[FIC-Gamble] Chapter 1(1/2)

posted on 22 Apr 2011 18:39 by jannaliz in GAMBLE

ดองนาน 10 วัน กว่าจะเคลียร์บทนี้จนตัวเองพอใจ

 

ยังไม่พล่ามแล้วกันนะคะ

 

เชิญอ่านก่อนเลย อิอิ


 

Kiss

 

 

 

 

บทที่ 1

 

 

อะแฮ่มๆ … แค่ก แค่ก แค่ก …

 

 

.

 

.

 

 

วันนี้เป็นวันฤกษ์งามยามดี ที่วันก่อตั้งตระกูลวายจีในปีที่เท่าไหร่ก็ไม่มีใครจำได้นั้นเวียนมาบรรจบอีกครา แบบว่าตั้งแต่ในอดีตมาจนถึงปัจจุบัน ท่านผู้นำแต่ละยุคแต่ละสมัยไม่มีใครให้ความสำคัญกับวันเหล่านั้นแม้แต่น้อย ทว่า … ท่านยางกูล ผู้นำคนปัจจุบัน กลับอุตริลุกขึ้นมาปฏิวัติหอทะเบียนแห่งตระกูลวายจี และขอสถาปนาวันที่ 18 สิงหาคม (ซึ่งเป็นวันที่ท่านยางกูลได้พบภรรยาสาวแสนสวยคนปัจจุบันเป็นครั้งแรก) ของทุกปี เป็นวันครบรอบการก่อตั้งตระกูล ซึ่งได้ขอถือเอาปีที่ตัวเองได้ก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ผู้นำครั้งแรกเป็นปีฐานอีกด้วย

 

 

ดังนั้น … เมื่อวันเวลาล่วงเลยไป

 

ปีนี้ ตระกูลวายจีเข้าสู่การครบรอบปีที่ 40 พอดี๊ พอดี เชียวแหละ ^^

 

 

.

 

.

 

 

เช้านี้สมาชิกในครอบครัววายจีต่างตื่นเต้นกระวนกระวายที่จะพบหน้าท่านผู้นำตระกูลกันอย่างเก็บอาการไม่มิด

 

เพราะอะไรน่ะเหรอ ???

 

ก็ปีนี้เป็นปีมหามงคลที่หมอดู 888 สำนักต่างฟันธงกันโดยมิได้นัดหมาย ว่าท่านผู้นำจะได้พบคนที่ฟ้ากำหนดมาให้เป็นผู้นำตระกูลคนถัดไป แถมยังจะนำพาความรุ่งเรืองอลังการงานสร้างมาสู่ตระกูลสืบต่อไปจนตราบชั่วฟ้าดินสลาย (อะไรมันจะเวอร์ปานนั้น ?)

 

แบบนี้จะไม่ให้คุณนายทั้งหลายตื่นตัว แล้วรีบวิ่งเต้นพาลูกๆของตัวเองไปแต่งองค์ทรงเครื่องให้สะดุดตาผู้เป็นพ่อได้ยังไงกัน ???

 

โดยมือวางอันดับ 1 ที่ฉุดกระชากลากถูลูกๆขึ้นมาแต่งตัวแต่เช้ามืดจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก คุณนายเล็กซี่ ภรรยาคนที่ 2 ผู้ถือสัญชาติอเมริกัน และมีลูกกับท่านยางด้วยกัน 2 คน คือ แดนนี่ (หรือชื่อตามทะเบียนบ้าน อิม แทบิน) ลูกชายคนโต และ ดาร่า หรือ ซานดารา ลูกสาวคนเล็ก ซึ่งเวลานี้ทั้งคู่กำลังทำหน้าเซ็งสุดขีดที่โดนมารดาปลุกจากเตียงมาแต่งตัวแต่เช้าตรู่

 

ถัดจากห้องแต่งตัวของคุณชายใหญ่แทบินนั้น … ปาร์คจียอน หรือ กัมมี่ ฉายา ‘นักฆ่านัยน์ตามรณะ’ ผู้มีตำแหน่งเป็นภรรยาคนที่ 7 กำลังจัดแจงกำกับการแต่งกายของลูกๆทั้ง 3 คนอยู่ โดยดองวุค ลูกชายคนโตของเธออยู่ในชุดพร้อมออกงานเรียบร้อย ส่วนโบมี หรือ บอมมี่ ลูกสาวคนกลางก็กำลังแต่งหน้าอย่างขะมักเขม้น จะมีก็แต่ซึงฮยอน ลูกชายคนเล็กที่เธอทั้งรักทั้งหลง (อ้าว ก็ลูกชายหล่อเวอร์อ่ะ) กำลังนั่งหน้าขรึม ไม่ยอมพูดอะไร และไม่ยอมแต่งตัวตามที่แม่สั่งอีกด้วย

