รักและอยู่ด้วยกันตลอดไป
แม้ว่าความรักของเราจะต้องพบเจอกับอุปสรรคน้อยใหญ่แค่ไหนก็ตาม"
วันนี้คงจะมีปาฏิหาริย์จริงๆสินะ ... ผมเงยหน้าพร้อมๆกับที่ดาวตกมาอีกครั้ง ! ถ้าจียงยังไม่หลับแล้วได้นั่งเคียงข้างกันก็คงจะดีมาก อย่างน้อยๆผมอาจจะมีความกล้าที่จะบอกเขาไปตรงๆ ว่าผมมัดเขาไว้เวลาที่เรามีอะไรกันเพื่ออะไร
ผมยิ้มกับตัวเองในความมืดที่มีเพียงดวงดาวเท่านั้นที่มองเห็น แล้วผมก็ล้มตัวลงนอนเคียงข้างคนตัวบางที่หลับตาพริ้มอย่างมีความสุข สองแขนแกร่งโอบร่างเล็กนั่นเข้ามาแนบกาย ก่อนจะประทับจุมพิตเบาๆที่หน้าผาก แก้มใส และริมฝีปากบางสีหวาน แล้วเข้าสู่ห้วงนิทรารมย์ไปด้วยกัน ...
ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไง ผมก็ขอยกทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตที่ผมมีให้กับเขา
ให้ควอนจียง ... ผู้เป็นหัวใจดวงเดียวของเชวซึงฮยอนเท่านั้น !!!
THE END ... ดีมั้ยนะ ??
*
*
ต่ออีกหน่อยละกันน่า !!!
.
.
(Special JIYONG)
ท่ามกลางความเงียบสงัดในค่ำคืนที่พร่างพราวไปด้วยหมู่ดาว ... ผมซุกตัวเข้าหาอ้อมแขนแข็งแรงอย่างโหยหา กลิ่นกายที่คุ้นเคยของเขายังคงทำให้ผมรู้สึกดีอย่างประหลาด แม้ว่าการกระทำหลายอย่างของเขาจะทำให้ผมสับสนเหลือเกิน ...
เชวซึงฮยอนคนบ้า !!~ นี่นายขอพรมากเกินไปแล้วนะ !!
ผมอาจเจ็บปวดที่ถูกมัดไว้ทุกครั้งที่เรา ‘รัก' กัน ... แต่ไม่ได้หมายความว่าผมจะโกรธเขานะ !! คือ จะพูดยังไงดีล่ะ ... แรกๆผมก็ไม่เข้าใจหรอก ก็มีบ้างล่ะที่แอบร้องไห้อยู่ตามลำพังเวลาที่เขารุนแรงกับผม
แต่วินาทีนี้ ... ดาวช่วยทำให้เขารับรู้ทีได้มั้ย ว่าผมไม่มีวันหนีจากเขาไป แม้ว่าเขาจะปล่อยมือผมไว้ตลอดก็ตาม
"ฮึก"
น้ำตาไหลอีกแล้ว ... บ้าจริง !!! ทำไมต้องร้องไห้ควอนจียง ในเมื่อเราต่างก็ใจตรงกัน ... เราต่างก็รักกันไม่ใช่หรือไง
"ฉันรักนายเชวซึงฮยอน !! ฉันสัญญา ฉันไม่มีวันไปจากไหน ไม่ว่าใครจะพรากให้เราห่างกันแค่ไหนก็ตาม ต่อให้นายไปป่าวประกาศว่าเราเป็นอะไรกัน ฉันก็จะอยู่เคียงข้างนาย ... แล้วต่อให้ไม่มีใครรักนาย ฉันนี่ล่ะ ที่จะยังคงอยู่ตรงนี้ อยู่เป็นหัวใจของนายตลอดไป ได้ยินมั้ย ... ฮืออออ !!!"
