[SF] Mistake

posted on 24 Nov 2009 13:31 by jannaliz in Summer-Love-Story

*โค้ง*

 

ตอนที่แล้ว มีคนบอกใช่ป่ะ

 

ว่าอยากให้มันมีต่อ ...

 

อ่ะ ..

 

 

จนร จัดให้แล้วค่ะ

 

*

*

 

 

คนเราทุกคนเกิดมามันก็ต้องเคย ผิดพลาด' ด้วยกันจริงมั้ย ?

 

ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับว่าความผิดพลาดนั้น เกิดจากอะไร ทำไมถึงเกิด เกิดได้อย่างไร แล้วใครทำให้มันเกิด จริงป่ะ ? ... เรื่องผิดพลาดในชีวิตผม ถ้าจะให้เล่าย้อนไปตั้งแต่ผมลืมตาดูโลกมาจนโตป่านนี้โดยละเอียดก็คงจะยาวเกินไป สามารถรวมเล่มทำฟิคได้อีกเรื่อง !  ฉะนั้น ผมจะขอยกตัวอย่างความผิดพลาดที่ค่อนข้างจะทำให้ชีวิตของผมเปลี่ยนไป ถึงขนาดที่ว่า จากหน้ามือกลายเป็นหลังเท้าได้ก็แล้วกัน

 

 

ความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตของผมเกิดขึ้นเมื่อผมตัดสินใจหยิบกระดาษแผ่นนี้ ... ขึ้นมา !

 

 

 

*

 

 

 

อยากเดินทางไวกว่าไฮสปีดอินเตอร์เนต ติดต่อที่ ... XXX - XXXX ซ้อเจ็ดแอร์ไลน์!!!'     ห่ะ ?? อะไรวะ ?? มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ ??? แต่ก็เอาวะ ถ้ามันจะทำให้ไปเจอจียงได้จริงๆล่ะก็

 

 

มือใหญ่กดตัวเลขที่คุ้นเคยอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่จำเป็นจะต้องมองกระดาษแผ่นเล็กที่อยู่ในมือ ก่อนจะเอาแนบหู ครู่เดียวก็ได้ยินเสียงจากปลายสาย ซึ่งแม้จะแปลกใจอยู่เล็กๆน้อยๆ ว่าทำไมคนที่รับสายนี่ถึงไม่ใช่เจ้าของเบอร์วะ ? พี่ใหญ่แห่งบิ๊กแบงคว้ามือถือมาดูอีกรอบเพื่อความแน่ใจ ... กูก็โทรไม่ผิดนี่หว่า ? แล้วทำไมถึงไม่ใช่เสียงของเชวดองวุคล่ะ ??

 

"ดองวุคยังไม่ตื่นน่ะ ... แต่ฉันสามารถตอบคำถามที่นายกำลังสงสัยอยู่ได้ ว่ามาสิซึงฮยอน"  โฮวว กูไม่ได้โทรผิดเบอร์ แต่นี่เป็นเสียงของสามีมาเฟียของซ้อเจ็ด !!!

 

"ผมโทรมาผิดเวลารึเปล่าครับพี่แทบิน ... ผมต้องขอโทษพี่ด้วยนะฮะ แต่ผมจำเป็นจริงๆ" น้ำเสียงทุ้มพูดด้วยความรวดเร็ว มือที่ว่างอยู่ก็จับเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋าไปด้วย

 

"ไม่ต้องขอโทษหรอก เดี๋ยวนายออกไปเจอพี่ที่สนามบินนะ เอกสารทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว แค่นี้ล่ะ" แล้วอิมแทบินก็วางสายไป ถ้าเป็นเวลาปกติเขาจะต้องโครตแปลกใจกับประโยคเมื่อกี้แล้วแหละ มีอย่างที่ไหนวะ ? ยังไม่ทันจะบอกเลยว่าต้องการอะไร พี่ท่านก็รู้ทันหมดทุกอย่าง เฮ้ย ! นี่มันมหัศจรรย์เกินไปมั้ย ?