 

และที่อยู่ห้องริมขวาสุดของปีกตะวันตก … คุณนายอึนจู นายหญิงคนปัจจุบันที่คงสถานะมาได้ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์ถึง 18 ปี กำลังผูกหูกระต่ายสีแดงอันเล็กน่ารักให้กับ ซึงรี ลูกชายคนเล็กของเธอ ก่อนจะหันไปหยิบริบบิ้นส่งให้กับ แชรินและมินจี ลูกสาวทั้งสองคน ก่อนจะสำรวจความเรียบร้อย หอมแก้มลูกๆ แล้วเดินออกจากห้องไป

 

 

.

 

.

 

 

ส่วนอีกห้องหนึ่ง … มีคนสำคัญของงานเฉลิมฉลองนี้กำลังทำงานอย่างเคร่งเครียดอยู่

 

“นี่คือ รายงานสรุปผลประกอบการของสาขาคังนัมเดือนนี้ครับท่าน” ลูกน้องคนสนิทยื่นปึกกระดาษหนาประมาณหนึ่งให้กับผู้เป็นนาย ก่อนจะโค้งต่ำแล้วถอยหลังกลับไปยืนรอรับคำสั่งที่เก่า

“แล้วพนักงานใหม่ที่ฉันให้ฮงจุนพิจารณาล่ะ เขาจัดการเรียบร้อยแล้วรึยัง ?” ท่านยางกล่าวเนิบๆ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ปึกเอกสารข้างหน้า ลูกน้องรีบคว้าเอกสารอีกแฟ้มมาส่งให้ทันที

“เรียบร้อยแล้วครับ ขออภัยที่รายงานท่านช้า” ว่าแล้วก็ถอยหลังกลับไปที่เดิม

 

ยางฮยอนซอกละสายตาจากผลประกอบการของธุรกิจประเภทเครื่องแต่งกายในย่านคังนัมที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวเป็นโดราเอมอนยืนหันหลังซึ่งขายดิบขายดีขนาดมีคนเอาไปก๊อบปี้แล้วขายในตลาดล่างอยู่ประจำ ก่อนจะหยิบผลการสัมภาษณ์งานของธุรกิจประเภทใหม่ที่กำลังจะเปิดที่เมียงดง ภายใต้การบริหารงานของลูกๆของเขา ซึ่งเขายังตัดสินใจไม่ได้ซักทีว่าจะให้ลูกคนไหนเข้ามาจัดการ เพราะแต่ละคนก็มีภาระหน้าที่ที่ต้องทำเยอะมากเหลือเกิน *ประชด*

 

เอกสารแต่ละใบแสดงประวัติของผู้สมัครที่ถูกคัดกรองมาเป็นอย่างดี (?) จากปาร์คฮงจุน ซึ่งแต่ละคนล้วนแล้วแต่มีความสามารถแตกต่างกันออกไป อย่างใบแรก … คังแดซอง อายุ 22 ปี กำลังศึกษาอยู่มหาวิทยาลัยมีชื่อแห่งหนึ่งของประเทศ ความสามารถพิเศษ ร้องเพลงลูกทุ่งได้ (?) และปัจจุบันทำงานพาร์ทไทม์อยู่ในร้านสะดวกซื้อที่อยู่ใต้ตึกสำนักงานใหญ่ของวายจีนี่เอง

 

พลิกมาเรื่อยๆ ท่านผู้นำก็ต้องประหลาดใจเป็นกำลัง ที่เหล่าปัญญาชนแห่งชาติเกาหลี แห่กันมาสมัครงานตำแหน่งต่างๆในบริษัทที่อยู่ในเครือของเขาจำนวนมาก นี่ขนาดให้ฮงจุนกรองแล้วกรองอีก ก็ยังมีคนที่เข้าตากรรมการถึง 30 คนทีเดียว

 

เช่นใบนี้ …

 

