[FIC-Gamble] Chapter 2(1/2)

posted on 12 May 2011 00:12 by jannaliz in GAMBLE
กราบสวัสดีแฟนฟิกทุกคนอีกที
 
 
 
ครบ 10 วันตามสัญญา
 
 
 
*ฉีกยิ้ม*
 
 
 
เรามาเริ่มกันดีกว่าค่ะ ฮ่าๆ
 
 
 
Cool
 
 
 

บทที่ 2

 

 

จียงจำได้ว่า เมื่อหลายปีก่อน ญาติข้างแม่คนหนึ่งของจียงที่บังเอิญไปแต่งงานกับชาวต่างชาติแล้วย้ายถิ่นฐานไปอยู่ในประเทศทางใต้ของเอเชียตะวันออก ได้บินกลับมาเยี่ยมเยียนแล้วเอาเรื่องราวแปลกประหลาดของนิยายเรื่องหนึ่งของชาตินั้นมาเล่าให้ฟังด้วย …

 

 

 

โดยเรื่องมันมีอยู่ว่า เศรษฐีสูงอายุคนหนึ่งมีลูกเมียหลายคนอาศัยอยู่ร่วมบ้านเดียวกัน ได้พาเด็กผู้หญิงอายุคราวลูกกลับมาด้วยในฐานะเมียคนใหม่ ทำให้เมียๆที่มีอยู่ต่างไม่พอใจแล้วปล่อยออร่าให้ผู้มาใหม่รู้สึกอึดอัด ซึ่งเนื้อเรื่องหลังจากนั้นก็ไม่มีอะไร เป็นการชิงรักหักสวาทกันในครอบครัว แถมด้วยตอนหลังนางเอกมาเป็นบ้าเพราะพระเอกที่เป็นลูกชายของท่านเศรษฐีดันกลายเป็นเกย์ ?

 

 

 

 

ตอนที่ได้ฟังครั้งแรกน่ะ จียงหัวเราะเสียยกใหญ่เลย ว่านี่มันเรื่องบ้าบออะไร ? ทำไมท่านเศรษฐีถึงริจะมีเมียเด็ก แก่แล้วไม่เจียมตัวหรือไง ?? แล้วทำไมนางเอกต้องเป็นบ้าเพียงเพราะเห็นพระเอกเป็นเกย์ด้วยวะ ??? เพราะนางเอกไม่ใช่สาววายเหรอ ??? ((เอ๊ะ ! แล้วสาววายนี่มันหน้าตาเป็นยังไง ? จียงเคยเห็นในอินเตอร์เน็ตมา ไม่ยักกะรู้หรอกว่ามันคืออะไรอ่ะ))

 

 

 

 

และด้วยนิสัยไม่ยอมคนของจียง ก็ทำให้จียงเอ่ยถามญาติคนนั้นออกไป ว่าทำไมนางเอกถึงไม่ประกาศให้พวกเมียๆคนอื่นรู้ไปเลยเล่า ว่ากูก็ไม่ยอมใครเหมือนกัน

 

 

 

 

แต่ …

 

 

 

 

เชื่อป่ะ ?

 

 

 

 

มาถึงวินาทีนี้ …

 

 

 

 

จียงก็ชักจะเข้าใจแล้วนะ …

 

 

 

 

ว่าทำไม ยัยนางเอกนั่นถึงไม่ยอมทำอย่างที่จียงคิดอยากจะทำ …

 

 

.

.

 

 

นับจากประกาศิตของท่านยางกูลที่ว่า ควอนจียงจะเข้ามาอาศัยอยู่ในคฤหาสน์วายจีในฐานะ ‘ว่าที่ผู้นำตระกูลคนต่อไป’ บรรยากาศภายในห้องก็เสมือนกับมีเมฆสีดำปลุกคลุมทั่วทุกบริเวณยังไงยังงั้นเลย T^T

 

 

 

ไม่อยากจะโม้เลยว่า ตั้งแต่เกิดมา จียงไม่เคยเป็นคนสำคัญที่ใครๆก็กล่าวขาน (หรืออีกนัยคือ ‘ด่า’)ได้ขนาดนี้มาก่อนจริงๆ

 

 

 

