[SF] Kiss me , Darling

posted on 21 Nov 2009 10:35 by jannaliz in Summer-Love-Story

อันที่จริง ...

 

ฟิคตอนนี้ เป็นฟิคตอนพิเศษในเล่ม

 

ซึ่ง ณ บัดนี้ ...

 

ไม่มีฟิคเหลือแล้วน๊าาาา

 

แจนขายไปหมดละ

 

แล้วคงจะไม่รีไรท์อีกแร๊น ล่ะค่ะ

 

((แต่ถ้าเกิน 20 เล่ม ไม่แน่นะ ฮ่าๆๆๆๆ))

 

ใครที่ไม่เคยอ่าน ...

 

อ่านแล้ว เม้นหน่อยน๊า

 

ส่วนใครที่อ่านแล้ว ...

 

บังคับเ้ม้นเ้จ้าค่ะ !!!

 

*

*

*

 

กลางดึกสงัดในค่ำคืนหนึ่ง ...

 

ยามราตรีที่ไม่มีแม้เพียงแสงไฟจากเสาไฟฟ้าตามถนนเล็ดลอดเข้ามาในคอนโดหรูหราซึ่งเป็นที่พำนักของไอด้อลชื่อดัง ที่เพิ่งจะได้รับรางวัลศิลปินยอดเยี่ยมแห่งปีไปหมาดๆ ร่างสูงโปร่งของใครคนหนึ่งล้มตัวลงนอนบนเตียงใหญ่แล้วเข้าสู่ห้วงนิทรารมย์แทบจะทันทีที่หัวถึงหมอน

 

ใบหน้าคมเข้มหลับตาพริ้มด้วยความเหนื่อยอ่อน ... อาการเมื่อยล้าจากการทำงานตั้งแต่ตอนบ่ายเริ่มสำแดงฤทธิ์ ทำให้คิ้วหนาขมวดมุ่นก่อนจะคลายออกเมื่อสมองสั่งการให้ร่างกายทุกส่วนเข้าสู่โหมดพักผ่อน หรือที่เรียกง่ายๆแล้วก็ได้ใจความกว่าการบรรยายก่อนหน้าว่า ‘นอนหลับ' นั่นเอง

 

 

‘แกร๊ก'

 

เสียงประตูเปิดออกด้วยฝีมือของใครคนหนึ่งไม่ได้มีผลกระทบอะไรกับร่างสูงใหญ่ที่หลับสนิทนั่นซักนิด เชวซึงฮยอนยังคงนอนนิ่งหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ เขาไม่รับรู้ด้วยซ้ำว่า ร่างบอบบางเดินมาประชิดเตียงแล้วนั่งลงข้างกายเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วมาทำอะไร ?

 

มือบางยกขึ้นแล้วสัมผัสเบาๆที่แก้มเนียนของอีกฝ่าย ดวงตาคู่สวยดั่งลูกแก้วจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าคมเข้มของคนตรงหน้า ความรู้สึกต่างๆแล่นเข้าสู่มโนสำนึก ระหว่างที่ความคิดกำลังจัดระเบียบอยู่นั้น มืออีกข้างก็เลื่อนไปแตะมือหนาของคนตัวโต ชั่วพริบตาจียงก็สอดมือเล็กของตัวเองไว้ในอุ้งมือของพี่ใหญ่ประจำวงราวกับปรารถนาอยากได้ความอบอุ่นจากมือนั้น แค่เสี้ยววินาทีก็พอ

 

 

เชวซึงฮยอน ... พี่ใหญ่ที่ควอนจียงแอบหลงรักมาตลอด

 

เพราะความที่เขาเป็นลีดเดอร์ เป็นรุ่นน้อง เป็นเพื่อนร่วมวง และที่สำคัญ

 

เป็นผู้ชาย !!!!

