[FIC-Gamble] Chapter 3(1/2)

posted on 30 May 2011 06:59 by jannaliz in GAMBLE

แฮ่ ... ครบ 8 วัน ตามสัญญานะคะ *ยิ้มหวาน*

 

เราไปอ่านก่อน แล้วค่อยคุยกันดีก่า อิ๊อิ๊
 
 
 

 

.

.

.

 

 

 

 

บทที่ 3 (1/2)

 

 

 

 

ยังไม่ทันที่เบคยองกับจินฮวานจะก้าวขาออกจากห้องของจียง เสียงประตูเปิดก็ดังขึ้นขัดจังหวะซะก่อน โดยผู้มาเยือนก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นท่านรองปาร์คที่มาด้วยท่าทางเป็นมิตรอย่างสุดแสน จนผู้คุ้มกันทั้งสองคนชักเท้าถอยกลับไปยืนเคียงข้างว่าที่ผู้นำคนใหม่ทันที

 

 

“สวัสดีครับ คุณจียง … คือว่า ผมรู้สึกเกรงใจ๊เกรงใจที่คุณจียงจะไปเรียนรู้งานกับผมในวันพรุ่งนี้ ก็เลยตัดสินใจจะมาสอนงานให้ ‘ตัวต่อตัว’ ที่นี่ ในคืนนี้มันซะเลย” คำพูดส่อนัยหลายแง่หลายง่ามของผู้มาใหม่ ทำให้ซองเบคยองหมดความอดทน กระโดดถีบเข้าเต็มรัก แต่บังเอิญอีกฝ่ายดันหลบทัน เขาก็เลยต้องหล่นแอ้กไปอยู่หน้าประตูแทน

 

 

 

“โอ ตายจริง เบคกี้เพื่อนรัก … นั่นนายลงไปนอนทำอะไรตรงนั้นน่ะ” ฮงจุนเสแสร้งสุดชีวิตที่จะพิชิตหัวใจ ‘คุณจียง’ จากที่เคยหัวเราะชอบอกชอบใจเวลาเห็นเพื่อนต้องอับอาย ก็เปลี่ยนเป็นยื่นมือลงไปให้จับ แต่อีกฝ่ายกลับปัดทิ้งไม่ไยดี

 

 

 

“อ่า ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการนะครับคุณจียง ผมชื่อปาร์คฮงจุน หรือคุณจะเรียกผมว่า พี่เท็ดดี้ , เท็ดดี้ฮยอง หรือจะเรียก ดาร์ลิ้ง ก็ได้ อนุญาตล่วงหน้าครับ” พูดพร้อมยื่นมือมาให้เป้าหมาย ราวกับว่าเมื่อวานนี้ไม่ได้มีเหตุการณ์เกือบนองเลือดเกิดขึ้นระหว่างเขากับจียงเลยซักนิด การกระทำครั้งนี้ทำให้จินฮวานรีบขึงตาใส่โดยไม่เกรงกลัว

 

 

“ท่านสั่งไว้ แม้แต่นายก็เสียมารยาทกับคุณจียงไม่ได้” ผู้จัดการเอ่ยเสียงแข็ง ทำให้ฮงจุนถึงกับชะงัก พร้อมถอยหลังด้วยท่าทางดัดจริตสุดๆ

 

 

 

“พระเจ้า ! *ขึ้นเสียงสูง* ทำไมฮยองช่างใจร้ายนัก ผมก็แค่อยากจะมาทำความรู้จักกับคุณจียง เผื่อเราจะมีโอกาสได้ร่วมรัก เอ๊ย ร่วมงานกันในภายภาคหน้า” ประโยคที่เต็มไปด้วยความตอแหลนี้ไปสะกิดต่อมโมโหของเบคยองเข้าอย่างจังอีกครั้ง จียงจึงไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธคำทักทายของผู้มาใหม่ซักที เพราะมัวแต่รับชมมวยคู่เอกแห่งตระกูลวายจีที่มาเปิดการแสดงสดต่อหน้าเลย

 

 

 

“ปากดีนักนะ ไอ้หมีนรก … น้ำหน้าอย่างแก ไม่มีวันได้ยุ่งกับคุณจียงหรอกเฟ้ย !!!” เบคยองพูดลอดไรฟันพลางกระโดดถีบยอดหน้าอีกฝ่ายด้วยเท้าเล็กๆไปด้วย

 

 