เริ่มจากคุณนายเล็กซี่ ที่จียงจำได้เพราะท่าทางเธอไม่เหมือนคนเกาหลีซักเท่าไหร่ เธอลุกขึ้นยืนแล้วชี้หน้าเขา ? เอ่อ แล้วคำด่าภาษาต่างประเทศพรั่งพรูมหาศาลออกมาจนจียงก็ไม่รู้ว่า ควรจะโต้ตอบยังไง เพราะเขาเองก็ใช่ว่าจะเก่งภาษาอังกฤษมากมาย อาศัยว่าแร๊พด่าเพื่อนบ่อยๆก็เลยพอจะพูดได้บ้างน่ะ … จียงนั่งฟังคุณนายเธอด่าด้วยอาการสงบนิ่ง กระทั่งเจ้าหล่อนเปลี่ยนภาษามาเป็นเกาหลีนั่นแหละ เขาถึงได้เข้าใจว่าเธอพูดอะไร -*-

 

 

 

“แกมีบุญคุณอะไรกับท่านนักหนา ? ถึงได้กล้าดีมาแย่งตำแหน่งของลูกชายฉัน ????” เจ้าหล่อนกรีดเสียงแหลม หลังจากแร๊พด่าเขาจบไปชุดใหญ่

 

“กล้าพูดเนอะ ว่าเป็นตำแหน่งของลูกชายตัวเอง … ลืมไปรึเปล่า ว่าลูกชายทั้งสองคนของฉันมีโอกาสได้ตำแหน่งนั้นมากกว่าลูกของเธอ” คุณนายกัมมี่ที่นั่งมองจียงด้วยสายตาคมกริบพูดเนิบนาบ ดวงตาคมคู่สวยคู่นั้น ทำให้เขาถึงกับยืนตัวแข็ง แล้วนึกอยากจะกัดลิ้นฆ่าตัวตายให้รู้แล้วรู้รอดไปซะจริงๆ

 

 

 

ส่วนบรรดาคุณชายผู้มี ‘โอกาส’ เป็นผู้สืบทอดอำนาจของท่านยางกูลล้วนแล้วแต่ทำหน้าตาย ไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับสงครามน้ำลายที่แม่ของตัวเองสาดใส่กัน โดยเฉพาะคุณชายซึงฮยอนที่จียงจำได้แม่นที่สุด (ก็แหม เล่นมองกันหัวจรดเท้า ประหนึ่งรังเกียจเด็กท่าทางบ้านนอกอย่างเขา แล้วก็ไม่ละสายตาขนาดนั้น จำไม่ได้ก็บ้าแล้วครับ) เขาคนนั้นทำหน้านิ่งคล้ายกับว่าไม่ได้ถูกกล่าวถึง ดวงตาคมที่เหมือนกับมารดาไม่ผิดเพี้ยนยังคงจับจ้องอยู่ที่จียง (อีกละ) ทำให้คนถูกจ้องรู้สึกว่าตัวเองมีอาการแปลกๆ คือหน้าร้อนผ่าวอย่างไม่รู้สาเหตุ และยังรู้สึกหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะอีกต่างหาก

 

 

 

 

“แต่ถ้าฉันให้จียงได้ตำแหน่งผู้สืบทอดไปเฉยๆ ทุกคนก็คงคิดว่าฉันไร้สาระถูกมั้ย ?”  

 

 

 

 

หลังจากโยนจียงลงในคลังแสงใส่ระเบิดที่กำลังปะทุ ในที่สุด ‘ลุง’ สุดที่รักของจียงก็ได้ฤกษ์อ้าปากพูดประโยคต่อไปจนได้ คิดแล้วอยากจะบีบคอลุงให้ตายคามือตัวเองจริงๆให้ตาย *กัดฟัน* แล้วยังมีหน้าพูดมาได้ว่า ถ้ายกอำนาจให้จียงเฉยๆ คนอื่นจะคิดว่าไร้สาระ …

 

 

 

ชิ ไม่อยากจะบอกว่า โครตไร้สาระเลย !!!!! *แหกปากตะโกนในใจ*

 

 

 

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ประกาศิตของลุงก็ทำให้ทุกชีวิตในที่แห่งนั้นเงียบกริบ ขนาดที่เรียกได้ว่า เส้นผมร่วงลงพื้นพรมก็ยังได้ยินเชียวแหละ

 

 

 

“ฉันดูแลตระกูลนี้มากว่า 40 ปี บางทีก็รู้สึกอยากจะพักผ่อนบ้าง ดังนั้นฉันเลยคิดมาเรียบร้อยแล้ว ว่าฉันควรจะยกหน้าที่ของฉันส่งต่อไปให้ใครดี” ท่านยังคงกล่าวด้วยรอยยิ้มอบอุ่น สายตากว้างไกลเหลือบมองปฏิกิริยาของทุกคนในห้อง