 

 

เหตุผลนานัปการที่ไม่สามารถจะเอื้อนเอ่ยคำบางคำออกไปให้ร่างสูงได้ฟัง ทั้งๆที่เขาเองก็อยากบอกซึงฮยอนใจจะขาด ว่าเขารู้สึกอย่างไร นับตั้งแต่เราทำงานร่วมกันมา อยากบอกเหลือเกิน ว่ารู้สึกดีมากแค่ไหนที่ได้แสดงร่วมกันหลายต่อหลายครั้ง รู้สึกดีที่ได้สัมผัสร่างกาย รู้สึกดีที่ได้ ... มีโมเม้นท์เป็นแฟนเซอร์วิสร่วมกัน

 

ไอ้พี่ลิงกอลิล่านี่มันจะรู้บ้างมั้ยวะ ว่ากูแอบรักมันจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว

 

ความคิดมากมายหลั่งไหลเข้ามายังสมองส่วนประมวลผลของควอนจียง มือเล็กที่ได้รับเพียงไออุ่นจากมือหนาค่อยๆห่างไกลออกมา สองมือประคองใบหน้าหล่อๆที่ยามเมื่อได้สบตาแล้ว ต่อให้เป็นผู้ชายแมนเกินร้อยอย่างไอ้เตี้ยยองเบเพื่อนซี้ มันก็ต้องอดใจไม่ไหวที่จะระทวยอยู่ดีล่ะวะ

 

จียงไล้มือไปตามริมฝีปากของคนตรงหน้า ภาพเหตุการณ์ตอนรับรางวัลยังชัดเจนในความทรงจำ แม้อยากจะลืมซักเพียงใด ... แต่สิ่งที่ทำได้ คืออดกลั้นความสะเทือนใจ และหยาดน้ำตาเอาไว้เท่านั้น

 

 

*

 

"เฮ้ย ! พี่ซึงฮยอน พี่โครตเจ๋งอ่ะ จูบฮโยรีนูน่าโชว์แฟนคลับแบบนี้ พรุ่งนี้เป็นข่าวหน้า 1 แน่ๆ" ยองเบเอ่ยขึ้นทันทีที่ทุกคนกลับมายังห้องแต่งตัวเพื่อพักผ่อนแล้วเดินทางกลับที่พัก นอกจากลีดเดอร์ตัวบางที่นั่งเงียบจนใครๆเข้าหน้าไม่ติดแล้ว สมาชิกบิ๊กแบงทุกคนหันไปให้ความสนใจกับ Kiss Show ที่ทำเอาแฟนคลับ สื่อมวลชน และเพื่อนร่วมวงการต่างอ้าปากค้างด้วยความอะเมซิ่งกันยกใหญ่ !

 

ก็อีกฝ่ายเป็น Dancing Queen ประจำชาตินี่นา เป็นใคร ... ใครก็ต้องแตกตื่นอยู่แล้วล่ะ !! แต่ก็ดูเหมือนจะมีใครคนหนึ่งไม่ตื่นเต้นไปกับฉากที่ว่าแฮะ   ใครคนนั้นนั่งหลับตานิ่งสงบอยู่ตามลำพัง ไม่รู้ว่าจะมีใครสังเกตสีหน้าที่เศร้าหมองลงทุกๆวินาที ที่มีใครเอ่ยถึงช็อตเด็ดบันลือโลกนั่นหรือเปล่า ??

 

"ผมอยากทำแบบพี่บ้างจัง" น้องเล็กซึงรีเอ่ยขึ้นด้วยความคะนองปาก ... เอาจริงๆมันก็ไม่ได้จริงจังอะไรกับการที่จะได้จูบฮโยรีนูน่าหรอก แค่อยากให้ตัวเองโด่งดังมากกว่าเดิม ก็แค่นั้น !

 

"มึงเป็นอะไรวะไอ้จี ? ทำหน้าเหมือนจะไปฆ่าใครเลยนะมึง" แล้วไอ้เตี้ยมันก็สังเกตสีหน้าเขาจนได้ !! ยองเบเดินลากสังขารเตี้ยๆล่ำๆของมันมายืนอยู่ข้างเก้าอี้ที่เขานั่งหมดแรงอยู่ ... ถึงตายก็บอกใครไม่ได้จริงๆ ว่าทำไม เขาถึงหมดสภาพแบบนี้ทั้งๆที่เราได้รางวัลเกียรติยศเชียวนะ !!