 

 

แต่เขาไม่มีเวลาคิดแล้ว จียงกำลังรออยู่ที่เมืองไทย (คิดไปเองทั้งสิ้น) ถ้าเขาไม่รีบไปเจอพี่แทบินตอนนี้ เขาพลาดต้องสูญเสียจียงไปตลอดกาล (นั่นก็มากไป) ว่าแล้วซึงฮยอนก็รีบคว้ากระเป๋าเดินทางออกจากหอพักแล้วเรียกรถไปยังสนามบินทันที

 

 

 

ท่ามกลางผู้คนที่ยืนเบียดเสียดกันจนแทบไม่มีอากาศจะหายใจ รุ่นพี่ร่วมค่ายอย่าง อิมแทบิน ยังคงดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยเสื้อกล้ามมียี่ห้อกับกางเกงยีนส์เนื้อดีราคาเฉียด 8 หลัก แถมยังยืนอยู่ในส่วนที่ไม่มีใครคิดจะไปยืนเฉียดกับพี่แกซะด้วยนะ นับว่าเป็นบุคคลที่ไม่น่าเข้าใกล้ หรือหล่ออันตรายเกินไปจนกลัวว่าใครที่เข้าไปยืนแถวๆนั้นจะไม่ปลอดภัยล่ะวะ ... เอิ่ม บางทีผมก็โครตจะไม่เข้าใจเลยว่ะ คุณพี่ครับ กางเกงที่สวมอยู่นั่นมันทำให้ชีวิตพี่เปลี่ยนแปลงตรงไหน การที่ราคามันแพงขนาดซื้อบ้านได้แบบนั้น มันทำให้ภรรยาที่เคารพของพี่โด่งดังข้ามกาแลคซี่มั้ยเล่า ?  

 

"อันยองฯฮะ ... นี่ผมทำให้พี่ลำบากรึเปล่า ผมต้องขอโทษด้วยนะฮะ" ผมโค้งต่ำจนแทบจะเอาหัวโขกม้านั่งที่มันผุดขึ้นมาแถวๆนั้นได้อยู่แล้ว พี่แทบินยืนนิ่งมากอ่ะ ท่าทางยังกับจะไว้อาลัยให้ใครซักคน เอ ... หรือว่าจะเป็นผมวะ ?? นี่ผมจะโดนซ้อเจ็ดฆ่าหมกถังขยะแถวนี้ฐานโทรไปปลุกยามวิกาลรึเปล่าวะเนี่ย ?

 

"พี่ไม่ลำบากหรอกซึงฮยอน ... ก่อนจะออกมาหานาย พี่ก็คุยกับดองวุคแล้ว เค้าฝากอวยพรให้นายเดินทางปลอดภัย แล้วก็ตามง้อคนขี้น้อยใจที่หนีไปเที่ยวให้สำเร็จด้วยล่ะ มีข่าวดีเมื่อไหร่ให้โทรรายงานด้วย"

พระเจ้าครับ ! ท่านได้ยินเหมือนผมรึเปล่า ??

 

 

เฮ้ย !!! รู้ได้ไงวะ ว่าจะไปตามง้อคนขี้น้อยใจ ??? กูบอกตอนไหน ? กูว่ากูยังไม่ได้พูดอะไรซักคำ ล ... แล้ว ใครจะบอก ? ไอ้พวกน้องร่วมวงมันก็ไม่มีใครรู้ ? พี่ดองวุครู้ได้ไงวะ โครตเทพเลย !! ไม่ได้การแล้วกู คนๆนี้อันตรายชิบหาย เอ๊ะ ! หรือว่าจะเป็นไอ้โดเรมอนตาหยีนั่นวะ ??

