[SF] More than word (HBD TOP)

posted on 06 Nov 2009 16:47 by jannaliz

อ่า ... เฮียขาา

 

หนูขอโทษที่อัพช้า ...

 

สุขสันต์วันเกิดเฮีย นะค๊าาาา !!~

 

*เอากล้วยโบกๆใส่หน้า*

 

*

*

 

 

Series   :: Birth Day Fiction

Title      :: [SF] More than words

Author   :: JanNaLiz

Status    :: Short Fic

Paring   :: T.O.P. X GD

Genre   :: Romance (เรอะ ?)

Rate       :: NC (เท่าไหร่ดี ?)

Note      :: หลายๆคนคงจะสงสัย ว่าทำไมท็อปต้องจับจียงมัดเอาไว้ ก่อนจะมีซัมติงต่อกัน (ฮ่าๆๆๆ) ... ฟิคเรื่องนี้ อาจจะมีคำตอบที่ทุกคนเฝ้ารออยู่ก็ได้ค่ะ (ปล. ทุกเรื่อง มันคือจินตนาการของผู้เขียน กรุณาใช้วิจารณญาณอย่างแรงนะคะ)  *ปิดหน้าปิดตา*

 

 

More than words

 

*

*

*

 

 

ถ้าหาก ...

 

ดาวตกในวันเกิด มีอานุภาพ ทำให้ควอนจียงได้ไปเที่ยวดาวแม่มาแล้วล่ะก็ ...

 

คืนนี้ ...

 

ดาวจะช่วยอะไรผมซักอย่างเป็นของขวัญวันเกิด

 

.

.

.

 

จะได้ไหม ??

 

 

*

*

*

 

 

Rrrrrrr   Rrrrrrr

 

เสียงโทรศัพท์ที่ดังก้องกังวานในยามวิกาลแบบนี้ ... หึหึ ก็คงจะมีอยู่คนเดียวสินะ ที่จะโทรมาหาผมเพื่อส่งผ่านความรักและความคิดถึงให้กันในวันที่ ‘เรา' ต้องห่างไกลกันแบบนี้

 

"ว่าไงครับ ... ที่รัก"

 

ผมรับสายด้วยมือที่สั่นเทาเพราะความหนาวเหน็บ อากาศที่นี่เย็นมากซะจนคิดถึงใครบางคนที่ป่านนี้ ... อาจจะนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงนุ่มๆ พร้อมกับผ้าห่มหนาๆ ไหนจะ ... ไอ้หมาย่นไปทั้งตัวนั่นเป็นผ้าพันคออีกชั้นซะด้วย

 

"สุขสันต์วันเกิดนะ ไอ้กอลิล่าหน้าหื่น !!!"

 

หึหึ เสียงหวานๆของควอนจียงยังคงหล่อเลี้ยงชีวิตของผมได้เป็นอย่างดี ไม่ว่าจะต้องไปอยู่ที่ไหน เวลานี้ผมรู้สึกหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งจากการถ่ายละครที่ยาวนานตลอดวัน ท่ามกลางสภาพอากาศที่แปรปรวน และบรรดาทีมงานที่ต่างทุ่มเทให้กับการทำงานครั้งนี้ สำหรับผมแล้ว มันทำให้รู้สึกกดดันจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ แต่ว่า ... แค่เพียงได้ฟังเสียงเพราะๆที่กำลังจ้อน้ำไหลไฟดับอยู่ในสาย แค่นั้น ... ก็มากพอที่จะทำให้ผมยิ้มออกมาได้

 

"ฉันคิดถึงนายนะ กลับมาเร็วๆซักทีสิ !!"

 

นายจะรู้บ้างมั้ยจียง ? ถ้าฉันมีโอกาสเลือกมากกว่านี้อีกซักหน่อย ... ฉันจะไม่มีวันอยู่ห่างจากนาย ฉันไม่มีทางรับงานละครเพื่อให้เราต้องห่างกันแบบนี้ ... ฉันอยากกลับไปหานายเหลือเกิน

 

"นี่ จียง ... เรามา ... แสดงความรักผ่านโทรศัพท์กัน ... ซักหน่อยดีมั้ย"

 

~ฉ่า !!!!~

 