 

"กู ... เหนื่อย" พูดสั้นๆ เพราะชักจะบังคับเสียงให้มันหยุดสั่นไม่ได้ กลัวว่าใครอีกคนจะล่วงรู้ความในใจ กลัวว่าทุกๆคนจะมองมาไม่เหมือนเดิม กลัว ... กลัวว่าจะคิดไม่ตรงกัน แล้วหัวใจจะยอมรับความเจ็บปวดไม่ได้

 

"พี่จียง ... ผมเป็นห่วงพี่น๊า !!" คุณน้องคังแดซองสุดที่รักของเขา ท่าทางน้องจะอยากมีส่วนร่วมในบทสนทนามาก ถึงขนาดพูดประโยคที่มันเบสิคสุดๆ (หรือไรเตอร์มันอยากให้น้องได้พูดอะไรบ้างวะ?) พอสัมผัสความเป็นห่วงเป็นใย(?)ผ่านทางข้อความสั้นๆของน้องร่วมวงตาหยีนั้นแล้ว จียงก็พยักหน้ารับรู้เบาๆ ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวมือมีมือที่(เขา)มองไม่เห็นวางแปะลงมาบนมือบางที่ยกก่ายหน้าผากไว้

 

"วันนี้กลับบ้านไป นายต้องพักผ่อนมากๆนะจียง ... ฉันเป็นห่วงนายมากๆเลย รู้มั้ย?" อ่อก ... น้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย เอื้ออาทรกันขนาดนี้ มีอยู่คนเดียวเท่านั้นล่ะ ที่จะทำให้เขาหวั่นไหวถึงขนาดลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไปทันทีท่ามกลางสายตาที่เป็นเครื่องหมายคำถามของเพื่อนร่วมวงทุกคน

 

"อ้าว ... ไอ้เชี่ยนี่ เป็นอะไรของมันอีกวะ ??" ยังคงเป็นทงยองเบที่กล้าเรียกจิกหัวลีดเดอร์ตัวบางขนาดนี้ แล้วก็ยังคงเป็นอีซึงฮยอนที่ลุกตามพี่สุดที่รักออกไปติดๆ หากแต่ ... คนตัวเล็กนั่นหายไปไหนแล้วล่ะ ??

 

 

 

วันนี้กลับบ้านไป นายต้องพักผ่อนมากๆนะจียง ... ฉันเป็นห่วงนายมากๆเลย รู้มั้ย?'

 

ทำไมวะ ?? ทำไมแค่ประโยคเดียว มีผลกับการเต้นของหัวใจมากขนาดนี้ ?? ทำม๊ายยยยยยยย ???

 

จียงเดินไปเรื่อยๆโดยไม่มีจุดหมายปลายทางที่ชัดเจน รู้เพียงว่า ในหัวได้ยินแต่เสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงของใครคนนั้น ... ใครบางคนที่ทำให้ระบบการทำงานของหัวใจสั่นคลอน มันเต้นไม่เป็นจังหวะ คล้ายกับจะหลุดออกมาทักทายโลกภายนอก มัน ... มันไม่สามารถจะระบายคำพูดที่จุกแน่นเต็มหัวใจ

 

เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าการแสดงที่ผ่านไปเมื่อสักครู่นั่น จะต้องมีฉากแบบนี้ ... ครั้งแรกรู้เพียงจะต้องถูกเนื้อต้องตัวกับฮโยรีนูน่า ซึ่งมันเป็นความใฝ่ฝันของผู้ชายเกาหลีทั่วไป และก็เป็นเรื่องแน่นอนว่า พวกเขาที่เป็นศิลปินรุ่นน้อง ย่อมจะต้องอยากยืนอยู่บนเวทีเดียวกับราชินีแห่งวงการ

 

แต่มันต้องไม่ใช่แบบนี้ !! เชวซึงฮยอนต้องจูบหน้าผากไม่ใช่เหรอ ?? เขาสาบานได้ว่าเห็นในสคริปต์กับตา ไอ้กอลิล่านั่นจะต้องจุมพิตเบาๆที่กระหม่อมของฮโยรีนูน่า จากนั้นก็ร้องเพลงด้วยกันไม่ใช่หรือไง ?? แล้วนี่อะไรกัน ??? อย่าบอกนะ ว่าหมอนั่นทำนอกคำสั่ง !!!