 

ฮึ้ย ! ใช่มันแน่ๆ ไอ้แดซอง !!! ไอ้น้องเวร มึงบอกพี่เค้าใช่มั้ย ว่ากูแอบรักจียง ... แต่มึงรู้ได้ไงวะ ว่ากูตื่นตี 5 จะไปตามหาสุดที่รักของกูที่เมืองไทยเนี่ย (โมเมเองเสร็จสรรพ เจ้าตัวยังไม่รู้เรื่องอะไรเล๊ย)

 

 

"อ้าว ทำไมนายทำหน้าแบบนั้นล่ะซึงฮยอน ... พี่พูดอะไรผิดไปเหรอ ? เออใช่ นี่เป็นเอกสารที่นายต้องใช้เดินทางนะ เดี๋ยวพี่จะพานายไปส่งที่เคาน์เตอร์เช็คอิน เดินทางดีๆล่ะ เจอจียงแล้วส่งข่าวมาด้วยก็ดี" พี่แทบินยังคงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เรื่อยๆ แต่ทำไมผมถึงรู้สึกว่ามันแปลกๆวะ ?

 

"เดี๋ยวพี่ ... ผมสงสัยว่า พี่รู้ได้ยังไงว่าผมจะไปไหน ผมยังไม่ได้บอกพี่ซักคำเลยนะ ว่าผมจะไปเมืองไทย แล้วก็ไม่ได้บอกด้วยว่าผมจะไปทำไม" เออ ดีใจว่ะ ได้พูดออกไปซักที พี่แทบินแม่งรู้ได้ยังไงวะ ? กูว่างานนี้ไอ้แดซองเอาไปบอกชัวร์ อย่าให้จับได้นะมึง กูจะเอาโดเรมอนของมึงไปให้แฟนคลับประมูลให้หมดทุกตัวเลย

 

"เฮ้ย ! ทำเป็นจำไม่ได้ นายบอกดองวุคเองไม่ใช่เหรอ พี่ยังได้ยินอยู่เลย ว่านายจะไปเมืองไทยกับจียง แต่ไอ้เห็ดนั่นมันหนีไปคนเดียวก่อนใช่มั้ย นายก็เลยจะตามไปง้อ"   ห๊า ?? กูพูดเหรอวะ ? ตอนไหน ?? ทำไมกูจำอะไรไม่ได้

 

"ผมไม่ได้พูดนะพี่ ผมยังไม่ได้คุยกับพี่ดองวุคเลย" 

 

 

"ซึงฮยอน ... นายน่ะความจำเสื่อมแล้วล่ะ เมื่ออาทิตย์ที่แล้วพี่กับดองวุคไปหานายที่คอนโดไง แล้วนายกับจียงก็ยังบอกพวกพี่อยู่เลยว่าจะไปเที่ยวที่เมืองไทยกันน่ะ นี่ไงเอกสารเดินทางที่จียงฝากดองวุคไปจัดการให้น่ะ" พี่แทบินอธิบายด้วยท่าทางที่ใจเย็นมากกว่าปกติ รอยยิ้มที่ปรากฏยังคงอบอุ่นเสมอ ภายใต้แว่นกุชชี่สีชานั่น พี่ท่านก็ยังคงมีแววตาที่อ่อนโยนไม่เปลี่ยนแปลง ...  คือเอาจริงๆ อาทิตย์ที่แล้วพี่สองคนนี้ก็มาหาจริงๆนั่นล่ะ แต่ว่า ...

 

"นายไปเตรียมตัวได้แล้วล่ะ ใกล้เวลาเครื่องออกแล้ว เดี๋ยวจะไปไม่ทันจียงนะ ... ยังไงก็เดินทางโดยสวัสดิภาพ ของฝากจากเมืองไทยไม่ต้องเอามา เพราะพวกพี่ไปกันบ่อยๆอยู่แล้ว อ้อ ! ดองวุคฝากบอกนายว่า ที่เกาะนั้นมีเกสต์เฮ้าส์แบบที่นายชอบเลย มันอยู่ไม่ไกลจากหาดซักเท่าไหร่ บรรยากาศดี ราคาไม่แพง เจ้าของก็พูดจาสุภาพมากๆ พี่ไปล่ะ วันหลังหัดจำซะบ้างนะว่าเคยพูดอะไรเอาไว้ รู้เปล่า ?"   พูดจบพี่แทบินก็ดันหลังผมให้ไปยืนต่อแถวเพื่อเข้าสู้ห้องผู้โดยสารขาออก แล้วพี่เขาก็เดินจากไป ทิ้งให้ผมจมอยู่กับความคิดของตัวเองเพียงลำพัง ...