ทงยองเบ อายุ 23 ปี เพิ่งจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยในเครือวายจี ความสามารถพิเศษอาจจะร้องเพลงลูกทุ่งไม่ได้ แต่ก็เต้นได้ดี แถมมีรูปร่าง …….. เอิ่ม ……… ส่วนสูงก็ไม่เท่าไหร่ แต่หน้าตาพอใช้(ไปวัดไปวา)ได้ เอาเป็นว่าผ่านไปละกัน

 

กระทั่งท่านพลิกมาถึงกระดาษใบเกือบสุดท้ายของแฟ้ม ซึ่งภาพที่เห็นตรงหน้า ทำเอาหัวใจที่เคยเกือบล้มเหลวมาแล้วเพราะเหนื่อยจัดของท่านเต้นระรัว ใบหน้าแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นระริก

“ท่านครับ … เป็นอะไรรึเปล่าครับท่าน ?????” ลูกน้องเบิกตากว้างภายใต้แว่นกันแดด แทบจะแห่กันเข้ามาทั้งกลุ่ม แต่ท่านกลับโบกมือให้ถอยกลับไป

“เรียก … อึนจู มาเดี๋ยวนี้ !!!” ท่านยางพูดลอดไรฟัน ก่อนจะหันกลับไปสบตากับคนในภาพอีกครั้ง คราวนี้ลูกน้องที่ยังยืนอยู่ก็ได้แต่ไม่เข้าใจ ว่าทำไมท่านจะต้องยิ้มตาเป็นประกายขนาดนั้นด้วย เอ๊ะ ? หรือท่านเจอนายหญิงคนที่ 19 แล้วหว่า ???

 

‘แกร๊ก’

 

เสียงเปิดประตูเบาๆด้วยเอกลักษณ์เฉพาะตัวของคนเปิดทำให้ร่างกำยำบนเก้าอี้เลื่อนตัวหนาหมุนตัวกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า ที่ภรรยาคนงามไม่มีวันเข้าใจได้ว่า วันนี้สามีสุดที่รักของเธอกินอะไรผิดสำแดงเข้าไป เห็นปกติไม่เคยยิ้มจากปากถึงตาขนาดนี้เลยนี่หน่า

“เรียกฉันเหรอคะที่รัก” คุณนายอึนจู ทรุดตัวลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานสามี เบื้องหลังของเธอคือ เด็กชายซึงรีวัย 13 ปีที่วิ่งลั๊ลลาเข้ามาด้วย

“ดูนี่สิ …” มองแฟ้มในมือที่ถูกส่งมา คนถูกเรียกก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี เอ๊ะ ? หรือว่าคุณจะเจอคนที่ใช่กว่าฉันแล้วเหรอคะเนี่ย ???? T^T

 

ภาพที่อึนจูเห็น คือเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลวัยไม่น่าจะเกิน 20 ปีกำลังยิ้มแฉ่งชูสองนิ้ว ทั้งๆที่ฉากหลังก็เป็นฉากพื้นสำหรับถ่ายรูปเพื่อสมัครงานแท้ๆ ประวัติของเจ้าของภาพบอกให้เธอรู้ว่า เด็กคนนี้อายุ 23 ปี จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยในเครือวายจีมาหมาดๆด้วยเกรดเฉลี่ยไม่สูงเท่าไหร่ แต่แร๊พได้ระดับเทพ (เกี่ยว ?) รูปร่างดี แม้จะดูไม่ค่อยมีพละกำลังเอาซะเลย หน้าตาก็แสนจะธรรมดา แต่ออร่าเจิดจ้ามากกกกก ซึ่งอันที่จริงแล้วเธอควรจะบอกสามีให้คัดใบสมัครแบบนี้ทิ้งไป เพราะผิดหลักจารีตประเพณีอันดีงามในการสมัครงานเป็นอย่างมาก ถ้าหากว่าคนในภาพไม่ใช่คนที่เธอรู้จักดีมาตลอดชีวิตล่ะก็นะ

 

“จียง ???? นี่จียงนี่คะ ??????????” คำตอบของภรรยาทำให้ท่านถึงกับยิ้มหน้าบานขึ้นกว่าเดิม เหตุการณ์ในอดีตของท่านกับบุคคลในภาพยิ่งปรากฏเด่นชัดขึ้นมากว่าเก่าซะอีก