 

ฮึก ... นี่นายไม่เห็นฉันเป็นมากกว่าลีดเดอร์ใช่มั้ย ? เป็นแค่เพื่อนร่วมวง เป็นแค่แร็พเปอร์ดูโอใช่มั้ย ? ระหว่างเรา มันไม่ได้มีอะไรพิเศษ ทุกอย่างเป็นแค่ความคิดของฉันคนเดียวใช่มั้ย ??

 

*

 

 

คืนนี้ ... คงจะเป็นคืนเดียวที่เขามีโอกาสจะสัมผัสคนๆนี้ตามต้องการ เพราะตอนเช้ามืดของวันใหม่ เขาจะเดินทางพักร้อนตามลำพังที่ประเทศไทย ซึ่งมันอาจเป็นหนทางเดียวที่จะทำให้เขาหายฟุ้งซ่านกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนั้นได้ ! จียงกลั้นก้อนสะอื้นให้มันไหลลงลำคอไปอย่างยากลำบาก เขาไม่ได้อยากหนีหัวใจตัวเองไป แต่หากไม่ไปพักผ่อนที่ไหนซักที่ ... เขาต้องเป็นบ้าตายแน่ !!

 

ทุกๆวัน นับตั้งแต่เทปประกาศผลรางวัลนั่นถูกส่งมาที่บริษัท ไอ้เชี่ยเตี้ยมันก็รีบเสนอหน้าไปขอสำเนามาชุดหนึ่ง แล้วแม่งก็เปิดดูทุกวันจนน่ารำคาญ !! แล้วที่มันอุบาทว์กว่านั้นในความรู้สึกของเขา คือมันเปิดวนไปวนมาอยู่ช็อตเดียว ... นั่นล่ะ  ฉากจูบที่สร้างความฮือฮาไปพร้อมๆกับ อาการบ้าคลั่งของสาวๆแฟนคลับท็อปอปป้า ฉากที่เป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้เขาต้องรีบวางแผนการเดินทาง และจองตั๋วเครื่องบินโดยเร็วที่สุด ... ซึ่งกว่าเขาจะสามารถเคลียร์ตารางงานที่แน่นเอี๊ยดให้คลี่คลายได้ด้วยดี ก็ปาเข้าไปช่วงฤดูร้อนที่ประเทศไทยพอดิบพอดี

 

ซึงฮยอน ... ถึงนายจะไม่รู้ว่าฉันแอบรักนายอยู่ แต่ฉันก็พอใจที่ได้มาอยู่กับนายแบบนี้นะ ฮึก

 

ก่อนน้ำตาหยดใสๆจะร่วงลงบนผิวเนียนของคนที่กำลังมีความสุขในห้วงนิทรา จียงรีบกรีดออกด้วยหลังมือ ร่างเล็กค่อยๆก้าวขึ้นเตียงไปอย่างระมัดระวัง เขากลัวเหลือเกินว่าคนตรงหน้านี่จะลืมตาขึ้นมา แล้วสิ่งที่เขาพยายามจะทำในคืนนี้มันจะไม่มีทางสำเร็จ ... แต่เชวซึงฮยอนก็ยังคงหลับสนิทและไม่มีท่าทีว่าจะตื่นขึ้นมาอยู่ดี รวมทั้งไอ้เพื่อนเตี้ยที่นอนหลับไม่ได้สติอยู่ข้างๆนั่นด้วย ดวงตาหวานซึ้งที่มีหยาดน้ำคลออยู่เต็มหน่วยจ้องมองที่ริมฝีปากของร่างสูงที่เขากำลังคร่อมทับอยู่ เสี้ยวหนึ่งของความคิดแว่บเข้ามา ใบหน้าเล็กจึงค่อยๆโน้มตัวลงไปช้าๆ