 

 

“และในเมื่อ หมอดูทุกคนก็โทรมาบอกผลการทำนายเอาไว้ ว่าฉันจะได้พบคนที่ฟ้ากำหนดให้มาเป็นผู้นำคนต่อไป ฉันก็จะถือว่า จียงคือคนที่ฟ้าส่งมานำทางฉันไปหาผู้สืบทอดคนนั้น” ประโยคนี้แหละที่คนฟังจะไม่เข้าใจ ว่าหมอดูมันบอกหรือยังไง ? ว่าควอนจียงจะพาไปหาผู้สืบทอด …

 

 

คือบ้านเขาก็ไม่ได้อยู่ติดกับคฤหาสน์หลังนี้นะ … แล้วกูจะไปพายังไงวะ ?

 

 

“อันที่จริงแล้ว ฉันคิดมาตลอดหลายปี ว่าฉันควรไว้วางใจยกหน้าที่อันยิ่งใหญ่ของฉันให้กับลูกคนไหน แต่ฉันก็ไม่เคยแน่ใจได้ซักที จนกระทั่งวันนี้ …” ราวกับงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ที่บรรดาผู้เข้าชิงทั้งหลายต่างลุ้นกันตัวโก่ง ว่าจะเป็นกูรึเปล่าที่จะได้ความสำเร็จนั้นไปครอง

 

 

จียงเห็นคุณนายเล็กซี่จอมวีนกุมมือลูกชายคนโตไว้แน่น ส่วนคุณนายกัมมี่ที่แสนหยิ่งและเย็นชาก็หันไปมองลูกชายทั้งสอง ประหนึ่งว่าลุงของเขาได้ประกาศชื่อผู้ได้ตำแหน่งนั้นไปเรียบร้อยแล้ว

 

 

“การที่จียงก้าวเข้ามาที่นี่ มันทำให้ฉันได้เห็นแววตาของตัวเองในอดีต จากลูกคนหนึ่งของฉัน …” คราวนี้บรรดาลูกๆหันมองกันโดยมิได้นัดหมาย เพราะทุกคนก็ไม่แน่ใจว่า ใครวะ ที่ทำหน้าเหมือนป๋าในอดีต แล้วไอ้ ‘แววตา’ ที่ว่าเนี่ย มันหมายความว่าไง ???

 

 

“ฉะนั้น ฉันขอประกาศเงื่อนไขสำหรับคนที่จะก้าวมาเป็นผู้นำตระกูลวายจีคนถัดไป” ท่านพูดด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับเอื้อมมือมาโอบบ่าจียงไว้ สายตากวาดมองลูกชายทั้ง 4 คน ซึ่งจียงก็เห็นกับตาเลยล่ะ ว่าทุกคนที่อยู่ในห้องนั้นจ้องจียงแบบตาไม่กระพริบทีเดียว

 

 

 

โดยเฉพาะหมอนั่น !!

 

 

 

ที่ไม่รู้ว่าจะจ้องอะไรหนักหนา ? มองตั้งแต่เดินเข้ามา จนจะได้เสียกันทางสายตาอยู่ละเนี่ยยยยย !!!

 

 

 

“ใครก็ตามที่สามารถคว้าหัวใจของจียงไปได้ ไม่ว่าจะเป็นหญิงหรือชาย มีสถานะใดๆก็ตามในบ้านหลังนี้ ฉันจะยกอำนาจ สิทธิ์ขาด ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของตระกูลวายจีให้คนๆนั้นไปดูแล” 

 

 

 

 

ห่ะ ? คะ … คว้าหัวใจของจียง ?

 

 

หัวใจของเขาอ่ะเหรอ ??

 

 

ถะ … แถมจะเป็นหญิงหรือชายก็ได้อีก ???

 

 

นี่มันอะไรกันเนี่ย ?????

 

 

ละ … แล้ว เมื่อจบประกาศเงื่อนไขพิสดารนั่น

 

 

สายตาที่ทุกคนมองจียง …

 

 

 

 

มันก็เปลี่ยนไปอีกครั้งเลยอ๊ะ !!!!!

 

 

 

O [ ] O ??????????????????????

 

 

 

 

 

.

.