“ฉันคิดมาตลอดว่าควรให้ใครเข้ามาบริหารงานคาเฟ่ที่จะเปิดใหม่ย่านเมียงดง แต่ตอนนี้ ฉันว่าฉันรู้แล้วล่ะ ว่าใครเหมาะสมที่จะดูแลที่นั่น”

 

รอยยิ้มของคุณสามีทำให้ คุณนายคนสุดท้องประหลาดใจสุดพลัง เพราะปัญหาโลกแตกที่สุดของการทำงานของท่านยาง คือการมอบอำนาจให้คนในครอบครัวไปดูแลกิจการ ที่ผ่านมานั้น ท่านจะเลือกบุคคลที่เหมาะสมกับงานนั้นๆ โดยไม่คำนึงถึงความสามารถใดๆ กล่าวคือ แค่อยากทำก็ยกกิจการให้ไปฟรีๆแล้ว หากแต่สมาชิกในครอบครัวแต่ละคนก็ล้วนแล้วแต่มีความเป็นตัวของตัวเองมากเกินไป จนไม่มีใครที่คิดจะเข้ามาช่วยงานนอกจากแกนนำทั้ง 3 ที่(มีคน)หมายตาตำแหน่งผู้นำคนต่อไปจากท่านเลย (ปล. อิมแทบินไม่ได้ช่วยงานป๋า นะจ๊ะ)

 

“อ๊ะ ป๊ะป๋า !!! คนนี้น่าสนใจจัง … ให้เค้าเป็นบอดี้การ์ดของซึงรีได้มั้ยฮะ ??” ซึงรีน้อยเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น ทั้งคุณป๋าและคุณแม่หันขวับมามองพร้อมกัน

“ไม่เอานะเด็กดี ซึงรีอย่าซนกับงานของป๋านะลูกนะ” อึนจูอุ้มลูกชายขึ้นมานั่งตัก ก่อนจะปลดมือเล็กๆจากแฟ้มสมัครงานนั่น ท่านยางรีบมองตามที่ลูกชายชี้ รู้สึกปวดตับขึ้นมารำไร

“ทงยองเบ ? หมอนี่มีอะไรดี ตัวมันก็สูงแค่นี้ จะดูแลลูกป๋าได้เหรอ ซึงรี ?” คนเป็นพ่อพูดอย่างระอา สมมติว่ามองผ่านรูปร่างนั้นไป ไอ้ความสามารถเต้นเก่งที่มีน่ะ จะคุ้มครองลูกเขาได้รึเปล่าเหอะ

“นะฮะๆ ซึงรีอยากมีเพื่อนเล่น ตัวแค่นี้แหละดีแล้ว ซึงรีจะได้เล่นกับเค้าไปตลอดเลย” โถๆ คุณลูกชายพูดด้วยความไร้เดียงสา แต่คนเป็นป๋ากลับปวดตับร้าวไปถึงไตทีเดียว

“ซึงรี อย่าดื้อกับป๋าสิลูก … ไปเล่นกับพี่แชริน พี่มินจีดีกว่านะคะ” อึนจูพยายามเปลี่ยนประเด็น เพราะเธอเห็นสามีสุดที่รักหน้าเครียด เส้นเลือดขึ้นข้างขมับเพราะความกดดัน

 

นี่เธอคงยังไม่ได้บอกใช่มั้ย ?

ว่าท่านยางมีนิสัยเสียๆอยู่อย่างนึง …

 

คือว่าท่านน่ะ

โครตตามใจลูกแบบไม่มีเหตุผลเลย ให้ตาย !!!

 

.

.

 

มาดูอีกฟากหนึ่งของกรุงโซล …

 

“จียง … วันนี้มีจดหมายถึงลูกด้วยนะ เห็นว่าส่งมาจากบริษัทเครือวายจีน่ะลูก” ทันทีที่มีคำว่า ‘วายจี’ ผ่านเข้ารูหู แล้วประมวลผลถึงสมอง เจ้าของชื่อก็วางถ้วยซุปดังโครม โยนช้อนโยนตะเกียบ และรีบถลาไปที่โต๊ะเล็กที่ใช้วางจดหมายของครอบครัวทันที

“โอย ตื่นเต้นจะแย่ ผมกำลังพนันกับไอ้ยองเบอยู่พอดี ถ้าหากความสามารถไม่มี จะสามารถสมัครงานที่บริษัทยักษ์ใหญ่แบบนี้ได้รึเปล่า” จียงพูดพลางหัวเราะ มือทั้งสองกำลังฉีกซองกระดาษออกอ่าน มันคือจดหมายตอบรับการเข้าทำงานในตำแหน่งที่ว่างอยู่ของคาเฟ่ที่จะเปิดใหม่ในเครือวายจีที่โด่งดังไปทั่วกรุงโซล