คล้ายเสียงอุณหภูมิของร่างกายเพิ่มสูงขึ้น ... จียงเงียบไปอยู่พักใหญ่ แล้วผมก็ได้ยินเสียงก๊อกแก๊กอยู่ข้างๆตัว จากนั้นก็มีเสียงของอะไรซักอย่าง อะไรที่ฟังแล้ว รู้สึกแปลกๆแฮะ

 

"ไม่เอาอ่ะ !! ถ้านายต้องการขนาดนั้น ก็ฟังนี่ไปพลางๆก่อนแล้วกันนะ ฉันไปนอนก่อนล่ะ"

 

ฮะๆ เขินอีกเหมือนเคยสินะ ... ทุกครั้งที่ผมต้องมาถ่ายละครแล้วไม่ได้กลับบ้านไปนอนกอดคนตัวเล็กนั่น จียงมักจะโทรศัพท์มาแล้วเปิดเทปที่อัดเสียงของ ‘เรา' ให้ฟังตลอด แรกๆผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องทำแบบนั้น แต่เมื่อได้ปรับทุกข์กับสมาชิกคนอื่นๆในวง ผมก็เข้าใจ

 

จียงคงจะเหงามากสินะ เวลาที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน

 

 

‘อ๊ะ ... ซึงฮยอน ... ฉัน ... ไม่ไหว ... แล้ว ... อ๊า !!'

 

 

‘อ๊ะ ... อ๊ะ ... อ้า ... !!!'

 

เสียงหวานในเทปนั่นยังคงดังลอดมาตามสายเป็นระยะ ... ไม่ได้การละ ขืนฟังต่อไป ผมจะต้องโดดงานกลับไปนอนกอดคนตัวเล็กนั่นเป็นของขวัญวันเกิดแน่ๆ

 

"ฟังฉันนะคนดี ... แม้ว่าฉันจะไม่ได้อยู่เคียงข้างนายทุกๆวัน ไม่ได้นอนกอดนายทุกๆคืน แต่ฉันก็ไม่เคยหยุดรักนาย และฉันก็ไม่เคยรักนายน้อยลงแม้แต่วินาทีเดียว ... นายได้ยินฉันมั้ย ?"

 

ไม่มีเสียงตอบรับจากคนที่ผมพูดด้วย หากแต่ ...

 

"ฮึก !!!"

 

เสียงสะอื้นเบาๆที่ดังคลอมากับเสียงครางในเทปนั่น มันก็ตอบรับความรู้สึกของผมได้ดีกว่าคำพูดซะอีก

 

 

*

*

 

 

"สุขสันต์วันเกิดนะท็อป !!!!!"

 

เหล่าทีมงาน นักแสดง และผู้เกี่ยวข้องกับกองถ่ายละครทุกคนพากันตะโกนอวยพรเสียงดังให้กับผม ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องอาหารของโรงแรม นักแสดงสาวรุ่นพี่คนหนึ่งก็เดินเข้ามาพร้อมกล่องของขวัญสีขรึม รอยยิ้มนางฟ้าของเธอทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะยิ้มตอบพร้อมเก็บสีหน้าขัดเขินไว้ไม่อยู่ แม้ว่า ... จะไม่มีรอยยิ้มไหนที่สวยบาดใจเท่ากับรอยยิ้มหวานซึ้งของใครคนนั้นที่ครอบครองหัวใจของผมไปทั้งดวงอีกแล้ว

 

"ขอให้มีความสุขมากๆ ... ขอให้ได้แฟนสวยๆด้วยล่ะ"

 

พี่ช่างทำผมอีกคนหนึ่งกล่าวอวยพรบ้าง ... หึ ผมอยากบอกพี่เค้าใจจะขาด ว่าผมมีแฟนสวยที่สุดในดาวแม่แล้วล่ะฮะ !!

 

โอยยย พูดถึงควอนจียงแล้วก็อดไม่ได้ ... ความคิดถึงมันแล่นเข้าสู่หัวใจจนปวดหนึบไปหมด

 

อยากพบ ... อยากเจอ ... อยากสัมผัส ...

 

 

"เฮ้ !! เป็นอะไรไปท็อป ? หน้าเศร้าเชียว ซึ้งกับงานปาร์ตี้เหรอจ๊ะ"

 

ช่างแต่งหน้าอีกคนเข้ามาถาม ผมจึงได้สติจากภาพของจียงที่ผุดขึ้นมาทุกครั้งเวลาที่รู้สึกโหยหาจนแทบขาดใจแบบนี้

 

"อ่า จริงสิ !! เมื่อกี้แดซองกับผู้จัดการของพวกนายขับรถมาที่นี่ ... พวกเขาฝากนี่มาให้นายด้วย"

 

เอ๋ ?? แดซองกับพี่ผู้จัดการ ??? จะไปถ่ายแฟมิลี่ฯกันเหรอวะ ?