 

 

 

 

งานเลี้ยงสังสรรค์ต้องกร่อยลงในพริบตา เพราะเงื่อนไขไร้สาระของท่านผู้นำ สร้างความลำบากใจสุดแสนให้กับคนฟังทั้งห้อง คุณนายเล็กซี่รีบขอตัวกลับขึ้นไปทำใจ โดยไม่ลืมที่จะลากลูกทั้งสองให้เดินตามมาติดๆด้วย ส่วนคุณนายกัมมี่ที่ไม่คิดไม่ฝันว่าจะแจ็คพ็อตแตกขนาดนี้ นอกจากลูกชายทั้งสองจะมีโอกาสทั้งคู่ นี่แม้แต่ตัวเธอเองกับโบมี ลูกสาวสุดที่รักก็ยังมีโอกาสไปด้วย แบบนี้เธอจะต้องรีบไปวางแผนกับลูกๆเสียแล้ว เมื่อคิดได้อย่างนั้น เธอก็รีบขอตัวแล้วลากลูกๆออกไป และตบท้ายด้วยพวกบรรดาคุณนายที่ไร้บทบาททั้งหลาย ก็ถูกสายตาอ้อนวอนเชิงบังคับของอีอึนจูให้ออกจากห้องนั้นไปจนหมดเช่นกัน

 

 

 

“คุณคิดดีแล้วเหรอคะ ?” อึนจู คงจะเป็นคนเดียวที่เข้าใจความรู้สึกของสามี เธอจึงยังคงนั่งอยู่ข้างๆ และโบกมือไล่ลูกสาวทั้งสองให้ออกจากห้องไป เหลือเพียงซึงรีน้อยที่ถลาเข้าไปหาชายหนุ่มร่างเล็กที่ยืนตัวลีบไม่ไปไหนอยู่ที่ประตู

 

 

“ซึงรี อย่าซนสิจ๊ะ มาหาแม่เร็ว” พอเห็นทิศทางที่ลูกชายวิ่งไป เธอก็รีบหันมาห้ามไว้ แต่ไม่ทันเสียแล้ว เพราะลูกชายตัวดีคว้าข้อมือของเด็กหนุ่มคนนั้นแล้ววิ่งกลับมาหา

 

 

“ป๋าฮะ ตกลงป๋าให้พี่คนนี้เป็นบอดี้การ์ดของซึงรีแล้วใช่มั้ยฮะ” ลูกชายสุดที่รักวิ่งลั้ลลามาเกาะแข้งเกาะขาพร้อมด้วยรอยยิ้มกว้าง ท่านประธานยางจึงยิ้มตอบ ก่อนจะหันไปทำหน้าขรึมใส่ ‘บอดี้การ์ด’ คนใหม่ของลูกชาย

 

 

“จากจดหมายที่ฉันส่งกลับไป หวังว่าเธอจะทำหน้าที่นี้อย่างดี โดยสิ่งที่สำคัญที่สุดในการทำงานนี้ คือ … เธอต้องปกป้องลูกชายของฉันด้วยชีวิต เพราะถ้าหากเกิดอะไรขึ้นกับซึงรี นั่นก็เท่ากับมันจะเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของเธอไปด้วย” พูดเนิบๆ แต่คนฟังถึงกับสะท้านเยือกจนทั่วไปร่างกาย ไม่รู้ว่ายองเบคิดถูกหรือคิดผิดกันนะ ที่คิดลาออกไปพร้อมๆกับไอ้ห่าจีเนี่ย (แต่เอ๊ะ ? ถ้าเมื่อกี้ได้ยินไม่ผิด ไอ้จีมันก็ลาออกไม่ได้เหมือนกันนี่หว่า)

 

 

“ครับ” กระนั้น ยองเบก็ไม่อาจตอบรับด้วยคำอื่นได้ นอกจากคำๆนี้จริงๆนะ

 

 

 

 

จียงสะกิดแขนลุงยิกๆ ด้วยใบหน้าเซ็งเป็ด นอกจากเขาจะไม่ได้ลาออกอย่างที่ใจหวัง คำสั่งของท่านยางก็ทำให้ชีวิตของเขาต้องเข้ามาสู่กรงทองขนาดใหญ่ที่เรียกว่า คฤหาสน์วายจีด้วยอีกต่างหาก อ้อ แต่ก็ยังดีนะ ไอ้เตี้ยเพื่อนซี้ของเขามันก็ต้องมาอาศัยอยู่ด้วยเหมือนกันอ่ะ

 

 

“ลุงคิดอะไรของลุงอยู่ ทำไมผมถึงต้องมาตามหาคนที่ฟ้ากำหนดอะไรนั่นด้วย ผมไม่เข้าใจ”

 