 

‘แสดงความยินดีด้วย คุณควอนจียงได้รับการคัดเลือกเข้าทำงาน

ขอเชิญรายงานตัวในเวลาใดก็ได้ที่คุณสะดวก ในวันใดก็ได้ที่คุณพร้อม

สถานที่คือ คฤหาสน์วายจี ถนน XX’

 

ดวงตาเล็กๆของจียงเบิกกว้าง เขาแทบจะกรีดร้องเสียงดังด้วยความประหลาดใจเหลือจะพรรณนา นี่เขาอุตส่าห์ถ่ายรูปบ้าๆบอๆ แถมชูสองนิ้ว ซึ่งผิดกฎระเบียบของทุกบริษัทไปแล้วเชียวนะ … แบบนี้ต้องโดนไอ้ยองเบหัวเราะเยาะแน่ๆ แถมเขาจะต้องพามันไปเลี้ยงโอเด้งหน้าปากซอยอีกต่างหาก ฮึ้ยยยยยยยย T[ ]T !!!

 

 

Rrrrrrr Rrrrrrr

 

นั่นไง ! ยังไม่ทันไร มันก็โทรมาพอดีเลย

 

“ว่าไงไอ้เตี้ย (เป็นไงไอ้จียง มึงได้งานทำป่ะ ?) ก่อนจะมาถามกู มึงได้งานรึเปล่าเหอะ (โถๆ ไม่ต้องมาห่วงกูหรอกไอ้จี กูน่ะ ได้งานทำอยู่แล้วล่ะ ว่าแต่มึงอ่ะ อย่าเล่นลิ้น ตอบกูมาซะดีๆ ว่ามึงได้งานที่วายจีรึเปล่า) เออๆๆๆ กูก็ได้ แม่งไม่รู้ว่าบริษัทนี้เอาเกณฑ์อะไรมาตัดสิน กูอุตส่าห์บอกความจริงเค้าเต็มที่เลยนะ ว่ากูมันไม่มีความสามารถ แร๊พได้อย่างเดียว หน้าตาก็ห่วย เรียนก็แย่ (ก็กูบอกมึงแล้ว วายจีเค้าไม่ได้มองคนที่หน้าตา ความสามารถด้านไหนก็ได้ เค้าถือว่าคนทุกคนมีพรสวรรค์ที่แตกต่างกัน เพราะฉะนั้น … เย็นนี้เจอกันหน้าปากซอย โอเค๊ ?) ไม่เอาอ่ะ กูจะรีบๆไปรายงานตัวที่วายจี เผื่อกูจะขอลาออกซะตั้งแต่ตอนนี้ เพราะกูไม่ได้อยากจะไปทำตั้งแต่แรกแล้ว (เฮ้ย มึงจะให้กูไปทำงานคนเดียวเหรอวะ ??) ก็เออน่ะสิ มึงไปกับกูด้วยล่ะ อีก 20 นาทีเจอกันหน้าปากซอย เท่านี้แหละ”

 

จียงวางสายทันที อันที่จริงแล้วเขาไม่ควรสมัครงานไปตั้งแต่แรกด้วยซ้ำเหอะ … ที่อุตริส่งใบสมัครไป ก็เพราะไอ้ยองเบมันมาตื๊อหรอก ว่าอยากทำงานในบริษัทดังๆ แล้วอยากให้จียงไปเป็นเพื่อน ทั้งๆที่มันก็ไม่ได้ดูสารรูปตัวเองเล๊ยยยย บริษัทยักษ์ใหญ่ที่ดังที่สุดในกรุงโซล แถมมีเครือข่ายมโหฬารรอบกรุง ทั้งกิจการบนดิน ใต้ดินซะขนาดนั้น นอกจากวายจี ก็คงจะไม่มีที่อื่นที่ดังไปกว่านี้แล้วแหละ แถมที่นี่ ยังมีแต่พวกมากไปด้วยความสามารถ ซึ่งคนธรรมดาๆอย่างพวกเขาน่ะเหรอจะได้งาน ? แต่พอว่าอย่างนั้นไอ้ห่านั่นก็แย้งแล้วแย้งอีก ว่าวายจีตัดสินคนที่ใจ กับความสามารถ ไม่มองอะไรที่มันฉาบฉวย ผิวเผินแม้แต่น้อย

 

นี่มันเป็นกิจการเล่นขายของหรือยังไง ?