 

สรุปว่า กูบอกพี่เค้าไปเหรอวะ ?? ว่ากูจะไปเมืองไทย ?? กูว่ากูเพิ่งรู้ตัวเมื่อกี้เลยนะว่ากูจะเดินทางไปต่างประเทศ ... อะไรกันวะ แล้วจียงไปบอกพี่เค้าเหรอว่าจะไปเมืองไทย ?? ทำไมกูไม่รู้เรื่องล่ะ ในเมื่อกูนั่งเฝ้าจียงเกือบจะตลอดเวลา เฮ้อ ! ช่างมันเถอะวะ กูอาจจะความจำเสื่อมจริงๆอย่างที่พี่เค้าว่านั่นแหละ

 

 

ทันทีที่รุ่นน้องร่วมค่ายพ้นสายตาไป อิมแทบินก็รีบกดโทรศัพท์ด้วยรอยยิ้มที่แสนเจ้าเล่ห์ ... เคยมีใครซักคนเคยบอกเขาว่า เชวซึงฮยอนหน้าตาดูฉลาด แต่เอาจริงๆกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง เขาจำได้ดีเลยว่า เขาได้ปฏิเสธแทนไอ้กอลิล่าหน้าหื่นนี่ไปหลายครั้ง ... เพิ่งมาประจักษ์ด้วยสายตาตัวเองก็คราวนี้ ว่าเชวซึงฮยอน ซื่อบื้อกว่าที่คิดจริงๆว่ะ ฮ่าๆๆๆๆ !!

 

"ตื่นรึยังครับดองวุค ... อืม ใช่ ... นั่นล่ะๆ อย่างที่คิดไว้เลยล่ะ ... ฮะๆ เชื่อสิ ต้องเป็นแบบที่เราคิดกันแน่ๆเลยล่ะ"  เขากดวางสายแล้วเดินกลับไปที่รถ ระหว่างทางมีแฟนคลับที่จำเขาได้แล้วร้องทักขึ้นมา ถ้าหากไม่ห่วงว่าใครบางคนจะนอนรอจนอารมณ์เสียล่ะก็ เขาอาจจะอยากลงไปมีทติ้งกับแฟนๆของเขาซักชั่วโมงก็ได้ แต่นี่คงจะต้องตัดใจ เพราะใครคนนั้นกำลังจะงอนตุ๊บป่องเพราะเขาไม่กลับไปให้ทันเวลาที่กำหนดนี่ล่ะ

 

ขณะที่ขับรถกลับคอนโด เขาก็ครุ่นคิดถึงไอ้รุ่นน้องร่วมค่ายที่น่าสงสารไปด้วย ... คิดๆดูแล้วก็อยากสารภาพกับมันใจจะขาด ว่าจริงๆแล้ว ... ซึงฮยอนไม่ได้ความจำเสื่อมหรอก มันก็เพิ่งจะรู้ตัวตอนตื่นมานี่ล่ะ ว่าจะต้องไปตามหาหัวใจที่เมืองไทย แต่เชวดองวุคยอดดวงใจของเขานี่สิ ที่บังคับให้เขาตีหน้าขรึม แล้วพูดปิดทางน้องมันทุกวิถีทาง ยัดเยียดตั๋วเครื่องบินกับพาสปอร์ตแล้วรีบๆไล่มันขึ้นเครื่องไป แล้วถ้าหากมีคำถามอะไรก็ให้แถๆเนียนๆไปเรื่อย คาดว่า ... ว่าเรื่องโกหกสดๆร้อนๆของเขา จะทำให้เชวซึงฮยอนสับสนชัวร์