“จียง หยุดนะ อย่าพูดก้าวร้าวกับคุณลุงสิจ๊ะ” พี่อึนจูปรามเสียงหวาน แต่คนถูกก้าวร้าวกลับจับมือเธอไว้ราวกับว่า ไม่ต้องห้ามหรอก เขาอยากพูดอะไรก็เชิญตามสบาย

 

“ปีนี้ครบรอบ 40 ปีของตระกูลวายจี อันนี้เธอคงทราบดีอยู่แล้ว” ท่านกล่าว ซึ่งจียงก็ไม่ได้แปลกใจอะไร เล่นจัดงานเอิกเกริกขนาดนี้ ปิดถนนหน้าปากซอยกันไปจนถึงสี่แยกไฟแดงข้างหน้า ป่านนี้คนเขาก็รู้กันทั่วคาบสมุทรเกาหลีแล้วเหอะ

 

“ฉันได้รับคำทายจากหมอดูที่ไว้ใจได้ 888 สำนัก ว่าจะได้เจอคนที่จะมาเป็นผู้นำคนต่อไป ซึ่งเธอรู้มั้ย … ฉันเฝ้ามองลูกๆของฉันมาหลายปี ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะมีใครสืบทอดตำแหน่งของฉันได้ซักที จนกระทั่งวันนี้ที่เธอก้าวเข้ามา”

 

 

เอ่อ … สาบาน ว่าท่านไว้ใจหมอดูเยอะถึงขนาดนั้นเลย ??? อันที่จริง ลุงของจียงก็งมงายเหมือนกันนะเนี่ย เฮอะๆ

 

 

“สายตาคู่หนึ่งที่มองเธอ ทำให้ฉันมั่นใจ ว่าเขาจะดูแลครอบครัวนี้ได้ เพราะมีเธออยู่” เง้อ ? จียงไม่เข้าใจ แค่สายตาที่มองเด็กแปลกหน้าอย่างเขา จะทำให้ท่านประมวลผลได้เลยเรอะ ว่าแค่มีเขาอยู่ คนๆนั้นก็จะบริหารตระกูลได้ ??? นี่ควอนจียงมันเป็นเครื่องคิดเลขหรือไงวะเนี่ย ???

 

 

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกัน ? ผมเป็นคนธรรมดา บริหารอะไรก็ไม่เป็น แล้วคนที่มองผมเป็นใครกันล่ะ ? เฉพาะลูกของลุงก็ปาเข้าไปตั้ง 8 คน อาจจะยกเว้นคุณหนูเล็กที่อยู่ตรงนั้น แต่ที่เหลือก็ไม่เห็นว่าจะมีใครมองผมอย่างเป็นมิตรซักคน …”

 

 

ที่จียงไม่ได้พูดออกไปคือ จะมีก็แต่ อีกคนหนึ่งที่ไม่รู้เป็นบ้าอะไร ถึงได้จ้องเอาจ้องเอา จนเขาเกือบจะควบคุมตัวเองไว้ไม่อยู่

 

 

“เชื่อฉันสิ … เธอแทบไม่ต้องทำอะไร แค่เป็นตัวของตัวเองก็พอ ฉันมั่นใจในสายตาคู่นั้นดีเชียวแหละ ว่าเขาจะต้องเป็นผู้นำตระกูลที่ดี และจะต้องทำให้เธอมีความสุขได้แน่ๆ”

 

 

 

ลุงยังคงมั่นใจ ในขณะที่จียงก็ยังไม่เข้าใจ ว่าสรุปแล้ว กูถูกเรียกมาทำไม ? งานบ้าบออะไรก็คงถูกยกเลิกไปแล้ว เพราะเขาจะต้องมาทำหน้าที่ตัวเดิมพันให้กับคนทั้งตระกูลวายจี … เป็นคนที่พาท่านประธานยางผู้โด่งดังไปหาผู้สืบทอดคนต่อไป ???

 

 

 

โอ๊ย !!! นี่มันเรื่องโกหกใช่มั้ยห๊า ???????????

 

 

 

.

.

 

 

TBC. เจ้าค่ะ


 

 

Talk : ชักจะรู้สึกว่า 10 วันมันนานเกินไปที่จะอัพ ... ทุกคนว่าจริงมั้ยคะ ?

แต่ถ้าให้อัพบ่อยกว่านั้น เกรงว่าจะไม่ต้องมีรายการ "ค้าง" ยาวอีกแน่ๆ

ช่วงนี้งานชักจะเข้า ... นี่ขนาดยังไม่มีงานประจำทำเลยนะค๊าาาา *ทึ้งหัว*


 

สำหรับตอนนี้ แจนก็ยังปรารถนาคำวิจารณ์จากคนอ่านอยู่ดี ฮ่าๆ

((เอิ่ม อินี่ ? ตอนอื่นไม่อยากได้เรอะ ??))