แค่เลือกพวกเขาเข้าไปทำงาน แม่งก็มองอย่างฉาบฉวยชัดๆ

แบบว่า … จียงไม่เข้าใจจริงๆอ่ะ T^T

 

แล้วอีกเรื่องนึงนะ

 

จียงโครตเสียดายตังค์เลยที่ต้องแพ้พนันแล้วพาไอ้เตี้ยนั่นไปเลี้ยงข้าวอ่ะ T_________T

 

.

.

 

TBC. to Chapter 1 (2/2)

 

 

talk : เป็นอะไรที่ ... ต้องใช้เวลามากๆ กว่าจะสามารถกู้สำนวนการเขียนแบบเดิมๆกลับมาได้

แจนหวังว่า ฟิคเรื่องนี้จะมีความแตกต่างจากเรื่องเก่า ที่ตัวเองยังไม่ีมีประสบการณ์อะไรมากมาย

แล้วก็หวังเป็นอย่างยิ่งนะคะ ว่าคนอ่านจะชอบฟิคเรื่องนี้

ว่าแต่ว่า ... จะโกรธกันมั้ย ถ้าจะบอกว่า ฟิคเรื่องนี้

อยากได้คอมเม้นจริงจัง เพราะไม่ได้แต่งนาน จนไม่รู้ว่ามันออกมาดีหรือไม่ อะไรงี้ > <

ต้องรบกวนคนอ่านแล้วล่ะค่ะ ช่วยคอมเม้นบอกหน่อยแล้วกันเนาะ ว่ามันอะไรยังไง

จะได้เอาไปแก้ไข ไม่ให้มันเลวร้ายไปกว่านี้ T ^ T

 

ขอบคุณทุกคอมเม้นจากใจค่าาาา

 

ปล. คนอ่านคนไหนเล่นทวิตเตอร์ สามารถตามไปฟอลโล่กันได้นะคะ

แต่สำหรับ FB ใครจะแอดมา รบกวนส่งข้อความบอกก่อนค่ะ เพราะแจนรับเฉพาะคนรู้จัก

 

*โค้ง*

edit @ 22 Apr 2011 18:46:16 by ::-ด่-J@nNaLiz-ด่-::

Comment

Comment:

Tweet

Thanks for the article. I read the above post.

#11 By Chicgraphic on 2012-03-30 19:44

Thanks for the article. I read the above post.

#10 By Chicgraphic on 2012-03-30 19:43

โอ๊ะ...ไม่ได้แวะมานาน
คิดถึงบล็อคนี้จังคะ...

แหม...บรรดาภรรยาทั้งหลาย
เตรียมแต่งตัวลูกกันเต็มทีเลย
แต่เอ..ท่านยางเคยมีความหลัง
อะไรกะจียงน๊าาาา
ทั้งที่ไม่น่าจะเกี่ยวกันได้อะ
ถึงได้ดูท่าทางดีใจมากขนาดนี้

#9 By vvMARvv (171.99.140.3) on 2011-08-28 22:56

แต่งตัวให้ลูกๆกันยกใหญ่เลยบรรดาคุณแม่ๆ ฮ่าๆๆๆ
ใบสมัครจียงจี๊ดใจมากฮ่ะ ทำผิดทุกระเบียบของใบสมัครแต่ดั๊นได้งาน เฉย
อยากรู้ว่าจียงเกี่ยวอะไรกะลุงยางและคุณนายอึนจู
ลุงยางก็ดี๊ดีเนาะ ที่ไม่สามารถให้ลูกมาทำงานได้เนี่ย ลูกแต่ละคนแสนดีจริงๆ (ประชด)
ซึงรีน่ารักอ่ะ ดูขี้อ้อน ฮุ้ยๆ อยากได้พี่เบ้เป็นบอดี้การ์ดดั๊วะ จะปกป้องน้องมันได้มั้ยนั่น ฮ่าๆๆๆ
โปรดติดตามตอนต่อไปปปป โอ้เย

#8 By Kwonbi on 2011-05-20 16:08

คิคิ
แอบว่ามันสนุกอ่ะ อ่านไปขำไป
ยิ่งกับป๋ายางอ่ะนะ
เห็นพี่เบ้แล้วปวดตับร้าวไปไต ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
เค้าว่านะ รับเข้ามาทำงานแล้ว
มันจะไม่ไปแค่ไตหรอก อิอิ
Hot! Hot!