“เจ็บนะเบคกี้ นายอย่าทำรุนแรงกับฉันได้มั้ย คุณจียงยืนดูอยู่นะ อย่าเสียมารยาทสิ” ฮงจุนยังคงกวนประสาทเพื่อนรัก (?) ด้วยน้ำเสียงตอแหลสุดพลัง ท่าทางก็ดีดดิ้นราวกับตัวเองอ่อนแอซะเต็มประดา *ยักไหล่*

 

 

 

“เฮ้ย ! หยุดทั้งคู่แหละ คุณจียงต้องการพักผ่อน ไม่มีเวลามาดูพวกแกจีบกันนะว๊อยยย”

 

 

 

สุดท้าย โอจินฮวานก็ทนไม่ไหว จับทั้งคู่แยกกัน โดยไม่ลืมร่วมแรงกับซองเบคยอง ถีบท่านรองปาร์ค ออกจากห้องไปต่อหน้าต่อตาจียง ผู้ซึ่งตอนนี้ยืนเอ๋อไปเรียบร้อยแล้วกับท่าทางที่โครตจะเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนกันของปาร์คฮงจุน

 

 

 

“ต่อไปนี้คุณจียงต้องระวังตัวให้ดีๆ ไอ้หมีบ้านี่มันเฮงซวยกว่าที่คุณจินตนาการไว้เยอะมาก” เบคยองพูดรัว จนหอบแฮ่กๆ หลุดมาดสุขุมที่เพียรปฏิบัติมาตลอดทั้งวันในบัดดล

 

 

“คืนนี้ผมจะนอนเป็นเพื่อนคุณจียงเอง ไม่ต้องเกรงใจนะครับ หน้าที่ของพวกเราคือปกป้องคุณจนกว่าใครคนนั้นจะได้หัวใจของคุณไป” หนุ่มหน้าสวยพูดอย่างอ่อนโยน ทำให้จียงปฏิเสธไม่ออก

 

 

“อ่า ถ้าอย่างนั้นก็ต้องฝากเนื้อฝากตัวแล้วล่ะครับ … ว่าแต่ท่านรองซอง จะนอนกับผู้จัดการโอด้วยรึเปล่าครับ” เมื่อคนหนึ่งจะนอนเขาที่นี่ อีกคนก็คงจะไม่ไปไหน แต่ซองเบคยองกลับปฏิเสธ

 

 

 

“ให้จินฮวานเฝ้าคุณจียงคนเดียวดีกว่าครับ ผมจะไปคอยไปจับตาดูไอ้เท็ดดี้เอง น้ำหน้าหมีๆอย่างมัน ไม่มีทางจบแค่นี้แน่ อ้อ ! แล้วคุณจียงก็เรียกผมว่าเบคกี้เถอะครับ อย่าเรียกท่านรองเลย ฟังแล้วมันหงุดหงิดพิลึก … เพราะไอ้หมีบ้านั่นมันก็ถูกเรียกว่าท่านรองด้วยอ่ะ” ประโยคหลังคนพูดลดเสียงลงจนแทบไม่ได้ยิน แต่จียงก็ยังอุตส่าห์ได้ยินอยู่ดี

 

 

“งั้นก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ” จียงยิ้มขณะเดินไปส่งเบคยอง ซึ่งทันทีที่เปิดประตูออกมา เค้าลางแห่งความวุ่นวายก็ฉายชัดให้เห็น เพราะบุคคลที่ยืนยิ้มกวนโทสะอยู่ที่ประตูนั้นไม่ได้มีเพียงท่านรองปาร์คคนเดียว จินฮวานกับเบคยองถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ ดูท่า คืนนี้จะไม่จบง่ายๆแฮะ

 

 

 

 

 

 

.

.

 

 

 

 

 

 

ย้อนกลับไปเมื่อ … ปาร์คฮงจุนโดนถีบออกมาจากห้องโดยสององครักษ์พิทักษ์ ‘คุณจียง’ เขาถึงกับหัวเสียที่โดนเพื่อนร่วมก๊วน (?) ฉีกหน้า แต่ด้วยความที่มีใครอีกหลายคนรอซ้ำเติมอยู่ก่อนแล้ว ท่านรองปาร์คก็เลยรีบเก๊กหน้าขรึม คล้ายกับว่าเมื่อกี้กูไม่ได้โดนถีบนะ กูแค่อยากจะกระโจนออกมาให้ชีวิตมีรสชาติเฉยๆ

 

 

 