 

อ้อ แล้วก็จะมาสรุปความสัมพันธ์ของคนตระกูลนี้นะคะ

วันนี้ขอเสนอเป็นข้อความอธิบายไปก่อน ยังไม่ว่างทำแผนภาพ (ใครว่างจะสงเคราะ์ห์กันก็ไ่ม่ว่านะเคอะ)

เริ่มจาก ...


 

คุณยางฯ มีภรรยา 18 คน (แต่ในที่นี้ เราจะกล่าวถึงแค่ 3 คนที่มีบุตรสืบสกุล โอเค๊ ?)

ภรรยาลำดับ 2 ชื่อ เจ๊เล็กซี่ มีลูก 2 คนคือ เฮียแทบิน กับ เจ๊ดาร่า

ภรรยาลำดับ 7 ชื่อ เจ๊กัมมี่ มีลูก 3 คนคือ เฮียเว่น เจ๊บอมมี่ และนุ้งซึงฮยอน

ภรรยาลำดับ 18 ชื่อ คุณนายอึนจู มีลูก 3 คนคือ นุ้งแอ๋ว นุ้งมินจี และสตรองเบบี้ซึงรี


 

พอจะเก็ตกันมั้ยคะ ??? แบบ คุณยางแกเมียเยอะ แต่เมียออกนอกหน้าก็ไม่กี่คน

เราจะสามารถอนุมานได้ว่า เฮียโปรด 3 เจ้นี่มาก ไม่งั้นคงจะไม่ลูกดกกันขนาดนี้ ?

ส่วนเมียอีก 15 นี่คงจะแห้งเหี่ยวตายกันไปหมดสิ้น เพราะคุณยางไม่ไปปั๊มลูก ???

ฮ่าๆๆๆๆๆๆ เอิ่ม ณ จุดนี้ แล้วแต่คนอ่านจะจิ้นกันตามศรัทธานะคะ *ปิดปากหัวเราะ*


 

อ้อ ! อีกเรื่องนึงคือ ฟิกเรื่องนี้ไม่ได้เรียงตามลำดับอายุจริงๆนะคะ

แจนสลับบทบาทเพื่อใหัมันได้อรรถรส เพราะงั้นให้ทุกคนจิ้นซึงรีน้อยเป็นเด็กประถมหรือมอต้นได้ตามอัธยาศัย

วัยกะลังโมเอ้ อย่างมาก *ปาดน้ำลาย* ส่วนหญิงแอ๋วและหญิงมินจี ก็วัยสาวแรกรุ่นสะพรั่ง ว่ากันไป

และพี่ๆที่อายุมากกว่านั้น ... เชิญจิ้นกันตามศรัทธาเลยคะ

ตั้งแต่เฮียซึงฮยอนขึ้นไป วัยผู้ใหญ่กันหมด รุ่นจะไปสืบทอดกิจการท่านป๋าทั้งน้านนนนนน

 

จียงกับยองเบ มาเป็นเพื่อนกันอีกละ ? ((เอิ่ม มันก็ มาตรฐานอ่ะเนาะ))

ขอบอกไว้ล่วงหน้าว่า คนแต่งเมนท้อปจีนะคะ แต่ไม่ได้แปลว่า เรื่องนี้จะมีท็อปจีคู่เดียว

(เอ๊ะ ยังไง ????)


 

ส่วนคังแดซอง ... เค้ามีบทบาทแน่นอนไม่ต้องห่วง ขอให้ทุกคนรอหน่อยแล้วกันค่ะ

ของดีต้องเก็บไว้นานๆ ฮ่าๆๆๆๆๆ >///<


 

ฟิกเรื่องนี้ยังอีกยาวไกลมาก ... ขอกำลังใจจากทุกคนด้วยนะคะ

ใครที่ผ่านมาอ่าน ไม่รู้จะเม้นอะไร ก็มาบอกให้ชื่นใจว่าอ่านแล้วก็ได้ค่ะ ยินดี *โค้ง*


รักคนอ่าน เทอดทูนคนเม้น ... บูชาคนเม้นจริงใจ *กดไลค์*

 

ขอบคุณค่ะ *โค้ง*

edit @ 12 May 2011 00:39:38 by ::-ด่-J@nNaLiz-ด่-::

Comment

Comment:

Tweet

แหม....
ไอ้เรื่องเล่นข้างต้นนี่มันคุ้นๆอะ
คิกคิก....อยู่ๆจียงก็กลายเป็นบุคคลสำคัญ
ที่ทั้งชายและหญิงของตระกูล
ต้องการพิชิดใจให้ได้แล้วหละสิ
อู๊ว...น่าตื่นเต้นดีใจเลยคะ
แต่ท่าทางจียงจะแอบหวั่นไหว
กะคุณชายตาคมแล้วหละสิ
อิอิ...จียงอา
ต่อไปต้องเล่นตัวหน่อยแล้วจิ..555

#6 By vvMARvv (110.171.4.157) on 2011-09-03 18:25

โอ้ว แจ๊กพอตแตกใส่จียง กร๊ากกกกกกกกก ลุงยาง ลุงคิดอะร๊ายยยยยยยย ทำไมลุงเอาจียงหนูมาทำแบบเน้ ป่นปี้หมด (ห่ะ?) ลุงอ่ะต้องมองเห็นสายตาของซึงฮยอนแน่ๆเลยอ่ะ โอ้ยยย เมื่อไหร่มันจะได้กัน (ห่ะ?) ก๊อดดด พิมพ์ไรไปอ๊า เขินๆๆ
-//////- ซึงเร้ได้พี่ล่ำสมใจ ไม่ค่อยกดดันป๋าเลยนะจ๊ะ พี่ล่ำกลายเป็นพี่เลี้ยงเด็กซะแล้ว อายุสิบสามแต่ทำไมมันดูเหมือนเด็กสามขวบจังว้า น่าเลี้ยงจริงๆ *โม้เอ้ใส่* ขอร้องซึงเร้อย่ามาทำตาใสซื่อนะยะ อิอิ เหตุผลของลุงน่ายกย่องขิงๆ ฮุ้ว ยิ่งอ่านก็ยิ่งรัวไลค์ พี่ชอบอ่ะแจน *ตะโกนกู่ก้อง*

#5 By Kwonbi on 2011-05-20 16:09

นี่มัน 10 วันแล้วเหรอ?
นานเกินไปจริงๆแหละพี่เกือบลืมไปเลยอ่ะ

เอิ่มไอ้ตอนดำเนินเรื่องมานี่มันเค้าโครงละครไทยชัดๆๆ
เรื่องอะไรไอ้เราๆก็รู้กันอยู่เนอะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ
ยังไงถ้าว่างๆๆๆ น้องจัดเทมป์จี เวอร์ชัน เรยา สักเรื่องสิ ^^
มาเข้าเรื่องฟิีคดีกว่า ......
จะบอกว่าตอนนี้นี่น้องให้อิโป้กะจียงมันคุยกันทางสายตาชิม๊ะ?
แบบว่าไ่ต้องพูดจ้องอย่างเดียว
ก็จริงอย่างที่จียงว่านะกะจะเอาให้ท้องเลยหรือเปล่า?
แต่ไอ้ที่อิโป้จ้องเค้าซะขนาดนั้นนี่คงไม่ใช่เพราะถูกใจนะ..
หรือจ้องเพราะว่าไม่ชอบขี้หน้า ก็ไม่แปลกถ้าจียงจะเขิน
เป็นใครก็เขินอ่ะ สายตาอิโป้มันธรรมดาซะที่ไหนกัน >////<
อืม...ลืมไปเรื่องนี้โป้เป็นคนไม่ค่อยพูดนี่นา~

แสดงว่าภรรยาท่านนี่ที่โปรดมีแค่ 3 คนนี้จริงๆสินะ
แต่ก็อย่าเอาลำดับอื่นออกมาอีกเลยจ้ะ แบบว่าจำไม่ไหวอ่ะ...
แค่นี้ก็พอแล้ว กำลังดี ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

ว่าแล้วเชียวป๋าต้องเอาจียงออกมาล่อฮ่าๆ
จากนี้ไปจียงคงต้องเจองานหนักแน่ๆเลยอ่ะ

แล้วน้องนู๋ซึงรี จะถูกใจพี่เบ้เป็นพิเศษนะค่ะ~
พี่จะจิ้นเอาว่าน้องซึงกำลังอยู่ ม.ต้น วัยกำลัง น่าร้ากกก แล้วกัน