ฮาลูกแต่ละคนของป๋าด้วย
บุคคลิกได้ใจเค้าอ่ะ

อ้อ ท็อปเป็นลูกเจ๊กอมนี่เอง
สองคนนี้หน้าเหมือนกันจริงๆอ่ะนะ
ป๋าแบบว่าขยันมาก มีลูกเป็นสิบเลย ฮ่าๆๆ

#7 By mintaname on 2011-05-13 11:04

จีย๊งงงง
ไปเข้าตากรรมการแบบนี้ได้ยังไง
อันนี้อยากรู้จริงๆ
คงต้องติดตามต่อไป

ส่วนซึงริ...
สิบเสามเองอ่ะ...
เด็กน้อย...
น่าฟัด...
แหมๆๆ สะดุดตาพี่ทงยอบเบตั้งแต่แรกเห็นเลยเหรอจ๊ะ
บุพเพสินะ

#6 By pukpods (58.11.54.150) on 2011-05-02 21:08

นี่สินะบทที่๑ ของจริงอ่ะ

พอมาตอนนี้ตัวละครก็โผล่พรวดพราด
ออกมาอีกเยอะแยะเลย (น่ากลัวจะจำได้ไม่หมด)
(หรือไม่ก็อาจจะลำดับขั้นผิดกันมั่ง)
ยังกะเรื่องมงกุฎดอกส้มที่เจ้าสัวมีเมียเล็กเมียน้อย
ลูกดกยั้วเยี่ยะ แต่ว่าท่านยางเจ๋งยิ่งกว่าอ่ะ

เอาเป็นว่าไม่ขอจำนะจ้ะว่าใครลูกใคร ฮ่าๆๆๆ
แค่จำว่ามีใครบ้างก็พอเนอะๆๆๆๆๆๆๆ

แต่ไอ้ที่น่าตกใจคืออะไรกันนู๋ซึงอายุแค่ ๑๓ เองเหรอ
ที่จินตนาการไว้ตอนที่แล้วน่าจะประมาณ ๑๘ - ๑๙ เองอ่ะ
แต่ไม่เป็นไรก็ดูน่ารักน่าหยิกดี แถมน้องนู๋ก็ออกแนวถูกใจพี่เบ้ซะตั้งแต่ต้นเรื่องอีกนะ

-- ถ้าพูดถึงเรื่องภาษาที่ใช้ พี่ว่าดีขึ้นนะจ้ะถ้าเทียบกับเรื่องเดิมๆที่น้องเคยแต่งมา ถ้าจะปรับปรุงก็คงเป็นว่าตัวละครนเรื่องไม่ค่อยมีบทพูดสักเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ก็ยังวัดไม่ได้เพราะมันเพิ่งเป็นตอนแรกเอง งั้นรอดูตอนต่อๆไปจ้ะ --

แล้วเจอกันตอนหน้านะจ้ะ

ปล.มาตามแล้วน้า~ ^^

#5 By ♥Snow_G♥ on 2011-04-26 19:30

จีออกแล้ว><

หนูซึงไม่ค่อยจะอะ
อายุ13 นึกภาพได้เลย 555

รออ่านต่อนะจ๊ะะะ
น้องวิจารณ์เยอะๆไปเป็น ไม่รู้จะบอกอะไร ส่งกำลังใจไปแทนละกัน อิอิ ^^

#4 By อ . อี ฟ ' on 2011-04-23 21:10

อยากบอกพี่แจนว่า
รองเท้าหาไม่เจอ ไม่รู้เหมือนกันทำไม เพื่อนบอกว่าต้องสั่งซื้อเลยสั่งไป
นิยายที่ว่าเป็นชายหญิง ได้ไอเดียจากนิมิตยามค่ำคืน มันเป็นกุ๊กกิ๊กน่ารัก 5555
วันนี้ว่าง แต่ตอบตอนนี้ช้าไปไหม เมื่อเช้าไปเรียนมา

ปล. ไว้มาอ่านทีหลังนะ กะลังจะแต่งฟิก เด๋วปนกัน 5555

#3 By KATCHA on 2011-04-23 18:02

submit!!!!!!!