“หึ ! รู้สึกว่าท่านรองเท็ดดี้แห่งตระกูลวายจี จะพบกับความผิดหวังเป็นครั้งแรกนะเนี่ย” เสียงทุ้มของคู่อริคนสำคัญสำหรับฮงจุนเอ่ยขึ้นราวกับจะเย้ยหยันเต็มที่ อิมแทบินพร้อมด้วยเหล่าพี่น้องของมันยืนจังก้าหน้าสลอนอยู่ไม่ห่างจากหน้าประตูห้องมากนัก แถมเวลานี้พวกมันกำลังมองเขาด้วยสายตาที่โครตจะสะใจเลย *กัดฟัน*

 

 

“ก็ไม่ถึงกับผิดหวังหรอก หลานชาย …” ผู้พูดแววตาวาววับ จ้องไปที่อีกฝ่ายอย่างท้าทาย ซึ่งแทบินก็ไม่มองเฉยๆเหมือนกันหรอก เขาก็ปล่อยออร่ามาประชันเช่นกัน

 

 

“ของมีค่าน่ะ ถ้ายิ่งได้มาอย่างยากเย็นแค่ไหน มันก็ยิ่งเลอค่ามากขึ้นเท่านั้น รู้มั้ย”

 

 

 

 

แทบินอยากจะหัวเราะให้คอหอยทะลุชะมัด อาฮงจุนก็ช่างกล้าพูดมาได้ … อย่างควอนจียงน่ะเหรอจะเป็นของมีค่า ? เขาขอเป็นคนหนึ่งที่เถียงขาดใจ ว่าเด็กคนนั้นก็เป็นแค่ตัวเดิมพัน ไม่ได้มีค่าอะไรมากกว่านั้นนักหรอก ถ้าหากเขาได้ตำแหน่งของป๋ามาเมื่อไหร่ล่ะก็ จียงก็ไม่ต่างอะไรกับของเล่นที่เจ้าของเบื่อแล้วเขี่ยทิ้งไปอยู่ดีนั่นล่ะ อ้อ ! อย่างมากก็คงจะเก็บไว้เป็นนายบำเรอล่ะมั้ง หึหึ

 

 

 

“งั้นเราลองมาแข่งกันหน่อยดีมั้ย คุณอา … ใครก็ตามที่จีบหมอนั่นติด จะมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวคนแพ้ แม้แต่ชีวิตก็ต้องมอบให้ !!!” หลานชายคนโตเอ่ยขึ้นกวนโทสะเต็มที่ แต่คนฟังกลับยิ้มสบายใจ

 

 

“เอาซิ … ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันแหละ ว่าผู้ชายที่มีดีแค่หน้าตาอย่างนายน่ะ จะแน่ซักแค่ไหน” เอาล่ะว๊อย งานนี้กูจะคอยดูน้ำหน้าไอ้หลานเวรนี่ ! มันหลอกแอ้มหญิงที่กูเล็งไว้เยอะดีนัก คราวนี้มันจะยังมีเสน่ห์กับผู้ชายอีกมั้ย ?

 

 

“งั้นทุกคนเป็นพยาน … นับจากนี้ไป เราทุกคนมีสิทธิ์ในการจีบควอนจียงเท่ากัน ใครก็ตามที่ทำให้หมอนั่นเปลี่ยนใจได้ ถือเป็นผู้ชนะ จะมีสิทธิ์กับทุกชีวิตที่ยืนอยู่ที่นี่ !!!” แทบินประกาศกร้าว พร้อมๆกับประตูที่ถูกเปิดออก แล้วคนในห้องก็ทำหน้าเซ็งเป็ดสุดกำลัง

 

 

 

 

.

.

 

 

 

 

 

 

จียงกำลังตกเป็นเป้าสายตาอีกครั้ง !!!

 

 

 

 

และคราวนี้ไม่ใช่แค่สายตา 3 คู่จาก ท่านรองปาร์ค คุณเบคยอง กับคุณจินฮวาน … แต่กลับเพิ่มแก๊งพี่น้องตระกูลวายจีทั้ง 8 คู่เข้ามาอีก

 

 

 

ดูท่าคืนแรกในคฤหาสน์หลังใหม่จะอีกยาวไกล เพราะแต่ละคนที่มองเขาไม่ได้ทำให้รู้สึกได้เลยว่า เขาจะได้พักผ่อนอย่างที่ต้องการซักที *ปาดเหงื่อ*

 

 

 

“คุณจียงค้าา~~~~ ”

 

 

 

จียงหันไปตามเสียงเรียก ซึ่ง … เด็กสาววัยไม่น่าจะเกิน 18 ปีคนหนึ่งโผเข้ามาจั