 

 

จูบแรกของนาย ... อาจจะไม่ใช่ของฉัน

 

และจูบแรกของฉัน ... อาจจะไม่ใช่ของนายเหมือนกัน

 

แต่ ... จูบนี้ของเรา เป็นจูบที่ฉันปรารถนาให้มันเกิดขึ้น ... จริงๆนะ

 

 

"อือ ..." เสียงครางในลำคอของคนถูกรุกรานด้วยริมฝีปากทำให้ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีทำให้จียงเกิดความลังเล ลิ้นเล็กๆที่ละเลียดอยู่รอบๆนั้นค่อยๆละจากมา สองมือที่ประคองใบหน้าคมไว้ค่อยๆคลายออก นี่เขาควรหยุดความคิดฟุ้งซ่านของตัวเองแค่นี้รึเปล่า ?

 

 "อ๊ะ !!" ยังไม่ทันที่จะประมวลผลความคิดครั้งใหม่ มือใหญ่ที่วางแนบลำตัวก็ตวัดขึ้นโอบรัดเอวบางไม่ให้ขยับหนี ใบหน้าเล็กเชิดขึ้นเมื่อมือนั้นลูบไล้เบาๆที่สะโพก

 

 

จียงกัดริมฝีปากเพื่อกลั้นเสียงคราง ... ตอนนั้นเองที่เชวซึงฮยอนพลิกตัวไปด้านข้าง ทำให้ร่างเล็กลอยหวือไปปะทะกับเตียงนุ่ม แต่ถึงขนาดนี้ คนตัวโตนี่ก็ยังไม่ตื่นอยู่ดี เสียงกรนเบาๆของเพื่อนร่วมห้องร่างเตี้ยที่ทำลายความเงียบขึ้นมา ทำให้จียงหายใจทั่วท้องอีกครั้ง ริมฝีปากบางเคลื่อนเข้าไปจนได้ยินเสียงลมหายใจของร่างสูง

 

‘จุ๊บ' คนตัวเล็กกดประทับริมฝีปากลงไปเบาๆ หมายจะกอบโกยความสุขลับๆที่ไม่อาจบอกให้ใครรู้ได้ แต่เพราะซึงฮยอนกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นไปอีก จากการจูบเบาๆของลีดเดอร์ จึงแปรเปลี่ยนเป็นจุมพิตดูดดื่ม เนื่องจากได้รับการตอบสนองจากคนที่กำลังนอนหลับอยู่

 

ลิ้นหนาของคนตัวสูงสอดเข้ามาในจังหวะที่จียงเผลอตกใจกับสัมผัสที่วาบหวามซึ่งได้รับจากมือใหญ่นั่น ความหอมหวานแผ่ซ่านไปทั่วทั้งโพรงปาก ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นเล็กจนเกือบจะสะกดเสียงครางหวานไว้ไม่ได้ ร่างเล็กหอบหายใจถี่จนน่ากลัวว่าคู่กรณีของเขาจะตื่นขึ้นมาประจันหน้ากันตรงๆ ... ไม่ได้การแล้ว ฉันจะปล่อยให้นายตื่นขึ้นมาในภาพนี้ไม่ได้ แล้วไอ้ยองเบก็ไม่มีสิทธิ์จะรู้เรื่องนี้ด้วย

 

คิดได้ดังนั้นแล้ว จียงก็รีบผละจากอ้อมกอดอบอุ่นของคนตัวโต เจ้าของแขนแกร่งครางอือราวกับขัดใจที่เขาหนีจากอ้อมแขนนั้น หยาดน้ำตาที่เอ่อคลอตั้งแต่แรก กลับไหลรินลงจนห้ามมันไม่อยู่ การกระทำที่อุกอาจของเขามันน่าอับอาย เขารู้ดี ... แต่การตอบสนองที่ไร้สติของซึงฮยอนกลับน่าอับอายเสียมากกว่า

 

 