 

อโหสิกรรมให้พี่นะ ... พี่ก็แค่แสตนอิน เป็นแค่มือขวา หรือไม่ก็เป็นหัวใจของผู้ทรงอิทธิพลในเรื่องนี้เท่านั้น ถ้านายเกิดฉุกคิดขึ้นมาได้ว่านี่มันเป็นเรื่องโกหก ก็ขอให้รู้ไว้ ถึงจะโกหกแต่พวกพี่ก็รักพวกนายนะว้อย

 

 

 

ร่างสูงที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างกำลังทำให้คนที่นั่งอยู่ในบริเวณนั้นรู้สึกอึดอัด ... ก็จะไม่ให้อึดอัดได้ยังไง ตั้งแต่ขึ้นเครื่องมา เชวซึงฮยอนก็ตีหน้าขรึมราวกับว่า ห้องผู้โดยสารที่มีขนาดใหญ่และคลาคล่ำไปด้วยผู้คนมากมายนี้ คือกองถ่ายละครที่เขาจะต้องสวมบทเป็นมาเฟียข้ามชาติ ถึงขนาดหันมาจ้องหน้าแอร์โฮสเตสสาวที่ตั้งใจจะเดินมาถามว่ามีอะไรผิดปกติรึเปล่า ? เมื่อเจ้าหล่อนปะทะสายตาเชือดเฉือนนั้นอย่างจัง รอยยิ้มรับแขกที่ปรากฏจึงแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มจืดชืดที่แสดงความยำเกรงอย่างเห็นได้ชัด ว่าแล้วร่างสวยๆนั้นก็หายไปตลอดการเดินทาง

 

ตาคมค่อยๆหลับลง ภาพของผู้ชายเอวบางร่างน้อยเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาคนหนึ่งค่อยๆผุดขึ้นมา  ป่านนี้จียงจะไปอยู่ที่ไหน ... นี่เขาเลวร้ายขนาดที่คนตัวเล็กนั่นจะต้องหนีไปเชียวเหรอ ??? โอย คิดแล้วก็ยิ่งวิตกกังวล เจ้าของหัวใจของเขาจะไปตกระกำลำบากที่ไหนรึเปล่า ? ประเทศไทยไม่ได้ไกลจากเกาหลีมากก็จริง แต่เขาก็เป็นห่วง แล้วไม่อยากให้จียงเดินทางคนเดียวอยู่ดี ... พอมานั่งคิดแล้วคิดอีก เหตุผลที่จียงหนีมาคนเดียว มันจะเป็นเพราะอะไรวะ ?? ต้องเป็นเพราะเรื่องที่เขาไปจูบฮโยรีนูน่าแน่ๆเลยอ่ะ ฮึ้ย !!

 

พอคิดถึงการแสดงชุดนั้น หน้าขรึมก็ยิ่งทวีรังสีอำมหิตมากขึ้นไปอีก เด็กหญิงวัย 7 ปีที่บังเอิญหันมาส่งยิ้มหวานที่สุดในชีวิตให้เขาถึงกับเบะปากร้องไห้เพราะความไม่เข้าใจ ว่าทำไมพี่ชายหน้าตาก็ดูหล่อดี แต่กลับไม่ยอมยิ้มซักนิด ... เจ้าของบรรยากาศอึดอัดนั้นพยายามแก้ไขสถานการณ์ เขาพยายามปรับอารมณ์แล้วสร้างภาพเป็นไอด้อลรักเด็ก แต่ก็คงจะสายไปเสียแล้ว มารดาของเด็กหญิงหันมาจ้องหน้าเขาด้วยสายตาอาฆาตสุดฤทธิ์ เล่นเอาเชวซึงฮยอนตั้งรับไม่ถูก คว้าผ้าปิดตามาคาดไว้แล้วจมอยู่กับความคิดของตัวเองอีกครั้ง

 

 

จียง ... จูบเมื่อคืนนั่น มันเป็นเรื่องจริงมั้ย? นายมาหาฉัน แล้วที่เราได้อยู่ด้วยกันเมื่อคืนนี้น่ะ มันไม่ใช่ความฝันใช่รึเปล่า ??  นี่ผม ... พลาดไปใช่มั้ย ?