ถ้าแดแด๊ออกมามันอาจจะต้องฮาแน่นอน คนสำคัญขาดไม่ได้

เนื่องจากสิบวันมาทีก็ต้องเม้นท์ให้ยาว ฮ่าๆๆๆ
แล้วอีกสิบวันเจอกันจ้ะ
big smile

#4 By ♥Snow_G♥ on 2011-05-13 13:03

ช่ายๆ
10วันนานไปอ่ะ กลัวมันจะขาดตอนอ่ะนะค่ะ
และมันสนุกมากกกก จนเค้าไม่อยากหยุดอ่านเลยยย
โดยเฉพาะตอนนี้นะ

สายตานั่น ที่ป๋าเห็น ใช่สายเดียวกับที่จียงเห็นอ่ะป่าว
แต่ถ้ามันใช่
เค้าก็แน่ใจเหมือนกัน ว่าคนนั้นจะดูแลงานของป๋าได้ดีแน่นอน
และที่สำคัญคนคนนั้นทำให้จียงมีความสุขแน่ๆ
แค่คิดเค้าก็มีความสุขแล้วววว
อยากเห็น ว่าแต่ละนาย แต่ละนางจะมีวิธีมัดใจจียงได้ยัง
แถมป๋าไม่จำกัดฐานะอีกนะ
เจ๊ๆทั้งหลายก็มีสิทธิ์
แต่ใครจะมองจียงนั้น ไม่สำคัญ
สำคัญที่จียงจะมองใคร คิคิ จำชื่อได้ขนาดนั้นอ่ะ

ซึงริดูน่ารักมากเลย เค้าอยากจิ้นซึงริอยู่มัธยมนะ
แต่ว่าดูโอเอ้ ขนาดนั้น
มัธยมคงจะไกลไป(รึป่าว?) คิคิ

เค้ารอดูด้วยว่าแดซองจะมาแบบไหน
แล้วเป็นใคร สำคัญยังไง คิคิ


#3 By mintaname on 2011-05-13 11:48

เปิดมาก็ฮาแล้ว ดอกส้ม ละครบ้านเรา
เด่นดังถึงเมืองจีนเลยนะคะ เด็กต่างชาติที่นี่ติดกันจม

จียงอา อยากรู้ว่าสาววายหน้าตาเป็นไงเหรอ
ก็นั่งอยู่ตรงนี้คนแล้วอ่ะ 555+
นั่งลุ้นนั่งส่องมันทุกวันนั่นล่ะ ลัลล๊าทุกทีที่มีเทมป์จี
อย่างตอนนี้ก็เหมือนกัน จีดีอ่า
กำลังงานงอก ยังมีเวลามาใจเต้นกับเทมโป้อีกนะตัว
ไอ้ตอนท่านยางพูดแต่ละอย่างเนี่ย ให้อารมณ์ประหนึ่งรอประกาศผลรางวัลมากมาย เห็นภาพเลยค่ะ
สุดท้ายแล้วก็เป็นอย่างที่คาด โอ้วเยส!!
(วิ่งลัลล๊ารอบห้อง~~~)

ทีนี้ จากสายตาจงเกลียดจงชัง
คงกลายมาเป็น 'ล็อกออนจับปู้ชาย' แล้วสินะทีนี้
แอร๊ยยยยยยยยยยยยย ดีใจค่า~~~~~

อ่านไปอ่านมา ชอบอึนจูนูน่ามากค่ะ
ชีเป็นทั้งภรรยาและหม่าม๊าที่แสนดีมากๆ
รู้ใจสามี แถมยังอ่านเกมส์ลูกชายตัวดีออกอีกด้วย
เร้เอ๊ย ไม่ดีนะคะ อยู่ดีๆไปมัดมือชกพี่เบ้เค้าแบบนั้น
พ่อหนูเส้นหย่ายยยยยยขนาดนี้ ใครมันจะไปปฏิเสธได้ล่ะฮืม

รอลุ้นว่าคนที่ท่านประธานเห็นภาพสะท้อนตัวเองในอดีต
จะเป็นคนเดียวกับที่ทำให้ควอนจีดีเกือบได้เสียกันทางสายตาหรือเปล่า....?
ใช่สิ ต้องใช้สิ ชิมิคะพี่แจน????

เอาเป็นว่า ยังคงรอคอยตอนต่ออยู่เสมอค่า
เรื่องนี้จะขนมาหลายๆคู่ก็โอค่ะ เยอะๆสิดี มีสีสันในชีวิตสาววายดีออก 5555+

ขอบคุณสำรหับฟิคนะคะ

#2 By ~*owo~*::kIrAhImE~*-w-~*:: on 2011-05-12 17:06

แปะ..พรุ่งเน้หยุดเด่วมาจัดให้ ^^

#1 By tanoi on 2011-05-12 00:57