อ้อมกอดของเขายังคงอบอุ่นไม่รู้คลาย ผมยิ่งซุกหน้ากับอกแกร่งเพื่อซึมซับทุกสัมผัสที่เขามอบให้ แขนทั้งสองของเขายิ่งโอบรัดผมแน่นราวกับตอบรับในความต้องการของผม ใบหน้าของผมแหงนขึ้นเพื่อมองตาคมที่หลับพริ้มโดยไม่รู้เลยว่า ผมพล่ามอะไรอยู่ ... ริมฝีปากอิ่มของเขาดึงดูดสายตาของผมจนได้
‘จุ๊บ'
ผมประทับริมฝีปากของตัวเองลงไปเบาๆ ก่อนจะผละออกมาแล้วซุกหน้าลงกับอกของซึงฮยอนอีกครั้ง แก้มทั้งสองร้อนผ่าวราวกับจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ผมดีใจนะที่เขาไม่ตื่นขึ้นมา ... เพราะผมคงจะอายเขาน่าดู
"ชีวิตที่เหลือของฉัน ... ฉันก็ขอยกให้นายเหมือนกันนะ ... ให้แล้วให้เลย ห้ามเอามาคืนด้วยล่ะ"
ผมผละจากอ้อมแขนของเขา คราวนี้เขาครางอืออาราวกับขัดใจที่ผมถอยห่างออกมา ผมจึงโน้มตัวเข้าหาแล้วจูบเขาอีกซักที ... แน่ล่ะ เขาคงจะสัมผัสได้ถึงได้ตอบสนองมาเป็นจุมพิตที่ดูดดื่มซะจนผมแทบหายใจไม่ออกแน่ะ
"อือ ... จียง ... อยู่กับฉันตลอดไปนะ ... อือ"
น้ำตาที่เหือดหายไป มันมาจากไหนอีกนะ ?
ผมรีบกรีดมันทิ้งแล้วล้มตัวลงนอนข้างเขา สองแขนโอบรัดร่างของผมอีกครั้ง คราวนี้ผมจะไม่ผละหนีไปไหนอีกแล้วล่ะ
ในเมื่อ ... เราต่างก็เป็นของกันและกัน
แม้จะไม่มีการพูดจา
แต่ความรักของเรา ...
มันก็มากกว่าคำพูดจริงๆนะ
.
.
END (จริงๆละค่ะ)
.
.
Talks ซะหน่อย (ไม่หน่อยล่ะมั้งเนี่ย)
ขอกราบแทบอก ทุกคนที่รออ่านฟิคเรื่องนี้อยู่นะคะ !!
นังจนร ก้มหน้า ยอมรับผิดทุกประการ !!
คือ ... ก็เปิดเทอมแล้ว
รายงานก็มีบ้างอะไรบ้าง
เพื่อนบางคนก็สรรหาเรื่องปวดกบาลมาให้อีกเช่นเคย
วันเกิดอาเฮียเชวสุดที่รักของหนู (ควอนจียง) ก็ผ่านมาแร๊น ( 2 วันแน่ะ)
แจนขออวยพรวันเกิดเฮียย้อนหลังนะคะ !!
*เอากล้วยล่อ เอาฟิคโบกๆ*
หนูเอาฟิคมาให้เฮียอ่านด้วยนะคะ (ถ้าเฮียสามารถอ่านภาษาไทยได้ กรั่กๆ)
ขอสารภาพว่าใช้เวลาแต่งฟิคเรื่องนี้ไม่กี่วัน มันอาจจะไม่สนุกเท่าที่ควร
*หลบรองเท้า*
แต่แจนตั้งใจให้มันออกมาแบบนี้จริงๆนะ (ก้มหน้ารับผิดจริงจัง)
คือถ้ามันไม่สนุก รบกวนโพสด่าได้ตามศรัทธาค่ะ
อยากอ่านคอมเม้นที่ด่าบ้างอะไรบ้าง (อีนี่โรคจิต)
ภาษาในเรื่องนี่ก็ใช้เวลาฟื้นฟูพอสมควร เพราะร้างราไปนาน
ส่วนเรื่องต่อไป ... รอหน่อยนะคะ ยังไม่มีเวลาแต่งง่ะ
*ฉีกยิ้ม*
เจอกันวันเกิดน้องซึงรี (คาดว่าเลทแน่นอน เพราะว่าแจนกลับจากเกาหลี 11 ธันวาอ่ะ)
ปล. ใครจะฝากหิ้วอะไร รีบหน่อยนะค๊า กำลังลิสรายการอยู่
ปลล. น้ำหนักไม่ยอมลงเป็น 10 กิโล ใครก็ได้ช่วยหนูที
ปลลล. ซึงรีจ๊ะ อยากได้เรทแค่ไหน เข้าฝันบอกนูน่าโลด !!
ปลลลล. เรื่องนี้ ... แจนแต่ง NC เป็นไงบ้างอ่ะ ใครก็ได้คอมเม้นแรงๆที
ปลลลลล. ไม่ีมีอะไรละ แค่อยาก ล. หลายๆตัวเฉยๆ
กรั่กๆๆๆๆๆๆ
edit @ 6 Nov 2009 17:14:30 by ::-ด่-J@nNaLiz-ด่-::
edit @ 6 Nov 2009 17:15:02 by ::-ด่-J@nNaLiz-ด่-::