[FIC-Gamble] Chapter 3(2/2)

posted on 12 Jun 2011 20:06 by jannaliz in GAMBLE
ป๊าดดดดด ลงเกินกำหนดไปหลายวัน *โค้ง*
 
 
ขออภัยคนอ่านหลายๆ
 
 
เนื่องจาก ติดภารกิจเยอะมาก ไว้จะเม้าตอนท้ายค่ะ
 
 
เราไปอ่านกันก่อนดีกว่าเนาะ *ฉีกยิ้ม*
 
 
 
คำเตือน ... ควรกลับไปอ่านตอนที่แล้วก่อนอีก 1 รอบ แล้วกลับมาอ่านใหม่ ไม่งั้นอาจจะงงๆนะคะ
 
 
.
.
.
.
.
.
.
 
 
 
 
 

เอ่อ มาถึงจุดนี้ จียงคิดว่ามันเริ่มเลยเถิดไปใหญ่ละ …

 

 

ไอ้ท่านรองไม่น่าไว้ใจนี่มันคิดอะไรอยู่กันแน่วะ ? เล่นชวนทั้งบ้านแบบนี้ กะจะให้จียงไปศึกษาดูทรัพยากรบุคคลเกรดเอ ทั้ง 8 คนแห่งตระกูลวายจีอย่างใกล้ชิดขนาดนั้นเชียว ?

 

“ก็ดีเหมือนกันนะคะ ไปกันเยอะๆ ต้องสนุกแน่ๆเลย” โบมีสนับสนุนเป็นคนแรก เธอหมายมั่นเอาไว้แล้วว่า พรุ่งนี้จะลากซึงฮยอนออกไปด้วยให้ได้ ^^

 

 

 

 

แล้วหลังจากนั้นการปะทะฝีปากของพี่น้องก็เริ่มต้นขึ้นเมื่อ ซานดาราไม่พอใจโบมีที่อยากจับคู่จียงกับให้กับน้องชายของตัวเองอย่างออกนอกหน้า เธอจึงแขวะขึ้นมาลอยๆ แต่กลับถูกแชรินที่เกรงใจโบมีเป็นกิจวัตรสวนกลับ และแล้วแทบินกับดองวุคก็เปิดฉากถกเถียงกันเมื่อเห็นน้องสาวของตัวเองเริ่มขัดแย้ง ส่วนซึงฮยอนกับมินจีก็อยากจะหนีกลับห้องเป็นบ้า เพราะพี่ๆล้วนแล้วแต่หาเรื่องเถียงกันจนลืมให้ความสำคัญกับเจ้าของห้องอย่างจียง ที่กำลังมองตาแป๋วราวกับไม่เคยเห็นพี่น้องทะเลาะกันมาก่อนชีวิต *กุมขมับ*

 

 

จนในที่สุด โอจินฮวานกับซองเบคยองก็ทนไม่ไหวจริงๆ เขาตัดสินใจที่ตัดบทแล้วไล่คุณหนูทั้งหมดออกจากห้องของจียงไป โดยไม่ลืมที่จะถีบท่านรองปาร์คออกจากห้องไปติดๆด้วย จียงหัวเราะเบาๆให้กับโชคชะตาที่เล่นตลกกับเขามากเหลือเกิน

 

 

ครั้งแรกก็ส่งเขามาทำงานในเครือวายจี ทั้งๆที่เขาแค่เล่นสนุกส่งใบสมัครมากวนประสาทท่านประธานยางกูลแท้ๆ แถมไปไงมาไงก็ไม่ทราบ ท่านประธานปัญญาอ่อนที่รับเขามาทำงานก็ดันเป็นคนเดียวกับลุงที่มาขอพี่สาวสุดที่รัก ผู้เป็นมาดอนน่าของเขาไปเป็นภรรยาอีก ?? แล้วดูตอนนี้สิ ลุงเจ้าเล่ห์นั่นประกาศให้เขาเป็นตัวเดิมพันของเหล่าสมาชิกในตระกูล ที่ทุกคนจะต้องแข่งกันเอาชนะใจเขาให้ได้ โดยที่ลุงไม่ถามเขาซักคำ ว่าเขาอยากทำแบบนี้รึเปล่าอ่ะ *ทำปากบู้*

 

 

นี่ถ้าเขาโดนลูกสาวลุงจีบติด ลุงมาจะมาเสียดายลูกสาวแสนสวยทีหลังไม่ได้นะเออ *ยิ้มกว้าง*

 

 

ตะ … แต่ว่า … แล้ว ถ้าดันเป็นลูกชายที่จีบติดล่ะวะ ลุงจะบอกว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องล้อเล่นมั้ย ???? *หน้าเครียด*

 

 

“วันนี้คุณจียงคงจะเหนื่อยมาก … พักผ่อนดีกว่าครับ” จินฮวานที่จัดเตียงของเขาเสร็จเรียบร้อยหันมาเรียกสติเจ้าของห้องที่เหม่อลอยแล้วทำหน้าแปลกๆ

 

“คุณจินฮวานไม่เหนื่อยบ้างเหรอครับ ที่ต้องมาดูแลผมแบบนี้”

 

“ก็คุณจียงเป็นคนสำคัญของท่านนี่ครับ ผมมีหน้าที่ต้องดูแลคุณ เพื่อตอบแทนพระคุณของท่าน แม้ว่าท่านจะไม่เคยเหลียวแลพี่สาวของผมเลยก็ตาม ดังนั้น ผมสะกดคำว่าเหนื่อยไม่เป็นหรอก” รอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นของอีกฝ่าย ทำให้จียงตาพร่า ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ มีความงดงามที่รอยหยักตรงริมฝีปากนั้นมว๊ากกก จริงๆ เพราะขนาดพูดเรื่องดราม่ายังทำให้จียงใจสั่นไปด้วยเลย คิดดู !!! *ปาดเหงื่อ*