 

พลาด ... ที่ปล่อยให้จียงหายตัวไปในยามวิกาลใช่รึเปล่า?

 

พลาด ... ที่เอาแต่ใจเย็นเพราะคิดอยู่เสมอว่าเขามีใจให้ผมใช่รึเปล่า?

 

พลาด ... ที่ไม่ยอมพูดออกไป ว่าอยากให้จียงมาเป็นเจ้าของหัวใจใช่รึเปล่า?

 

พลาด ... จริงๆรึเปล่า??

 

 

 

*

*

 

 

 

กลับสู่ปัจจุบัน ...

 

 

ควอนจียงอยู่ในอ้อมกอดของผม หึหึหึหึหึ (หัวเราะชั่วร้าย) พวกคุณจะสัมผัสได้เหมือนผมมั้ย ? ดวงตาคู่สวยที่กำลังเต็มไปด้วยความสุขเปี่ยมล้น เสียงลมหายใจที่กำลังหอบกระเส่าราวกับจะขาดใจ เม็ดเหงื่อที่ผุดพรายเต็มเรือนผมนุ่ม และที่สำคัญกว่านั้น ... เสียงหัวใจที่เต้นแรงมากจนน่ากลัวว่าจะหลุดออกมาสู่สายตาของผม

 

นี่ไงครับ ผลของความผิดพลาดที่ร้ายแรงที่สุดของผม ! ถ้าวันนั้นผมไม่หยิบกระดาษที่จดเบอร์ของพี่ดองวุค ขึ้นมา ถ้าผมมัวแต่สงสัยแล้วไม่ยอมทำตามที่พี่แทบินบอกแกมบังคับ ถ้าเพียงแต่ ... ผมจะไม่ตามจียงมาเมืองไทย ความรักของเราจะสมหวังรึเปล่า ?

 

จะว่าไปแล้วก็ต้องขอบคุณทุกๆคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เลยนะ เพราะผมมารู้ทีหลังแล้วล่ะ ว่าเรื่องนี้มีใครบงการอยู่บ้าง แรกๆก็ยอมรับนะ ว่าโกรธมาก ... โกรธที่ทุกคนมองผมเป็นไอ้โง่ ! (หรือไม่จริง ?) แต่พอได้สบตาสวยๆของจียงตอนที่เรา ... อ่า นั่นล่ะ ตอนที่เราเจรจาเอาร่างกายเป็นมัดจำในการทำสนธิสัญญาว่าด้วยการครองเรือนร่วมกัน ผมก็หายโกรธเป็นปลิดทิ้งเลยฮะ !!! ก็แหม ... พี่ดองวุคน่ะถึงจะเจ้าเล่ห์เพทุบายไปหน่อย (กูว่าไม่หน่อย ... แต่มากกกกเลยแหละ) พี่เค้าก็ทำไปเพราะความปรารถนาดีอยากให้น้องนุ่งมีความสุขนะฮะ (เหรอ ?) เอาน่ะ ถือซะว่า มันเป็นความผิดพลาดที่ ‘ต้นร้ายปลายดี' ก็แล้วกัน

 

ตอนนี้ ร่างกายเล็กๆนี่กลายเป็นหนึ่งเดียวกับผมโดยสมบูรณ์แล้วครับ ผมขอสัญญาให้ผู้ที่อ่านเข้ามาอ่านเรื่องราวของผมได้รับรู้และเป็นประจักษ์พยานทั่วกันว่า ผมจะไม่สนใจว่าจียงเคยคบใครมาก่อน (ในที่นี้ ผมขอสงวนแค่สตรีแท้ๆนะฮะ เมื่อกี้พิสูจน์แล้ว ผมเป็นผู้ชายคนแรกของจียง ไม่ว่าจะเป็นทางพฤตินัย หรือนิตินัย?) ไม่ว่าเขาจะเคยมีข่าวกับใครๆ ไม่ว่าใครจะมองว่าเราเคยมีความสัมพันธ์กันแบบไหนก็ตาม ... นับจากนี้เป็นต้นไป เขาคือควอนจียง คนรักของผม !