แจนนารีสสสสสสสสสสส ทำค้างไปนอกโลก
ซึงรีมีแววอยากได้พอตะวันมาเป็น(สามี)เพื่อนเล่น
ควอนจียงถ่ายรูปชูสองนิ้วสมัครงาน อยากทำมั่งอ่ะ เง้อถ่ายรูปแบบนี้คงใช้เข้าสมัครกับบริษัทวายจีที่เดียวละมั๊งนะ

คอมเม้นจริงจัง(?)
เม้นไม่เป็นอ่ะ เอาเป็นว่า อ่านแล้วติดใจ สำนวนดีเข้าใจง่าย อ่านง่าย สำนวนไม่วุ่นวาย คำไทยถูกต้อง(เกี่ยว?)

ปล.แดซองหล่ะ สรุปว่าน้องมันได้ง่านที่วายจีมะ ส่วนเบ้กับจี โอเคซึ้ง
ปลล.ดูเหมือนยองเบจะซับพอร์ทวายจีคอมพะนีซะมากมาย--"แลดูจียงจะไม่ค่อยสนใจ(อาจจะยังไม่เจอ ชซยสินะ)
ปลลล.บ้านนี้ลูกเยอะ เมียเยอะ ลำดับไม่ถูกแหะ
บทสรุปของ แทเว่น (เคลียร์ด่วน)
ปลลลล.รอตอนต่อไปอย่างตั้งใจ จุบุจุบุ

#2 By newvip_bblove on 2011-04-22 21:26

โอ้ววว สิบวันแล้วเหรอนี่ สำหรับคุณพี่ พี่ถือว่าคุณน้องลงเร็วนะคะ กร๊ากกกก (แต่ก็ไม่ใช่ไม่ดีนะ><)

พูดถึงตอนนี้ ยังคงเต็มไปด้วยข้อมูล แต่ตัวละครหลักๆน่าจะออกมาครบแล้วสิเนอะ อ่านไปต้องตั้งสติดีๆว่าใครลูกใคร ญาติข้างไหน ท่านยางนะท่านยาง จะมีเมียมีลูกน้อยกว่านี้สักครึ่งก็ไม่ได้ เห๊อะ

ขอขำท่านผู้นำคนนี้ดังๆสามรอบ เอาแต่ใจเป็นที่สุดดดดดด กำหนดวันขึ้นมาใหม่ซะงั้นเลย แถมนับตั้งแต่ตัวเองเริ่มเป็นอีกต่างหาก แต่ว่า... 40 ปี แก่แล้วนะเนี่ย ฮ่าๆๆๆๆ

ตอนต้น อ่านๆดูต่อให้ไม่รู้ว่าแจนเป็นคนเขียน ก็เดาได้ทันทีว่าคนเขียนเมนจี ทุกอย่างล้วนผูกพันธุ์กับผู้ชายคนนั้น เล่นเอาหลอนไปเลยทีเดียว แต่ยังไงก็รักเสมอนะจ๊ะ จุ๊บๆ

แล้วอีกอย่างที่สัมผัสได้คือความรักที่แจนมีให้เบ้อย่างท่วมท้น (กัดฟัน) คำก็เตี้ย สองคำก็เตี้ย โอ๋ๆ ยองเบอา ถึงหนูจะเตี้ยจริงๆ แต่หนูก็ไม่สูงด้วยนะ (อ้าว??) ฮ่าๆๆ ล้อเล่นนะเบ้จ๋า (กอด)

ชอบตอนท้ายๆที่เบ้คุยกับจีมากกกก ให้บรรยากาศระหว่างเพื่อนที่ดีมากๆเลย ยังไงสองคนนี้ก็ต้องแบบนี้ล่ะน้า แต่จีเอ้ย ตกลงว่าประเด็นนี่อยู่ที่ "เสียดายตังค์" ใช่ป่ะจ๊ะ ไม่เป็นไร เบ้ก็ตัวแค่นั้น กินไม่จุหรอก ฮ่าๆๆ (ผู้หญิงใจร้าย)

ขอบคุณสำหรับฟิคนะจ๊ะ
ว่าแต่ ตอนนึงมันยาวจนต้องแบ่งลงสองรอบเลยรึนี่ โอ้ววว

#1 By som (125.24.101.33) on 2011-04-22 20:09