 

 

 

“เอ่อ จะเสียมารยาทมั้ยครับ ถ้าผมจะถามถึง ความสัมพันธ์ระหว่างคุณจินฮวานกับลุง … คือผมคิดว่า คุณจินฮวานไม่ได้เป็นญาติโดยตรงกับลุงน่ะครับ” จียงถามด้วยความเกรงใจ แต่คนฟังกลับมีท่าทีสบายๆ คล้ายกับว่าเรื่องที่ถามไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไร

 

“ก็ … มันเป็นเรื่องที่ใครๆก็สงสัยนะครับคุณจียง ยังไงดีล่ะ ? ผมเองก็ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี”

 

“เอ่อ เริ่มที่ว่า คุณจินฮวานเป็นอะไรกับท่านก็ดีนะครับ” จียงพยายามเก็บสีหน้าอยากรู้อยากเห็นของตัวเองให้มิดชิดที่สุด คือเขาก็ไม่ได้อยากจะสอดรู้สอดเห็นอะไรหรอก เพียงแต่มันแปลกใจนี่นา ทำไมลุงถึงมีบริวารมากมายมหาศาลอย่างกับประธานาธิบดีอย่างนั้น ?

 

 

“ผมน่ะ …”

 

 

 

‘ก๊อกๆ’

 

 

 

เสียงเคาะประตูขัดจังหวะดังขึ้นอีกที คราวนี้จียงสะดุ้งเฮือก รู้สึกไม่ปลอดภัยขึ้นมายังไงก็ไม่ทราบแฮะ ขณะที่จินฮวานก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกที่ไม่ต้องเล่าถึงภูมิหลังของตัวเองให้คนอื่นฟัง แม้ว่าคนอื่นคนนั้น กำลังจะก้าวมาเป็นคนสำคัญอีกคนของเขาก็เถอะนะ

 

 

“ผมไปดูเองครับ คุณจียงนอนเถอะ” ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบรับหรือปฏิเสธ จินฮวานรีบตรงไปที่ประตูแล้วเปิดออก เขาเห็นร่างตะคุ่มๆของใครคนหนึ่งเดินหลบฉากไปอย่างรวดเร็วก็รีบเดินตามไปติดๆ โดยลืมเปิดประตูห้องทิ้งไว้

 

 

 

จียงรออยู่ครู่หนึ่งก็ไม่เห็นอีกฝ่ายกลับมาจึงลุกจากเตียงมาดูลาดเลา และแล้วเขาก็เห็น … กระดาษแผ่นหนึ่งตกอยู่ตรงหน้าประตู !!

 

 

 

“เห ?” เขาหยิบมันขึ้นมาอ่าน ก่อนจะ …

 

 

 

O.O ?????

 

 

 

“เอ่อ …” จียงรู้สึกว่าตัวเองหัวใจเต้นผิดจังหวะ ใบหน้าร้อนผ่าวโดยไม่มีสาเหตุ ทั้งๆที่จดหมายนี่มันก็ไม่ได้เขียนอะไรมากมายนะ แค่ประโยคเดียวเท่านั้น แถมใครเป็นคนส่งจียงก็ไม่รู้ด้วยอ่ะ …

 

 

ประโยคที่ว่านั่นน่ะ มันบอกว่า

 

 

‘ดีใจที่ได้เจอนะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยล่ะ … T.O.P.’


 

เอิ่ม ที.โอ.พี. ???

 

 

 

คนในบ้านนี้ … คนไหนชื่อ ท็อปวะ ???

 

 

 

 

.

.

 

 

 

 

ภายในห้องส่วนตัวที่มีเพียงคนไม่กี่คนนั่งสนทนากันเบาๆในยามวิกาล ยางฮยอนซอกเหลือบมองหน้าจอที่แสดงภาพต่างๆจากกล้องวงจรปิดที่ติดทั่วคฤหาสน์โดยไม่ได้บอกให้คนในครอบครัวรู้มาก่อน ที่หน้าห้องของจียง ปรากฏภาพของใครคนหนึ่งกำลังเดินไปเดินมาคล้ายกับตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเคาะประตูดีหรือไม่ ซึ่งสุดท้ายแล้ว ใครคนนั้นก็ตัดสินใจเคาะ แล้ววางกระดาษแผ่นนึงเอาไว้ ก่อนจะรีบเดินจากไปอีกทาง หลังจากนั้นไม่กี่วินาที โอจินฮวานก็เปิดประตูออกมาแล้ววิ่งตามไปติดๆ ก่อนจะตบท้ายด้วย ควอนจียงเดินมาเก็บกระดาษแผ่นนั้นไปเอง

 

 

 

สีหน้าของท่านผู้นำตระกูลเต็มไปด้วยความสุขและรอยยิ้มที่ซองเบคยองสาบานได้ว่า ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนจริงๆนะ วันนี้ท่านดูร่าเริงมากกว่าปกติ ขนาดอารมณ์เสียจากการรับบอดี้การ์ดคนใหม่ให้ลูกชายคนเล็กมาหมาดๆ ก็ยังไม่ทำให้ท่านหน้าบึ้งได้เลย

 

 

 

“แค่วันแรก จียงยังทำได้ดีขนาดนี้ … ฉันคิดไม่ออกเลยว่า เวลาผ่านไป จียงจะทำให้บ้านหลังนี้เปลี่ยนไปได้ขนาดไหนกันนะ” น้ำเสียงที่กล่าวถึง ‘ตัวเดิมพัน’ นั้นเต็มไปด้วยความอบอุ่น ดวงตาคู่นั้นยังมีประกายแห่งความรักและเอื้ออาทรอยู่เต็มเปี่ยม