 

"ขอบคุณครับพี่ ... แล้วพวกเขาไปไหนแล้วล่ะครับ"

 

ผมยื่นมือไปรับซองสีน้ำตาลขนาดเท่าฝ่ามือ พร้อมกับป้ายพลาสติกที่ดูเหมือนป้ายรับฝากของที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์มาถือไว้ นูน่าที่รับฝากมาอีกทีส่ายหน้าแทนคำตอบ ... ท่าทางเจ้าแดซองจะรีบไปทำงานต่อ เลยไม่ได้ฝากข้อความอะไรเพิ่มเติมมาให้ผมสินะ

 

ทันทีที่นูน่าคนนั้นขอตัวไปอีกทาง ผมก็รีบแกะซองสีน้ำตาลนั่นออกทันที ... ภายในนั้นประกอบไปด้วย การ์ดอวยพรขนาดเท่าๆกัน 3 ใบ มันเดาได้ไม่ยากว่าคงจะเป็นของ แดซอง ยองเบ แล้วก็ซึงรี ว่าแต่ ... ใครอีกคนล่ะ ทำไมถึงไม่ฝากมาด้วย หรือว่าจะน้อยใจกันจนลืมฝากความรักมาให้กันซะแล้ว

 

‘Happy birth day ครับพี่ ... ปีนี้ หวังว่าจะเบาๆมือกับ ‘มัน' หน่อยนะฮะ !!! ... YB'

 

ฮะๆ อันนี้จากยองเบสินะ กระดาษการ์ดสีขาวมีลวดลายจางๆรอบแผ่น พร้อมกับคำอวยพรชวนติดเรทแบบนี้

 

‘ของขวัญคงจะตามมาติดๆ หวังว่าจะชอบนะคร๊าบบบ ... สุขสันต์วันเกิดนะฮยอง ผมรักพี่ !!! ... แดซอง'

 

หวังว่าเจ้านี่มันจะให้ของเล่นคอลเลคชั่นใหม่ที่ผมไปเล็งไว้ที่ร้านนะเนี่ย หึหึ

 

‘ฮยองงง~ อายุมากขึ้นอีกปีแล้วน๊า ขอให้มีความสุขมากๆ แล้วอย่าลืมเอ็นดูผมเหมือนเดิมด้วยล่ะ ... มักเน่'

 

สรุปว่าวันเกิดกู หรือ วันเกิดมึงวะ ไอ้น้องเล็ก ??

 

.

.

 

"คุณเชวซึงฮยอนใช่มั้ยครับ ?"

 

ผมเงยหน้าขึ้นเมื่อมีเสียงคนเรียกชื่อ พนักงานโรงแรมคนหนึ่งกำลังตรงมาทางนี้ เบื้องหลังของเขาคือกล่องของขวัญขนาดใหญ่ที่มองแล้วเกิดความรู้สึกต่างๆมากมาย ... ถ้านี่เป็นของขวัญจากแดซอง ไอ้น้องคงจะเหมาของเล่นมาทั้งห้าง ถึงได้มีขนาดใหญ่ได้เท่านี้ หรือถ้ามันมาจากยองเบ คาดว่าคนๆนี้อาจจะส่งขนมจำนวนมหาศาล (ประเภทช็อคโกแลต)ที่ผมไม่สามารถแอบจียงกินเวลาอยู่ที่บ้านได้ เอ ... ถ้ามันมาจากซึงรี ไอ้นี่มันจะส่งลูกหลานแพนด้าที่ใกล้สูญพันธุ์ของมันมามั้ย แล้วถ้าสมมติว่า นี่เป็นของขวัญจากควอนจียงล่ะ ... สุดที่รักของเขาจะส่งอะไรมากันนะ ?