 

 

ถึงฉันจะเอาแต่ใจ ถึงฉันจะชอบเอาเปรียบนาย(ด้วยร่างกายของฉัน) แต่ ... ฉันก็รักนายคนเดียวนะ ควอนจียง !!

 

 

รู้แล้วน่า ... ย้ำอยู่นั่นล่ะ ไม่รู้หรือไง ว่าคนมันเขินอ่ะ !!!  เออ นั่นล่ะ ฉันก็รักนายเหมือนกัน เชวซึงฮยอน ต่อไปนี้ห้ามไปรักคนอื่นล่ะ ไม่งั้นฉันไม่ยอมจริงๆด้วยนะ ... อื้อ !!!

 

 

 

.

.

.

 

 

ตอนพิเศษในเล่ม มันยังไม่หมด

 

แจนจะทยอยลงนะคะ

 

มันยัง ... ขาดอีก 3 เรื่องแฮะ

 

คิดว่า ได้ลงเรื่อยๆ แน่นอนค่ะ

 

*ยิ้มแป้น*

 

 

 

ปล. น้ำหนักลงกิโลที่ 12 แล้วเจ้าค่าเอ๊ยยยยยย

ปลล. ขอบคุณโชคชะตา ขอบคุณพรหมลิขิตที่ทำให้เรารู้ความจริง

ปลลล. ไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้วว่ะ ฮ่าๆๆๆๆ

 

เออ ปล. สุดท้าย !!

 

"ใครจะสั่งปฏิทิน ... แจนส่งเมวไปจองแล้วนะคะ ฉะนั้น ไม่รับของใครอีกแล้วนะคะ"

 

แต่ถ้าใครยังจะฝากแจนสั่งอยู่ รบกวนรอรอบต่อไป ที่คาดว่าจะได้ของช่วงปีใหม่เลยนะคะ

 

ขอบคุณค่ะ

 

 

*สะบัดบ๊อบก่อนลา*

edit @ 24 Nov 2009 14:31:13 by ::-ด่-J@nNaLiz-ด่-::

Comment

Comment:

Tweet

งั้นคนที่เป็นGOD จริงๆ
เห็นทีจะไม่ใช่แดซองสินะ
เป็นซ้อเจ็ดของเรานี่เอง555

ตอนแรกนึกว่าเป็นตอนพิเศษของเรื่องไหนซะอีกนะเนี่ย
ยังไงก็จะติดตามตอนต่อไปค่ะ

#11 By tomochan (113.53.216.230) on 2009-11-27 14:16

จุ๊บๆๆๆ
น้องแจนนนนนนนน
น่ารักมากเลยเอาฟิคมาลงอีกแล้ว
โดดกอดหนึ่งที (น้องแจนบอกไม่อ๊าววววววว)
ตอนนี้เป็นพาร์ทโป้....
ซึ่งดูอิโป้มันมึนๆเนอะ....555
แทบินว่างัยก็เชื่อหมดเลย
สงสัยแอ๊คติ้งดี...
ก็ซ้อ7สอนแบบตัวต่อตัวอะนะ
หลอกง่ายแบบนี้
น้องแจนหลอกให้ตามกลับมาเมืองไทย
เลยได้มั้ยอ่า...........หุหุ

#10 By vvMARvv (124.122.163.55) on 2009-11-25 23:56

หลังจากเกรียนเรียบร้อยก็กลับมาเป็นปัญญาชน..ทำตัวมีมารยาทด้วยการเม้นท์...หึหึ

ชั้นบอกแล้วว่าทุกคนเห็นอิโป้ฉลาดน้อยทั้งนั้น..แม้แต่คุณน้องก็ไม่เว้น..เห็นป่ะ


แต่ซ้อเจ็ดแอร์ไลน์นี่เบอร์ไรขอด่วนเลย..แบบอยากเจอสามีเจ้าของบริษัทอะ...555 //ไม่ได้เกี่ยวกับฟิคเล้ย

แต่ทั้งหมดนี่อิโป้มันเรียกว่าความผิดพลาดเหรอ..ตรงไหนวะคะ??