ที่นายคิดถึงมันไม่ใช่ฉัน !!! นายคิดถึงฮโยรีนูน่าใช่มั้ย ??? ฉันเป็นแค่คนที่บังเอิญเป็นตัวแทนของคนในฝันของนายใช่มั้ยซึงฮยอน ??? ทันทีที่นายตื่นมา นายก็จะจำอะไรไม่ได้ แล้วก็ต้องเป็นฉันเองที่เจ็บปวดคนเดียว

 

 

เสียงตัดพ้อดังก้องในหัวใจของคนตัวเล็ก จียงตัดใจจากอ้อมกอดที่เขาโหยหามาตลอด ... ถ้าหากไม่ใช่ต่อหน้าสื่อมวลชน ต่อหน้าแฟนคลับ ถ้าไม่ใช่การแสดงออกต่อหน้าสาธารณชน ซึงฮยอนจะกอดเขาหรือ ? แล้วจูบที่เรียกอารมณ์ส่วนลึกให้ตื่นขึ้น หากไม่ใช่เพราะการแสดงที่จะเกิดขึ้นนานๆครั้ง เขาจะได้รับมันรึเปล่า ?

 

คิดแล้วก็น้อยใจจนประคองสติไม่อยู่ คนตัวเล็กรีบผละไปจากเตียงแล้วออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยน้ำตา คืนนี้เขามีความสุขอยู่กับฝันหวานที่มันไม่มีวันเป็นจริงมากพอแล้ว ... ได้จูบกับซึงฮยอนถึงขนาดนี้ แม้จะแค่ระยะเวลาสั้นๆ แต่มันก็มีค่ามากมายเหลือเกิน

 

 

ฉันรักนายซึงฮยอน ... แต่ในเมื่อฉันไม่มีโอกาสจะบอกนาย ฉันก็ขอให้จูบของฉันบอกความรู้สึกนี้กับนายก็แล้วกันนะ

 

 

 

หากแต่ ... ถ้าจียงจะอดทนอยู่ในห้องของซึงฮยอนอีกเพียงเสี้ยววินาที การเดินทางไปพักผ่อนตามลำพังอาจจะได้มีการยกเลิกเกิดขึ้น เพราะทันทีที่ประตูห้องปิดลงด้วยเสียงที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน ร่างสูงที่หลับสนิทก็ค่อยๆรู้สึกตัวแล้วลืมตา

 

 

"อือ ... จียง" เสียงครางที่เจ้าตัวต้องรับปิดปากให้สนิทเมื่อได้สติครบถ้วน ภาพในความฝันยังคงแจ่มชัด ... ร่างเล็กบอบบางน่าทะนุถนอมที่ต้องแบกรับความกดดันทุกอย่าง รอยยิ้มสดใสของใครคนนั้นทำให้เขารู้สึกประทับใจทุกครั้งที่หลับตา ยิ่งความฝันที่เพิ่งผ่านไปสดๆร้อนๆนั่น ยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองเพ้อจนใกล้บ้าเข้าไปทุกทีแล้ว มีอย่างที่ไหน ... จียงคงจะนอนหลับฝันหวานอยู่ห้องข้างๆ ไม่ได้รับรู้หรอกว่า เขากำลังคิดไม่ซื่อ ฝันเข้าไปได้ยังไงวะ ?? ว่าได้จูบกับจียงเนี่ย !!

 

 

แต่ว่า ... มันเหมือนจริงมากๆ รสหวานของโพรงปากยังตราตรึงอยู่ในความรู้สึกไม่รู้คลาย นี่มันเป็นความฝันแน่ๆเหรอ ? ทำไมเขาถึงรู้สึกว่ามัน ... เอ้อ ช่างมันเถอะ นอนต่อดีกว่า พรุ่งนี้จะต้องรีบตื่นแต่เช้าเชียวนะ จียงจะออกไปไหนรึเปล่านะ ? คิดแล้วก็ต้องรีบพักผ่อนให้เพียงพอ เขาจะพยายามหาเหตุตามจียงไปให้ได้เลย คอยดูสิ !!!