 

"รบกวนเซ็นต์รับด้วยครับ"

 

พนักงานคนนั้นยื่นเอกสารบางอย่างมาให้ผม ซึ่งผมก็รับมันมาแล้วเซ็นต์ชื่อตัวเองลงไป (จริงๆอยากจะเซ็นต์แบบตอนมอบให้แฟนๆอยู่หรอก แต่ก็เกรงใจสถานที่อยู่น่ะ)

 

"ขอให้มีความสุขกับของขวัญชิ้นนี้นะครับ ผมคิดว่า ... มันคงจะมีค่ามากสำหรับคุณทีเดียว"

 

เขาพูดเป็นนัยๆ แล้วก็รีบเดินจากไป โดยไม่เปิดโอกาสให้ผมถามอะไรเพิ่มเติม อะไรที่มีค่าสำหรับผมเหรอ ?? ถ้าหากไม่นับทรัพย์สินนอกกายที่บางอย่างก็มีคุณค่าทางใจสำหรับผมแล้ว ก็ไม่มีอะไรที่จะมีทั้งคุณค่า มูลค่า และเลอค่าสำหรับผม มากเท่ากับ ควอนจียงอีกแล้วนะ ...

 

ผมเดินไปดูที่ชื่อผู้ส่งแล้วก็อดที่จะหัวเราะออกมาเบาๆไม่ได้ แน่ล่ะ มันไม่ได้ถูกส่งมาจากควอนจียง ชื่อที่ปรากฏอยู่ไม่ใช่คังแดซอง ไม่ใช่ใครในบิ๊กแบงทั้งนั้นแหละ แต่ว่า ...

 

‘กรุณานำส่ง ... เชวซึงฮยอน ... จาก ... YG Famliy !!!'

 

อืม ของที่มาจากคนทั้งค่ายแบบนี้ ถ้าเปิดกล่องมาแล้วเจอของขวัญกล่องเล็กๆอีกเต็มกล่องไม่น่าแปลกใจแล้วล่ะ

 

 

*

*

 

 

"Ole~ !!!!!!!!"

 

วินาทีแรกที่ได้เห็น ของขวัญ' ในกล่อง ...

 

จะมีใครรู้บ้างไหม ?

 

ผมแทบคลั่งตายที่เห็นควอนจียงลุกขึ้นยืนในชุดวาบหวิวที่กระตุกหัวใจแบบสุดๆ เสื้อยืดที่คนตัวเล็กสวมอยู่โครตของโครตบาง จนมองเห็นอะไรต่อมิอะไรจนหมด ไหนจะกางเกงสีดำแนบเนื้อที่มีรอยขาดเป็นหย่อมๆนั่นอีกล่ะ ... นี่ใครก็ได้บอกผมที ว่าที่นี่อากาศมันติดลบแล้วนะว๊อย !!

 

"คิดถึงฉันมั้ย ไอ้กอลิล่า !!!"

 

พอปีนออกจากกล่องได้ จียงก็ถลาเข้ามากอดผมแน่น แน่ล่ะ ที่นี่ไม่ใช่ล็อบบี้ของโรงแรม ไม่ใช่ลานกิจกรรมที่อยู่ข้างล่าง ที่นี่คือห้องพักส่วนตัวของผมที่ทางกองถ่ายจัดการให้ มันถูกแยกเป็นเอกเทศจากห้องพักของนักแสดงคนอื่นๆ เพราะทุกคนรู้ว่าผมไม่นิยมสุงสิงกับใครซักเท่าไหร่ถ้าไม่จำเป็น ซึ่งผมรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกที่ให้พี่ๆเค้าช่วยขนกล่องใบนี้ขึ้นมาบนห้อง นี่ถ้าผมตัดสินใจพลาดแกะของขวัญกล่องนี้ในห้องจัดเลี้ยงข้างล่างนั่นแล้วล่ะก็ ... ไม่อยากนึกภาพเลยว่า ผมจะต้องเดินไปคว้าปืนแล้วบรรจุลูกซองไล่ยิงชายอื่นที่คิดลวนลามจียงด้วยสายตาขนาดไหน

 

"นาย ... มา ... หาฉัน ?"

 

สาบานได้ว่าไม่ได้แกล้งทำ แต่มันพูดไม่ออก ความรู้สึกมากมายมันประดังเข้ามาจนตั้งตัวไม่ติด ... ถ้าจียงถามว่าผมอยากให้เขามาหารึเปล่า แน่นอนว่าผมอยาก แต่ว่า ... วินาทีนี้ที่เขาอยู่ตรงหน้า ผมกลับรู้สึกไม่อยากให้เขามาหาอีกเลย

&nbs