มันต้องเรียกว่าเดสตินี่เฟร้ย..ถึงพระเจ้าจะชื่อดองอุคก็เหอะ


ปล. อันนั้นอะ...เค้ารออยู่นะตะเอง

#9 By tanoi on 2009-11-25 09:59

พี่แจน...ลดไป 12แล้วหรอ

ถ่ายรูปมาให้ดูหน่อยจิ...

ชอบจริงๆตอนที่ พี่แทบินเฉลยว่า หลอกนายT.O.P

แผนเมียรักของพี่นี้เอง

ตอนจบ กุ๊กกิ๊กกันได้ไม่แคร์สื่อเลยนะ

#8 By Khon-NuN on 2009-11-24 20:30

อ่า~ สองเพิ่งเข้ามาเห็น T^T~

เวรแล้วอยากได้อ๊ะ T[]T
พี่แจนกลับมาแล้วลงเรื่องของด้วยนะคะๆ *0*~

#7 By ::PS2SONG:: on 2009-11-24 19:43

โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ~!!!

พี่แจนนนนนนนนนนนนนนนนนนน~!!!

คิดถึงงงงงงงงงงงงงงงง TT TT

(แอบไม่ได้อ่านฟิค แฮะๆ ปวดตาง่ะ T^T)

ขอโทษหนาก๊าบบบบบบบบบบบ



เป็นไงบ้างคะเนี่ย ???? สบายดีปล่าว ??

อ่านะ ก็ต้องสบายอยู่แล้วซิ๊ พี่สาวได้ไปคอนจียงง่า

>__________< ฮี่ๆๆๆ ดีใจแทนจังแฮ๊~!!


คิดถึงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงๆๆๆๆ


กลับมาปุ๊ปไปเวิ่นกันม๊ายยยยย ???


>________________________<;;

รักเสมอก๊าบบบบบบบ ฮี่ๆๆๆ



อย่าลืมนุ่นหนาา TT^TT

#6 By Nisa ,, on 2009-11-24 19:18

^
^


แหะๆ พี่ออนจ๋าาา

แจนว่า แจนได้นิสัยจียงมากกว่านะ

สะบัดแฮร์ ไม่แคร์สื่ออ่ะพี่


กร๊ากกกกกกก


ปล. แจนส่งเมวไปจองปฏิทินให้พี่ออนแล้วนะคะ

#5 By ::-ด่-J@nNaLiz-ด่-:: on 2009-11-24 15:16

น้องแจนจ๋า......

ทำไมน้องชั่งได้นิสัยใก้ลเคียงอีเทมป์จัง....

หรือว่าใช่......

เหอๆ....

ชอบจริงๆสะบัดบ๊อบเนี่ย...

แบบว่าพี่เห็นภาพ(ความน่ารัก)....

question question question

#4 By LoveLoveChoiSeungHyun on 2009-11-24 14:58

คริ คริ

แผนร้ายๆของคุณนายดองวุคนี่เอง

แต่ถ้าไม่ได้แผนร้ายๆนี่

ตาเทมป์แสนซื่อ(บื้อ?) คงจะไม่สมหวังง่ายๆหรอกเนอะ

#3 By Shinju on 2009-11-24 14:25

^
^


สะใจมากค่ะเจ๊


กร๊ากกกกกกกก

#2 By ::-ด่-J@nNaLiz-ด่-:: on 2009-11-24 14:09

แปะป้าบ!!!

เกรียนพอมั้ย

#1 By tanoi on 2009-11-24 14:08