 

 

 

 

ฉันรักนายจียง ... รักทุกอย่างที่เป็นนาย ฉันรักนายทุกอณูของใจฉัน !!  

 

 

 

มันมาแบบ สั้นๆ ได้ใจความ

 

*ลัลล้า*

 

 

ปล. เห็นอัพมากมายมหาศาลปานนี้

 

ไม่ใช่ทำไมหรอกค่ะ

 

จะไปเกาหลีไง

 

กลัวคนอ่านเหงา

 

สวีท แอคซิเดนท์ ยังไม่เสร็จ

 

เอาเบื้องหลังการถ่ายทำพวกนี้ไปอ่านเล่นก่อนน๊าาา

edit @ 21 Nov 2009 15:47:17 by ::-ด่-J@nNaLiz-ด่-::

Comment

Comment:

Tweet

โอ้ย กรี้ดดดดดดดด สครีมดังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

#12 By SillyRabbit on 2011-06-12 13:15

อ่านกี่รอบแล้วไม่รู้!

รู้แต่อ่านแล้วมันก็ต้องมาอ่านอีก
เพราะอ่านทีไรมันก็จำไม่ได้

ต้องเก็บตามอ่านให้หมดทั้งเว็บ!!

#11 By kitch-b on 2010-01-03 19:57

ชอบ อ่านอีกก็ชอบอีก...

#10 By onlylovegd (58.147.102.194) on 2009-12-02 11:54

^
^
^


ยินดีที่ได้รู้จักค่ะพี่มาร์ *โค้ง*


ดีใจมากมายที่มีคนมาติดตามฟิค *ยิ้ม*


สัญญาว่าจะไปกรี๊ดใส่หน้าจียงในคอนให้ค่ะ ฮ่าๆ


ตอนนี้แจนกำลังปั่น สวีท แอคซิเดนท์อยู่


คิดว่า พรุ่งนี้จะลงตอนพิเศษเพิ่มอีก


แต่ สวีทฯ ขอลงเป็นอาทิตย์หน้า ก่อนเดินทาง


เพราะถ้าลงตอนนี้ไป


เด๋วมีคนทวงหนู *วิ่งหลบ*


ก็ ... ถ้าอ่านแล้วชอบ ไม่ชอบ ตรงไหน


โพสบอกได้ตามศรัทธาค่ะ


แจนชอบอ่านคอมเม้นยาวๆ


เม้ินด่าก็อ่านค่ะ จะได้เอาไปปรับปรุง


เม้นชมก็จะยิ่งเอาไปแต่งสนองนี๊ดคนอ่านมากขึ้นไปอีก



ขอบคุณที่ติดตามนะคร๊า



*โค้งติดดิน*


ฮี่ !!

#9 By ::-ด่-J@nNaLiz-ด่-:: on 2009-11-23 14:47

^
^
พี่แอบเอ๋ออีกละ
ลืมลงชื่ออะจ๊ะ
ปล. พี่ชื่อมาร์นะคะ
ดีใจจัง
ที่คราวที่แล้วน้องมาตอบเม้นท์พี่ด้วย...5555

#8 By vvMARvv (124.122.164.127) on 2009-11-23 13:34

ขอบคุณน้องแจนมากนะคะ
ที่ลงฟิคมาให้อ่านแก้เหงาด้วย
ถ้ากลับจากไปเที่ยวแล้ว
อย่าลืมมาเล่าให้ฟังด้วยนะคะ
เพราะพี่ว่าจะไปตอนต้นปีเหมือนกัน
จะได้มีข้อมูลก่อนไป...55555
ไม่รู้ว่าจะหนาวขนาดไหนนะเนี่ย
แล้วพี่ขอฝากกรี๊ดแทนในคอนของจีด้วยนะจ๊ะ
อันนี้แอบอิจฉา(มากๆๆๆๆๆๆ)

ปล. ขอมานอนรอ สวีท แอคซิเดนท์ด้วยคน

#7 By (124.122.164.127) on 2009-11-23 13:32

แอร๊น้องแจน
จบแบบนี้ได้ไง.....ค้างคา ๆ ๆ จะปล่อยให้จีเสียใจอยู่อย่างนั้นได้ไงคะ อย่างนี้ต้องมีชอท 2 นะ...

อิพี่เทมก็หลับลึกเหลือเกิ๊น.. พี่เป็นจีหน่อยไม่ได้...
เทมจะโดนไม่ใช่น้อย 5555 ตื่นมาร้องไห้กระซิก ๆ กันเลยทีเดียว 5555

ขอบคุณฟิคหนุก ๆ นะค้า

#6 By Live and Let Live on 2009-11-22 10:04

แอร๊ยยยย

เ้ค้ามีๆๆ เค้ามีฟิคนี้ในครอบครอง!!!


เริ่ดมากกกกกก


เข้าใจความรู้ึกควอนโคตรๆๆ

อีอ้วน!!!

กล้ามากนะ ฉากนั้นอ้ะ

วีไอพีแทบดิ้นตายกันเป็นแถบๆๆ

ไม่นึกเลยว่า ชเวเห็นเงียบๆงี้

ยิ้มเขิลๆงี้

ปัญญาอ่อนงี้

เวลาอยู่กะจีแล้วหื่นใช่ย่อยนะตัวเธอออ


แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยย


อิจฉาได้ป้ะล่ะ

ชอบอ้ะ อะไรที่มันแบบ แอบรัก แอบทำแบบเนี้ย

ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบ


แอบกดกันบ่อยๆนะ

เค้าจะแอบดู


ปล.พี่แจนนนนนน ควอนมันเท่!!! (ไม่เกี่ยวกะฟิค)

ฝากหิ้วควอนตัวเป็นๆกลับมาด้วยนะเคอะ

#5 By olive on 2009-11-21 23:17

แอบรักมันเจ็บปวด ทรมานแบบนี้นี่เอง

ยิ่งดันไปเห็นาเขาจูบกับคนอื่นอีก

โอ้วว จ๊อดด น้ำตาจะไหลพราก

#4 By Shinju on 2009-11-21 17:17

อ่าา ~
จีน่าจะออกมาช้าสักสองวิ น่าเสียดายยย


เทมป์ก้แอบมีใจให้จีนะเนี่ย ฮ่ะๆ

#3 By CUPID on 2009-11-21 15:45

แฮ่!!.....ลืมโทรศัพท์

แล้วเดี๋ยวจะฉกโทรศัพท์คนอื่นโทรหา...ดูมาม่ามันต้องมีคนร่วมโฮกกกก

เมื่อกี้ไม่เกี่ยวอะไรกับฟิคเลย ต่อไปจะเม้นท์ฟิคและ

.

.

เรื่องนี้ยังไม่เคยอ่าน...แต่ซีนบันลือโลกจำได้ติดตา

ความรู้สึกชั้นก็ไม่ต่างจากจียง..ฮึก~

ซึงฮยอนอปป้า...//กล้ามากกกกรู


สรุปว่าอิเทมป์มันนอกบทจริงเหรอ...เจ๊ไม่เชื่อว่ะ โป้มันไม่นอกใจเจ๊...เอ้ย!! จียงหรอก

แต่ขนาดหลับพ่อยังตวัดลิ้นเอาซะจียงคราง..เยี่ยมจริง

ฟิคนี้มันมีต่อใช่มั้ย..กรุณาเอามาให้อ่านต่อเลย

ค้างอย่างแรง!!

ปล. อุบัติเหตุหวานยังไม่ได้อ่านอะ..แปะไว้เดี๋ยวพรุ่งนี้มาจัดการ

#2 By tanoi on 2009-11-21 12:42

แอร๊ อ่านเป็นรอบที่เท่าไหร่ จำมะได้
อ่านทีไรมันเห็นภาพช็อตบนเวทีทุกที
แล้วพลอยเศร้ากะจียงด้วย ฟิคนี้เป็นจุดเริ่มของ รักหน้าร้อนสิเนาะ อิอิ

#1 By TOP,ma luv!! on 2009-11-21 11:17